บทที่ 469

เคนเน็ธออกจากโรงพยาบาล ซิลเวอร์ วิง อย่างโกรธเกรี้ยว และรีบไปที่บ้านของตระกูลวีเวอร์พร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนของเขา

เมื่อเขามาถึงประตู คนรับใช้ก็รีบทักทายเขา และถามว่า “คณวิลสัน ทำไมคุณถึงมาที่นี่ในเวลานี้…”

เคนเน็ธจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีเข้ม เขาตบคนใช้ และคำราม "ออกไปจากทางของฉัน!"

ในขณะนี้เขาเป็นเหมือนภูเขาไฟที่เดินได้พร้อมกับความโกรธ และความอัปยศอดสูที่เดือดพล่านอยู่ภายในตัวเขาที่อาจปะทุได้ทุกเมื่อ!

ด้วยบอดี้การ์ดที่แข็งแรงสองคนของเขา เคนเน็ธจึงเข้าไปในบ้านของตระกูลวีเวอร์ได้ และตะโกนอย่างโหดเหี้ยมว่า “จอร์แดน วีเวอร์ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะฆ่าแก ถ้าแกให้ฉันรอ!”

เสียงคำรามดังสนั่นของเคนเน็ธสั่นสะเทือนทั้งตระกูลวีเวอร์ราวกับว่าแผ่นดินไหวได้สั่นไปทั่วบ้าน

จอร์แดนไม่แม้แต่จะจัดการให้เสื้อคลุมของเขาเป็นระเบียบ ในขณะที่เขารีบออกจากห้องด้วยความช่วยเหลือของเจฟฟรีย์ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเคนเน็ธที่โกรธแค้นยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นเขาจึงถามว่า “คุณวิลสันคุณมาทำอะไรที่นี่? คุณไม่ได้อยู่ที่บ้านคุณเพื่อเพลิดเพลินไปกับเซ็กส์หลังจากทานยาไม่ใช่เหรอครับ?”

“เพลิดเพลินไปกับเซ็กส์? ฉันสนใจที่จะฆ่าแกมากกว่า!”

เคนเน็ธจ้องมองจอร์แดนด้วยความตกใจ และตะโกนว่า “ไอ้เฒ่า แกกล้าใช้ฉันเป็นหนูทดลองเพื่อทดสอบยาเวรนั่น! อวัยวะเพศของฉันเน่าเพราะยาบ้า ๆ ของแก! ถ้าแกไม่แก้ปัญหาตอนนี้ ฉันจะฆ่าแก และครอบครัวของแกทั้งหมด!”

จอร์แดนได้ยินเสียงกระหึ่มในหัวของเขาด้วยความตกใจ เขาเข้าใจจุดประสงค์ของการมาที่บ้านของเคนเน็ธในเวลาอันสั้นนี้ทันที - มีบางอย่างผิดปกติกับยาอันนั้น

เขากระแอมในลำคอ และพูดว่า “คุณวิลสันต้องมีความเข้าใจผิด โปรดฟังผมด้วย ผมสาบานว่าผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นหนูทดลอง เนื่องจากคุณมีความต้องการเราจึงขอเสนออย่างจริงใจให้คุณเป็นคนแรกที่ทานยาเพราะเราเป็นห่วงคุณ คุณต้องเชื่อผม!”

เคนเน็ธโกรธมากจนตัวสั่นอย่างรุนแรง เขาถอดกางเกงต่อหน้าทุกคน และชี้ไปที่อวัยวะเพศที่เป็นเนื้อร้ายของเขา และพูดว่าดวงตาของเขาเย็นชาราวกับกริชสังหาร “เวรเอ้ย ความเข้าใจผิดของแกเหรอ! แผลที่อวัยวะเพศของฉันแย่มาก จนทำให้ฉันจะต้องตัดมันทิ้ง!”

จอร์แดนมีสายตาไม่ดีเขาจึงต้องขยี้ตา และชำเลืองมองหลาย ๆ ครั้ง เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็หนีบขาเข้าหากันแน่นโดยไม่ได้ตั้งใจ!