บทที่ 47

เนื่องจากชาร์ลีตกลงที่จะเข้าร่วมการเลี้ยงรุ่นในชั้นเรียน แคลร์จึงเตือนเขาว่า "เราต้องเตรียมของขวัญสำหรับการเปิดร้านอาหารของดักลาสด้วยนะคะ เราจะไปมือเปล่าไม่ได้"

ชาร์ลีพยักหน้า “ได้เลย ผมจะไปซื้อของขวัญให้เขาพรุ่งนี้เช้า”

“เยี่ยมมาก” แคลร์พูด “ฉันต้องไปที่สำนักงานของเอ็มแกรนด์ กรุ๊ป พรุ่งนี้เช้า”

ลอเรนพูดด้วยความประหลาดใจ “อ้าวเหรอ? เสร็จแล้วก็แวะมาที่ห้องทำงานของฉันสิ เมื่อเธอเสร็จธุระ และเราไปที่ร้านอาหารของดักลาสพร้อมกันได้ในตอนเที่ยง”

แคลร์ยิ้มอย่างเขินอาย “หยุดความฝันของเธอเลยนะยะ! ฉันไม่มีรถ ฉันมักจะขึ้นแท็กซี่หรือรถประจำทาง และบางครั้งชาร์ลีก็จะเอาสกู๊ตเตอร์ของเขามารับฉันด้วย”

"อะไรนะ?" ลอเรนโพล่งอย่างตกใจ “ตอนนี้เธอเป็นผู้บริหารบริษัท แล้วทำไมเธอถึงไม่ซื้อรถให้ตัวเองล่ะ?”

“ฉันเพิ่งเริ่มทำงาน และยังไม่ได้ทำเงินเลย โดยปกติเงินเดือนของฉันจะใช้เป็นค่าใช้จ่ายของเราและฉันต้องให้ค่าเลี้ยงดูแม่ ฉันเหลือเงินเพียงแค่หนึ่งพันดอลลาร์หรือมากกว่านั้นในสิ้นเดือน และมันไม่เพียงพอสำหรับฉันที่จะซื้อรถหรอก”

จากนั้นแคลร์กล่าวต่อว่า “บอกตามตรง ฉันชอบขึ้นรถบัสนะ มันค่อนข้างสะดวก การขี่สกู๊ตเตอร์ของชาร์ลีในวันที่อากาศดีก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน”

ลอเรนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ขอโทษนะยะ เธอไม่จำเป็นต้องโอ้อวดหรอก แต่ตอนนี้เธอต้องตระหนักถึงสถานะของตัวเองด้วยสิ ตอนนี้เธอเป็นผู้บริหารของ วิลสัน กรุ๊ป และยังเป็นหุ้นส่วนที่ทำงานโดยตรงกับ เอ็มแกรนด์ กรุ๊ป อีกด้วย บางคนอาจทำร้ายเธอได้นะ ถ้าเธอไม่มีรถ”

ชาร์ลีเริ่มรู้สึกว่าลอเรนพูดถูก

ภรรยาของเขามักจะประหยัดเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นเธอมอบเงินเดือนส่วนใหญ่ให้กับแม่ของเธอและเธอก็ไม่ได้เหลือเงินไว้ให้ตัวเองมากนัก

ในทางกลับกันแม่ยายของเขาเป็นคนที่มีเงินใช้จ่ายจำนวนมากที่เก็บเงินเดือนส่วนใหญ่ของแคลร์ไว้กับตัวเอง เธอค่อนข้างจะใช้เงินออมของครอบครัวหนึ่งล้านดอลลาร์เพื่อลงทุนในประกันการเงินที่หลอกลวงมากกว่าที่จะให้แคลร์สองหรือสามแสนดอลลาร์เพื่อซื้อรถ

เขารู้สึกว่าควรจะซื้อรถให้ภรรยา มันจะสะดวกสำหรับเธอที่จะไปไหนมาไหน และจะดูดีขึ้นสำหรับชื่อเสียงของเธอเมื่อเธอไปประชุมทางธุรกิจ

หลังจากตัดสินใจแล้วก็ตัดสินใจแวะร้าน 4s ในเช้าวันรุ่งขึ้น

***