บทที่ 481

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวได้ลงจอดที่สนามบินโตเกียว

หลังจากที่เครื่องบินลงจอด เครื่องบินก็เคลื่อนย้ายไปที่โรงเก็บเครื่องบินส่วนตัว

มาซาโอะรออยู่ในโรงเก็บเครื่องบินมานานแล้ว

ทันทีที่เครื่องบินเข้าไปในโรงเก็บเครื่องบิน เครื่องบินก็หยุด และประตูก็เปิดออกทันที หลังจากนั้นผู้ช่วยของอิจิโร่ก็กระโดดออกจากเครื่องบินอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับกล่องไม้เล็ก ๆ ในมือของเขา เขารีบวิ่งไปหามาซาโอะทันที

ในเวลานี้ มาซาโอะตั้งตารอยาเป็นอย่างมาก ขณะนั่งบนรถเข็น จิโร่ ลูกชายคนที่สองของเขากำลังผลักรถเข็นด้วยสีหน้าว่างเปล่าในเวลานี้

อันที่จริงจิโร่รู้สึกรำคาญมาก เขาชนะการแข่งขันเพื่อเป็นทายาทของตระกูลไปแล้ว ยิ่งกว่านั้น เขายังพึ่งพาความแข็งแกร่ง และความสามารถของตัวเองในการเอาชนะพี่ชายของเขาเอง แต่พี่ชายของเขากลับได้ไปที่โอลรัส ฮิลล์ เพื่อขโมยยาวิเศษมาได้โดยไม่คาดคิด

หากยานี้วิเศษจริง ๆ มันจะไม่เพียงแค่รักษาโรคของพ่อของเขาเท่านั้น แต่ยังนำผลกำไรมหาศาลมาสู่โคบายาชิ ฟาร์มา อีกด้วย

เมื่อถึงตอนนั้น ข้อได้เปรียบเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดที่เขาสะสมมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็คงจะเปล่าประโยชน์!

ผู้ช่วยของอิจิโร่ยื่นยาวิเศษให้มาซาโอะด้วยมือทั้งสองข้างในขณะที่เขาโพล่งออกมา “ท่านประธาน! นี่คือยาวิเศษที่รองประธานหามาเพื่อคุณ เขาขอให้ผมมอบยานี้ให้กับคุณโดยทันทีที่ผมถึงโตเกียว!”

มาซาโอะพยักหน้า และเขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป “ให้ยาเม็ดหนึ่งแก่ฉัน!”

ผู้ช่วยรีบเปิดกล่องไม้เล็ก ๆ ก่อนส่งยาให้มาซาโอะ ในขณะเดียวกันนี้ คนใช้คนหนึ่งของพวกเขาก็รีบส่งน้ำอุ่นหนึ่งแก้วให้เขาด้วย

มาซาโอะตัวสั่นเมื่อเขาหยิบยาในมือก่อนที่จะวางยาไว้ใต้จมูกเพื่อดมกลิ่นหอมของยา หลังจากนั้นเขาก็อุทานทันทีว่า “มันอุดมไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพร! กลิ่นหอมของยานี้ทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นในทันที!”

หลังจากนั้นเขาก็เปิดปากโดยไม่ลังเลเลยก่อนที่จะกลืนยาด้วยน้ำอุ่น

ทุกคนจ้องมองเขาในเวลานี้ เพราะพวกเขาต่างก็สงสัยว่ายานี้วิเศษอย่างที่พูดหรือไม่

มันคงน่าตกใจจริง ๆ ถ้ายานี้สามารถรักษาโรคอัมพาตครึ่งซีกได้

ในเวลานี้ จู่ ๆ มาซาโอะก็รู้สึกถึงความอบอุ่นในท้องของเขา และความรู้สึกอบอุ่นนี้แผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกอบอุ่นทำให้เขารู้สึกสบาย และโล่งใจมาก และเขาก็อดถอนหายใจไม่ได้ “มันน่าทึ่งจริง ๆ ฉันไม่ได้รู้สึกถึงความรู้สึกใด ๆ ที่ขาเป็นเวลานานมาก แต่ยานี้ทำให้ขาของฉันรู้สึกจริง ๆ !”