บทที่ 496

ในเวลานี้ชาร์ลีมองเลียมก่อนจะถามด้วยความสงสัย “ผมได้ยินมาว่าคุณมีเรื่องจะถามอะไรผมงั้นเหรอ?”

เลียมพยักหน้าอย่างเร่งรีบก่อนจะหยิบกล่องไม้ที่บรรจุโสมขาวหิมะอายุพันปีออกจากกระเป๋าของเขาแล้วส่งให้ชาร์ลี ต่อจากนั้นก็กล่าวด้วยความเคารพว่า “คุณเวด โสมขาวหิมะพันปีนี้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลที่สืบทอดมาจากตระกูลแม่ของผมมาหลายชั่วอายุคน ผมพกมันติดตัวมาหลายปีแล้ว แต่สมบัติประเภทนี้ไม่สามารถบรรลุศักยภาพสูงสุดในมือของผมได้สักที ดังนั้นหลังจากที่คิดดูแล้ว ผมจึงตัดสินใจยกให้กับคุณครับ คุณเวด!”

ชาร์ลีไม่พูดอะไร เขาเพียงเปิดกล่องไม้เพื่อดูโสมขาวหิมะพันปี ในเวลานี้เขาสามารถมองเห็นชิ้นส่วนของโสมขาวราวกับหิมะที่มีรากเหมือนมนุษย์ และมีขี้ผึ้งอยู่รอบ ๆ กล่อง

ยิ่งกว่านั้น เพียงชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว ชาร์ลีก็สามารถสัมผัสได้ถึงพลังจิตวิญญาณอันแกร่งกล้าและทรงพลังภายในโสมขาวหิมะ นี่เป็นสมบัติของทั้งสวรรค์และโลกจริง ๆ ! มันดำรงอยู่ได้นับพันปีและยังดูดซับรัศมีระหว่างสวรรค์และโลกอีกด้วย นอกจากนี้โสมขาวหิมะซึ่งอายุนับพันปียังมีต้นกำเนิดมาจากภูเขากอลมิน ซึ่งได้รับการคุ้มครองอย่างดี และมีระบบนิเวศที่เกือบจะดั้งเดิม ดังนั้นนี่คือโสมขาวบริสุทธิ์อย่างแท้จริงแน่นอน

ชาร์ลีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ถ้าเขาใช้โสมขาวราวหิมะพันปีเพื่อตัวเขาเอง เขาก็จะสามารถบรรลุศักยภาพที่สูงใหม่ให้กับความแข็งแกร่งและความสามารถของเขาเอง นี่เป็นเพียงโอกาสง่าย ๆ ที่เขาไม่สามารถต้านทานได้

ชาร์ลีจึงถามอย่างแผ่วเบาว่า “แล้วคุณต้องการให้ผมทำอะไรให้คุณล่ะ เลียม?”

เลียมรีบตอบว่า “คุณเวด คุณน่าจะรู้เกี่ยวกับประธานของโมเดสเวย์ กรุ๊ป คุณเคนเน็ธ วิลสัน จากอีสต์ คริฟฟ์ เขาสูญเสียความเป็นลูกผู้ชายไปนานแล้ว และหลังจากทานยาตามคำสั่งของตระกูลวีเวอร์เข้าไป องคชาตของเขาก็เริ่มเน่า ตอนนี้หมอบอกว่าเขาไม่สามารถรักษาองคชาตได้อีกต่อไป และเขาจะต้องตัดมันทิ้ง หากเขาจะต้องตัดอวัยวะเพศจริง ๆ เขาจะทำลายตระกูลวีเวอร์อย่างแน่นอน! ผมจึงอยากจะขอให้คุณช่วยเหลือตระกูลวีเวอร์ คุณเวด หากคุณสามารถรักษาเคนเน็ธจากโรคของเขาได้ ตระกูลวีเวอร์ก็จะสามารถเอาชีวิตรอดจากเรื่องในครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน…”

ชาลียิ้มอย่างชอบใจในเวลานี้ แทนที่จะตอบเลียมโดยตรง เขากลับถามเลียมด้วยสีหน้าที่อยากรู้อยากเห็นว่า “ผมได้ยินมาว่าคุณถูกดูหมิ่น และทำให้อับอายขายหน้ามานับไม่ถ้วนในตระกูลวีเวอร์ แล้วทำไมคุณถึงให้โสมขาวราวหิมะอันล้ำค่าแก่ผมในเวลานี้ และขอร้องให้ผมช่วยตระกูลวีเวอร์รอดวิกฤติครั้งนี้นี่ด้วย?”

เลียมสารภาพทันทีว่า “ใช่ครับ ผมได้รับความอับอายมากมายจากตระกูลวีเวอร์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บอกตรง ๆ ว่าผมไม่มีความรู้สึกกับตระกูลวีเวอร์เลย ถ้าแม่ของผมไม่ป่วยและเสียชีวิตตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมคงไม่มาที่ตระกูลวีเวอร์ด้วยซ้ำ ผมได้ออกจากภูเขากอลมินเพื่อมาที่โอลรัส ฮิลล์…”

ขณะที่เขาพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จู่ ๆ เลียมก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เขากำหมัดแน่นขณะที่เขาพูด “ตระกูลวีเวอร์ได้ดูถูก และทำให้ผมอับอายขายหน้ามาหลายปีแล้ว เหตุผลเดียวที่ผมยังอยู่ในตระกูลวีเวอร์ก็คือผมจะสามารถมองหาโอกาสที่จะล้างแค้นให้กับความอัปยศอดสูที่ผมได้รับและต้องทนมาตลอดนั้น! นอกจากนี้ พ่อยังทำร้ายแม่ของผมในตอนนั้นด้วย และผมหวังเสมอว่าจะทำให้พ่อก้มศีรษะลงต่อหน้าผมได้ ผมอยากให้เขาขึ้นไปบนภูเขากอลมิน และไปเยี่ยมหลุมศพของแม่เพื่อขอโทษเธอในสิ่งที่เขาทำ!”