บทที่ 555

"เขาคือใคร?!"

ฌอนหงุดหงิดมาก “พ่อ ไม่ว่าเขาจะเป็นใครในตอนใต้นี้ ก็ไม่มีใครดีไปกว่าผมแล้ว! เขาคงเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้! แม้แต่มังกรบนท้องฟ้าก็ยังต้องคอยอยู่รอบตัวผม!”

จากนั้นใบหน้าของเขาก็มืดลงในขณะที่พูดว่า “พ่อไม่คิดว่าชายชรามากเกินไปหน่อยเหรอ? มันถือว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับเธอที่ผมจะมาแต่งงานด้วย! คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงกล้ามาดูถูกผม!”

โดนัลด์พูดเรียบ ๆ “ฌอน อย่าลืมว่าเราพักอยู่กับตระกูลมัวร์ กำแพงมีหู ประตูมีตา ลูกจะอธิบายตัวเองอย่างไรหากพวกเขาได้ยินสิ่งที่ลูกพูด นั่นจะกลับคำพูดไม่ได้นะ”

ฌอนปิดปากของเขาด้วยความตกใจ

โดนัลด์ถอนหายใจอย่างผิดหวังเล็กน้อย “ลูกชาย ลูกเป็นแบบนี้เสมอ ใจร้อนเกินไป ครั้งหน้าลูกควรจะต้องสงบและนิ่งให้มากขึ้น”

“ผมขอโทษครับพ่อ ผมไม่ได้คิดอย่างรอบคอบ”

“นายท่านมัวร์ฉลาดและรู้ทันมาโดยตลอด ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถสร้างธุรกิจครอบครัวที่ใหญ่โตและหลากหลายเช่นนี้ได้ พ่อไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรไร้สาระหรอก เขาจะไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอนถ้าจัสมินชอบแค่ผู้ชายธรรมดา พ่อเลยสงสัยว่าผู้ชายคนนั้นต้องเป็นใครสักคนแน่ ๆ”

แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของฌอนขณะที่เขาพูด “พ่อครับ ผมไม่เคยได้ยินเรื่องชายหนุ่มที่โดดเด่นมาก่อนตามพวกตระกูลใหญ่ในภาคใต้ อันที่จริง พวกเราตระกูลเวบบ์อยู่ในอันดับต้น ๆ ...”

โดนัลด์ครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า “ลูกพูดถูก ตระกูลของเราอยู่ในอันดับต้น ๆ ของภาคใต้ แต่เราอยู่ที่ฐานปิรามิดในประเทศ ตระกูลที่มีอำนาจ และอิทธิพลจริง ๆ จะอยู่ในอีสต์ คลิฟฟ์ พ่อสงสัยว่าผู้ชายที่จัสมินชื่นชอบอาจเป็นลูกของหนึ่งในตระกูลใหญ่อีสต์ คลิฟฟ์ก็เป็นได้”

ฌอนถอนหายใจ “พ่อ พ่อหมายความว่าอะไรครับ?”

“คืนพรุ่งนี้ พ่อจะจัดงานเลี้ยงที่เฮฟเว่น สปริงส์ และเชิญเหล่าหัวหน้าตระกูลในโอลรัส ฮิลล์คนอื่น ๆ มาร่วมด้วย พ่อเชื่อว่าพวกเขาจะมาหลังจากได้ยินชื่อของพ่อ”