บทที่ 602

“คือ…คือ…” ลินดาเหงื่อออกมากในเวลานี้

หลายปีที่ผ่านมา เธอได้ทำเรื่องเลวร้ายมากมาย เธอไม่รู้ว่าเธอได้พังทลายไปกี่ชีวิตแล้ว

การพนันเป็นขุมนรกที่สามารถกลืนทุกสิ่งได้ บางคนตกไปในขุมนรกนี้เอง ขณะที่คนอื่น ๆ ก็ตกลงไปในนรกแห่งนี้ทั้งครอบครัว

อย่างไรก็ตาม ลินดาไม่เคยสนใจชีวิตหรือความตายของเหยื่อเหล่านี้เลย เธอรู้สึกว่านี่คือวิธีการหาเลี้ยงชีพของเธอ เธอจะชนะได้อย่างไรถ้าคนอื่นไม่แพ้?

ดังนั้นเธอจึงไม่เคยรู้สึกผิดเพราะคนเหล่านี้

ชาร์ลีสามารถมองทะลุผ่านหัวใจของคนเหล่านี้ได้

คนแบบนี้เป็นผีดิบที่โหดและเหี้ยมที่สุดในโลกนี้

เธอใช้ชีวิตอยู่โดยการดูดเลือดเนื้อของคนอื่นและเธอไม่สนใจว่าคนอื่นจะตายเพราะเธอดูดเลือดเนื้อทั้งหมดของพวกเขาหรือไม่

โดยปกติแล้ว ชาร์ลีไม่มีความเห็นอกเห็นใจกับคนเหล่านี้

เขามองใบหน้าขี้เล่นของลินดา ขณะที่เขายิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ งั้นเรามาทำแบบนี้กันดีกว่า ทำไมคุณไม่มาเล่นเกมกับผมสักสองสามเกมล่ะ?”

ลินดาตกตะลึงและถามด้วยความประหลาดใจ “คุณเวด คุณอยากเล่นอะไรคะ?”

ชาร์ลีตอบว่า “ผมไม่รู้วิธีเล่นการพนัน ไม่รู้วิธีเล่นโปกเกอร์ ไพ่นกกระจอกหรืออย่างอื่นเลย ผมรู้จักแค่เกมเป่ายิ้งฉุบ”

ลินดาถามด้วยสีหน้างุนงง “คุณอยากเล่นเป่ายิ้งฉุบกับฉันเหรอ?”

ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “ใช่ ผมจะเล่นเป่ายิ้งฉุบกับคุณ เราจะเดิมพันสิบล้านดอลลาร์สำหรับแต่ละเกม คุณคิดยังไง?"

“คือ…คือ…” ลินดารู้สึกประหม่ามากในเวลานี้ "คุณเวด ฉันไม่กล้าเล่นกับคุณหรอก…”

ชาร์ลีตอบว่า “คุณต้องเล่นไม่ว่าคุณต้องการหรือไม่ก็ตาม!”

ลินดาพยักหน้าก่อนจะตอบด้วยท่าทีกังวลว่า “ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะทำตามที่คุณพูดค่ะ คุณเวด…”