บทที่ 606

"ฮะ?!" ฮันนาห์ร้องด้วยความตื่นตระหนก “แต่ฉันก็บริจาคสิบห้าล้านตามที่นายบอกแล้วไง…”

“แล้วไง?” ชาร์ลีพูดอย่างเย็นชา “คุณเป็นผู้บงการเบื้องหลังการหลอกลวงในวันนี้นี่ คุณคิดว่ามันยุติธรรมไหมที่ผมจะลงโทษลินดาคนเดียว”

"ใช่!" ลินดาคำรามอย่างเกี้ยวกราด “เธอมันเป็นผู้ร้ายตัวจริง!”

ชาร์ลีมองฮันนาห์และยิ้มเยาะ “ดูสิ แม้แต่ผู้สมรู้ร่วมของคุณยังบอกว่าคุณเป็นผู้ร้ายเลย คุณต้องไปที่เหมืองถ่านหินกับเพื่อนคุณที่นี่และบริจาคให้กับมูลนิธิแห่งความหวัง”

จากนั้นเขาชี้ไปที่ผู้หญิงที่ชื่อเจียนน่า แล้วสั่งว่า “และพวกคุณทั้งสามคนก็เช่นเดียวกัน เตรียมตัวทำงานที่เหมืองถ่านหินและไถ่ถอนตัวเองได้เอง”

เจียนน่าร้องไห้ออกเสียงดัง เธอส่ายหัวและส่ายมือพลางเคาะหัวกับพื้นเพื่อขออภัยและคร่ำครวญว่า “ไม่ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้! ฉันไร้เดียงสา! ลินดาลากฉันมาที่นี่เพื่อเล่นไพ่นกกระจอก แค่นั้นเอง! ฉันไม่รู้เกี่ยวกับแผนการของพวกเขา ฉันไม่รู้อะไรเลย!”

ชาร์ลีพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณคิดว่าผมจะเชื่อคุณไหม หุบปากตามที่ผมสั่งจะดีกว่า ผมจะได้ไว้ชีวิตครอบครัวคุณ แล้วถ้าผมยังได้ยินเสียงตะโกนจากคุณ คุณคงจะจบลงเหมือนลินดาและทั้งครอบครัวของคุณจะต้องไปที่เหมืองถ่านหินกับคุณด้วย!”

เจียนน่าปิดปากแน่นและตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างมาก อันที่จริง เธอไม่ได้พูดพึมพำเลยสักคำเดียวทั้ง ๆ ที่เธอกลัว

จากนั้น ชาร์ลีพูดกับอัลเบิร์ตว่า “อัลเบิร์ต นับพวกคนพาลทั้งหมดที่นี่ รวมทั้งฮัดสันด้วยและส่งพวกเขาไปทำงานในเหมืองถ่านหิน พวกเขาจะได้รับที่พักและอาหารที่เลวร้ายที่สุด มีเงินเดือนสองพันดอลลาร์และทำงานตลอดทั้งปี!”

เขากล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่ดังและเข้มงวดว่า “ถ้าคนเหล่านี้ทำงานหนักและทำงานล่วงเวลาด้วยความสมัครใจ ให้เงินเดือนเพิ่มขึ้นตามสมควร แต่ในทางตรงกันข้าม หากพวกเขาขี้เกียจและผัดวันประกันพรุ่ง ให้หักเงินเดือนตามนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่พวกเขาสามารถรวบรวมได้ 300,000 แล้วบริจาคให้กับมูลนิธิแห่งความหวังได้ ก็ปล่อยพวกเขาไป”

สองพันต่อเดือน สองหมื่นสี่พันเหรียญต่อปี ต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งทศวรรษกว่าจะสะสมได้สามแสนเหรียญ

แม้ว่าเงินเดือนของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นเป็นสามพันต่อเดือน สามหมื่นหกพันต่อปี พวกเขายังต้องใช้เวลาอย่างน้อยเก้าปีกว่าจะถึงสามแสน

ชาร์ลีรู้สึกว่าเนื่องจากคนเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของการพนัน พวกเขาจึงต้องชดใช้ให้กับครอบครัวที่ถูกทำลายและล้มละลายด้วยการพนัน พวกเขาต้องชดใช้ให้กับเด็ก ๆ ที่ผ่านความยากลำบากทุกอย่างเพราะนิสัยการเล่นการพนันของพ่อแม่

การส่งพวกเขาไปทำงานที่เหมืองถ่านหินและบริจาคเงินเดือนเป็นการลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับพวกเขา