บทที่ 61

ในตอนนี้เองคลินตันก็รู้สึกอยากตายไปซะตรงนั้นเลย!

ไอ้เวรเอ้ย!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

เขาหยุดพักซักนิดไม่ได้เหรอ?

เขาโดนชาร์ลีไอ้ขี้แพ้ทำให้อับอายซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร?

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าภาพวาดจะกลายเป็นของจริงและมีมูลค่าถึงสองแสนดอลลาร์!

เขาบอกไปแล้วตอนนี้จะทำยังไงดี? เขาต้องกินโต๊ะจริง ๆ ใช่ไหม?

นั่นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

เขาสามารถซื้อรถคันใหม่ได้หลังจากที่รถของเขาพินาศในเพลิงไหม้ แต่เขาจะกินโต๊ะได้อย่างไร?

เขาจะตายจริง ๆ ถ้าเขาทำ!

ฝูงชนล้อเขาว่า “เฮ้ คลินตัน นายพูดเองนะว่าจะกินโต๊ะถ้านายแพ้ คราวนี้นายอยากจะผิดสัญญาอีกไหม?”

"ถูกตัอง! ทุกคนยังคงรอการแสดงประหลาดของนายอยู่!”

มีคนตบลงบนโต๊ะอย่างแรง “เฮ้ ได้โปรดเริ่มการแสดงของนายเดี๋ยวนี้!”

ใบหน้าของคลินตันกลายเป็นสีแดง และเขียวอย่างน่าเกลียด เขาโพล่งอย่างอับอาย “พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนกัน พวกนายจำเป็นต้องซ้ำเติมฉัน ตอนที่ฉันล้มลงจริง ๆ เหรอ?”

“เรา?” ชาร์ลีหัวเราะเบา ๆ “นายเป็นคนเริ่มต้น และพวกเขาแค่เรียกร้องให้นายทำตามสัญญาทำไมนายถึงฟังดูขมขื่นขนาดนั้นล่ะ?”

คลินตันโค้งหัวลง เขารู้ดีว่าคราวนี้เขาไม่สามารถรอดไปได้ง่าย ๆ เขาจึงระงับความโกรธ และพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น “ฉันขอโทษ ฉันเป็นคนหุนหันพลันแล่น และไม่คิดไตร่ตรองดี ๆ ชาร์ลีฉันขอโทษที่ดูถูกนาย ฉันขอโทษ ฉันหวังว่านายจะให้อภัยฉัน”

ทุกคนตกใจมากที่ได้ฟังน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของคลินตัน เขาเป็นคลินตัน ทัคเกอร์ ผู้หยิ่งผยองจริงหรือไม่? ไม่มีใครจำได้ว่าเขาจะขี้ขลาดแบบนี้!

แต่คลินตันไม่มีทางเลือก