บทที่ 694

ดังนั้น บรรดาทุกคนที่อยู่ที่นี่ในวันนี้ ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่ขึ้นไปถึงชั้นห้าของกลอเรียสคลับได้ด้วยซ้ำ

แม้แต่เชสเตอร์เองก็สามารถซื้อระดับสมาชิกคลาสสิกต่ำสุดที่กลอเรียสคลับได้เท่านั้น

ดังนั้นทุกคนจึงไม่เชื่ออยู่แล้ว เมื่อจาค็อบบอกว่าเขาเคยไปที่ชั้นสิบของกลอเรียสคลับมาก่อน

จาค็อบไม่คาดคิดว่าความจริงที่เขาพูดนั้นจะทำให้ทุกคนกลับคิดว่าเขาแค่คุยโม้เท่านั้น ดังนั้นเขาจึงตอบอย่างอึดอัดไปว่า “ลูกเขยของผมเป็นคนจัดการให้ผมและเพื่อนร่วมรุ่นของผมบางคนขึ้นไปที่ชั้นสิบของกลอเรียสคลับในคืนนั้น”

เชสเตอร์หัวเราะก่อนจะพูดว่า “ผมรู้ว่าใครเป็นลูกเขยของคุณ เขาเป็นแค่ลูกเขยที่ไร้ประโยชน์และไม่น่าสนใจในโอลรัส ฮิลล์หรือเปล่านะ? ผมได้ยินมาว่าเขาเป็นแค่คนเร่ร่อนที่อาศัยอยู่กับภรรยาของเขา เขานี่ก็น่าสงสารพอ ๆ กับคุณเลย แล้วเขาจะสามารถพาคุณไปที่กลอเรียสคลับได้จริงเหรอ?”

จาค็อบสูดหายใจอย่างเย็นชาก่อนจะพูดว่า “มันขึ้นอยู่กับคุณแล้ว ไม่ว่าคุณจะเชื่อผมหรือไม่ก็ตาม”

เชสเตอร์ยิ้มก่อนจะพูดว่า “ถ้าคุณมีความสามารถแบบนี้จริง ๆ ทำไมคุณไม่เชิญประธานและกรรมการคนอื่น ๆ ไปที่กลอเรียสคลับเพื่อความบันเทิงในคืนนี้แทนล่ะ? ทำไมคุณถึงเลือกเลี้ยงอาหารค่ำที่ห้องบรอนซ์ ห้องที่ถูกที่สุดในเฮ่เวนสปริงส์”

หลังจากที่เขาพูด เชสเตอร์ทำเหมือนว่าเขารู้ตัวทันทีว่า “โอ้! ผมเข้าใจแล้ว! คุณไม่คิดว่าประธานและกรรมการคนอื่นมีค่าพอ! คุณคิดว่าคนที่มีสถานะของพวกเขามีค่าพอที่จะนั่งในห้องบรอนซ์เท่านั้น! คุณไม่คิดว่าพวกเขาสมควรที่จะไปกลอเรียสคลับใช่ไหม?”

จาค็อบหมดคำพูดโดยสิ้นเชิงและเขาไม่สามารถหักล้างคำพูดของเชสเตอร์ได้

เชสเตอร์เป็นคนที่แย่มากจริง ๆ และเขาก็มีไหวพริบเฉียบขาดจริง ๆ เขาสามารถหาข้อแก้ตัวและเหตุผลที่ทำให้คนไม่มีช่องว่างให้ไปต่อได้เลย

ดังนั้น แม้ว่าจาค็อบจะโกรธและรำคาญเชสเตอร์มาก แต่เขาไม่สามารถหาคำใดมาหักล้างคำพูดของเชสเตอร์ได้ในขณะนี้

เขาทำได้เพียงตอบอย่างโกรธเคืองว่า “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น…”

เมื่อเชสเตอร์เห็นว่าพลังต่อสู้ของคู่ต่อสู้อ่อนแอมาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะโบกมือและพูดว่า “ลืมมันไปเถอะ ผมทนไม่ไหวที่จะโต้เถียงกับคนโง่เขลาที่น่าสงสารอย่างคุณต่อไปแล้ว คุณคิดว่าคนอย่างคุณสมควรได้รับตำแหน่งกรรมการบริหารเหรอ? คุณจะไม่กลายเป็นตัวตลกในอนาคตหรือไง?”