บทที่ 708

เมื่อชาร์ลีเข้าไปในเฮเว่น สปริงส์ เขาพบพนักงานเสิร์ฟ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนอนกองอยู่บนพื้น

ชาร์ลีเดินเข้าไปหาพวกเขาเพื่อเช็คดูและตระหนักได้ว่าพวกเขาหมดสติ มีรอยฟกช้ำขนาดใหญ่ที่คอราวกับว่ามีใครบางคนใช้มือตบพวกเขาอย่างแรง

“อืม ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแข็งแรงมากทีเดียว!” ชาร์ลีขมวดคิ้ว

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและขึ้นไปที่ชั้นบน!

ในเวลานี้ อัลเบิร์ตใกล้จะตายแล้ว ดวงตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาว

ในอีกด้านหนึ่งของห้องสวีท เคนและมาร์คัสได้สบสายตากัน

มาร์คัสหยิบมีดสั้นออกมาจากเข็มขัดแล้วพูดอย่างเย็นชาขณะที่มองดูจาค็อบที่กำลังสั่นอยู่ที่มุมห้องว่า “ในเมื่อจอห์นนี่จัดการอัลเบิร์ตได้แล้ว งั้นผมจะจัดการกับไอ้สารเลวจาค็อบ!”

“พ่อ จับเขาไว้ ผมอยากจะสลักคำว่า 'พ่อตาของไอ้ขี้แพ้ที่น่าสมเพช' บนหน้าผากของเขา!”

เคนพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย “ได้! จัดการเลย! สลักคำอย่างสุดกำลังที่ลูกมี สลักจนถึงแกนกระโหลกศีรษะมันไปเลย!”

จาค็อบตกใจมาก เขารู้สึกราวกับว่าวิญญาณของเขาเกือบจะออกจากร่างไปแล้ว “ฉันบริสุทธิ์นะ ทำไมพวกคุณถึงทำกับฉันแบบนี้!”

"บริสุทธิ์งั้นเหรอ?!" มาร์คัสเดินตรงไปยังจาค็อบและตบหน้าเขาอย่างแรง

“ไอ้แก่เอ๊ย! กล้าดียังไงที่บอกว่าแกบริสุทธิ์ในเมื่อลูกเขยแกแกล้งฉัน! ให้ฉันบอกแกหน่อยล่ะกันว่า ไม่เพียงแต่ฉันจะสลักคำบนหน้าผากของแกเท่านั้น แต่ฉันจะฆ่าแกให้ตายด้วย! และฉันจะปล่อยให้ลูกเขยของแกดูแกที่กำลังจะตาย!”

มีดของมาร์คัสนั้นคมมากและจาค็อบก็หลั่งน้ำตาออกมาอย่างน่าสยดสยองเมื่อเห็นเงาสะท้อนของการฆาตกรรมส่องออกมาจากใบมีดที่แหลมคม

เขาไม่รู้จะทำอะไรนอกจากตะโกนว่า “ดอน อัลเบิร์ต ดอน อัลเบิร์ต ช่วยด้วย!”

อัลเบิร์ตใกล้จะตายแล้วและเขาเกือบจะหมดสติเพราะขาดออกซิเจน เมื่อเขาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจาค็อบ เขาก็รวบรวมกำลังสุดท้ายและพึมพำว่า “คุณวิลสัน ผมขอโทษ ผมผิดเองที่พาคุณเข้ามาที่นี้ ผมขอโทษ! ผมอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!”

จอห์นนี่เยาะเย้ยด้วยท่าทางเยือกเย็น “อัลเบิร์ต ฉันประทับใจที่นายทนได้ แต่ฉันคงจะไม่แนะนำให้นายต้องทนอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นมันจะทำให้นายทุกข์มากขึ้นเท่านั้น!”