บทที่ 765

เช้าวันรุ่งขึ้น

แคลร์ไปที่ออฟฟิศของเธอหลังจากรับประทานอาหารเช้า

จาค็อบนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ทำหน้างอน ๆ เขาส่งสายตาที่เงียบงันและดูถูกเหยียดหยามใส่เอเลนเมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น

เมื่อเขานึกถึงเงินสองล้านที่เอเลนเสียไปในเกมไพ่นกกระจอกอย่างโง่เขลา ความโกรธก็ปะทุขึ้นในตัวเขา

ตัวเขาเองไม่มีเงินมาก เงินสองล้านดอลลาร์เป็นเงินออมที่พวกเขาสะสมกันมาตลอดหลายปี รวมถึงเงินที่เขาได้จากการขายของเก่าโบราณ แต่ตอนนี้ เงินทั้งหมดนั้นสูญเปล่า

อันที่จริง จาค็อบรู้สึกว่าเขาควรนำเคล็ดลับเก่า ๆ ออกมาใช้และเริ่มซื้อขายที่แอนทีค สตรีทอีกครั้ง ดังนั้น เขาจึงขอให้แซคคารีขายของเก่าของเขา

เอเลนยิ้มอย่างอาย ๆ บนใบหน้าของเธอเมื่อเห็นจาค็อบ เธอรู้สึกผิดและเสียใจ แต่จาค็อบปฏิบัติต่อเธอราวกับว่าเธอเป็นอากาศ

เธอไม่กล้าบ่นเรื่องนี้ เธอจึงหันไปหาชาร์ลีและโวยวายว่า “นี่ ชาร์ลี ในเมื่อนายไม่มีอะไรทำแถวนี้ ออกไปทำฮวงจุ้ยข้างนอกเร็ว! หาเงินเพื่อซื้อเฟอร์นิเจอร์สำหรับบ้านใหม่ของเรา! เมื่อไหร่ที่เราจะได้ย้ายเข้าไปอยู่ใน ธอมป์สัน เฟิร์ส?”

ชาร์ลีพูดอย่างเรียบ ๆ “ผมจะทำให้ดีที่สุด”

เธอตะโกนขณะเอามือท้าวเอว “ไม่ใช่แค่ดีที่สุด ต้องนำเงินกลับบ้านด้วย!”

จาค็อบอุทานอย่างรำคาญ “นี่ หุบปากได้ไหม? ชาร์ลีสร้างประโยชน์ให้กับครอบครัว ไม่เหมือนคุณ! คุณไม่เพียงแต่ไม่หาเงิน คุณยังใช้จ่ายมันราวกับว่าเงินมันตกลงมาจากฟ้า แล้วยังทำมันหายไปอีก! ในบ้านหลังนี้ แคลร์ ชาร์ลี และผมเป็นคนหาเงิน แต่คุณเป็นคนเดียวที่ใช้มัน! ยิ่งกว่านั้น คุณใช้ไปจนหมด!”

“แก…” ใบหน้าของเอเลนเปลี่ยนเป็นสีแดงน่าเกลียด

ในหัวของเธอ เธอตะโกนว่า 'ฉันกำลังคุยกับชาร์ลี เอาตัวแกเองให้รอดก่อนเถอะ! แกคิดว่าตอนนี้ แกเจ๋งมากใช่ไหม? แกตะโกนใส่ฉัน ตบฉัน แถมแกยังเข้าข้างชาร์ลีอีก! ฉันอยู่ในอันดับต่ำสุดของบ้านนี้ใช่ไหม? คำพูดของฉันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วใช่ไหม?'

ขณะที่เอเลนกำลังโกรธอยู่ โทรศัพท์ของชาร์ลีก็ดังขึ้น

มันมาจากจัสมิน