บทที่ 796

คริสโตเฟอร์รวบรวมความกล้าเพื่อพูดว่า “แม่ครับ ถึงแม้ว่าศาลจะจับแม่สักวันหนึ่ง แฮโรลด์, เวนดี้และผมก็จะสามารถใช้ชีวิตที่เรียบง่ายและปลอดภัยได้ถ้าเรามีเงิน เอาของเก่าออกมาจากที่ซ่อนไว้เถอะครับ พวกเราสามคนจะต้องอดตายอย่างแน่นอน หากแม่ถูกตัดสินจำคุก!”

"อดตาย?" คุณท่านวิลสันตอบอย่างเย็นชา “พวกแกทั้งสามคนมีมือและเท้า พวกแกจะไม่อดตายหรอกนะถ้าพวกแกแค่ออกไปทำงานเป็นนักสังคมสงเคราะห์! คริสโตเฟอร์ ให้ฉันบอกแกบางอย่างหน่อยก็แล้วกัน ของเก่าที่พ่อแกทิ้งไว้มันเป็นกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ! แกไม่ควรจะมีความคิดตลก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้!”

คริสโตเฟอร์ไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้อีกต่อไป เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดอย่างเย็นชาว่า “สิ่งที่พ่อทิ้งไว้ก็เพื่อลูก ๆ และหลาน ๆ ของเขาเช่นกัน! ใครให้สิทธิ์แม่ที่จะเก็บทุกอย่างไว้สำหรับตัวแม่เอง?”

คุณท่านวิลสันตอบอย่างเย็นชาว่า “แล้วไง? ตอนนี้แกจะกบฏต่อฉันใช่ไหม? ได้! แกสามารถตะโกนใส่ฉันได้มากเท่าที่แกต้องการ เมื่อฉันตายก็จะไม่มีใครรู้ว่าของเก่าเหล่านั้นซ่อนอยู่ที่ไหน!”

หลังจากนั้น หญิงชราก็ถอนหายใจพร้อมกับพูดว่า “แต่ถึงอย่างไรฉันก็เป็นหญิงชราที่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ไม่นานแล้ว ถ้าฉันตายตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ก่อนที่ฉันจะตาย ฉันจะร่างพินัยกรรมที่ระบุว่าฉันจะบริจาคประกันชีวิตทั้งหมดของฉันเพื่อการกุศล!

ฉันจะไม่ทิ้งเงินให้กับพวกแกทั้งสามคน! พวกแกทั้งสามคนไม่สามารถทำงานหาเลี้ยงชีพได้หรอก เมื่อถึงเวลานั้นพวกแกจะตกต่ำลงสู่ก้นบึ้งของสังคมและประสบกับความทุกข์ยากอีกมากมายในอนาคต!”

คริสโตเฟอร์ผงะเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของคุณท่านวิลสัน

ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้แล้ว

เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

การไม่มีเงินและไม่มีความสามารถเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดสำหรับเขาและลูก ๆ เสมอ หากหญิงชราตัดสินใจบริจาคประกันชีวิตทั้งหมดให้กับองค์กรการกุศลเมื่อเธอเสียชีวิต จะไม่มีความหวังเหลืออยู่สำหรับครอบครัวของทั้งสามคนอีกต่อไป

ดังนั้นคริสโตเฟอร์จึงทำได้เพียงระงับความโกรธในขณะที่เขาพูดอย่างสุภาพว่า “แม่ครับ ผมขอโทษที่ผมหมดความอดทน อย่าถือโทษโกรธเคืองสำหรับคำพูดที่รุนแรงของผมเลยนะครับ”

คุณท่านวิลสันหัวเราะเยาะก่อนจะพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “แกควรทำตัวแบบนี้ตั้งแต่แรก!”