บทที่ 821

คำพูดของเจนนิเฟอร์กระตุ้นความโกรธของผู้คนโดยรอบทันที! พวกเขาส่งเสียงเชียร์เรียกร้องความยุติธรรมกันอย่างขุ่นเคือง!

แม้ว่าทุกคนจะเป็นนักโทษ แต่ผู้คนที่นี่โดยส่วนใหญ่ไม่ได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงและไม่ใช่คนชั่ว พวกเขามีความเห็นอกเห็นใจต่อคนชราและคนอ่อนแอ

พวกเขามองดูคุณท่านวิลสันที่เต็มไปด้วยผมหงอกและรอยเหี่ยวย่นใบหน้า พูดถึงชีวิตที่น่าสมเพชของเธอด้วยน้ำเสียงสะอื้น พวกเขาอดไม่ได้ที่จะเชื่อในคำพูดของเธอ

ดังนั้น ทุกคนจึงเริ่มประณาม "ผู้กระทำความผิด" พร้อมกัน

“พวกมันกล้าดียังไงถึงทิ้งแม่ที่แก่ขนาดนี้? พวกมันไม่ได้เป็นอะไร นอกจากเป็นพวกขี้ขลาด!”

"คุณพูดถูก! พวกมันได้อยู่ในวิลล่าที่มีค่าหลักล้านดอลลาร์ แต่พวกมันกลับไม่ให้พื้นที่หญิงชราคนนี้ พวกมันน่ารังเกียจมาก!”

“ยายอย่ากังวลไปเลย กรรมจะตามสนองนังลูกสะใภ้ชั่ว ๆ ของยายในไม่ช้าหรอก!”

น้ำตาไหลอาบหน้าคุณท่านวิลสัน “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยและความช่วยเหลือ ขอบคุณมาก! ฉันไม่คิดเลย ว่าจะเจอคนดี ๆ มากมายที่นี่!”

เจนนิเฟอร์ถอนหายใจและพูดว่า “ยาย พูดตามตรง ตอนฉันเห็นยาย ฉันคิดถึงแม่ที่น่าสงสารของฉันที่ต้องเสียชีวิตจากการกินยาฆ่าแมลง มันไม่ง่ายสำหรับผู้สูงอายุ! ชีวิตของพวกเขาจะยากลำบากขึ้น เมื่อมีลูกสะใภ้ชั่ว!”

คุณท่านวิลสันพยักหน้าและสะอื้น “ฉันจะถูกคุมขังเป็นเวลาสิบห้าวัน ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรถ้าพวกเขาปล่อยฉันในอีกสิบห้าวันข้างหน้า ฉันไม่มีที่ไปและฉันอาจถูกดำเนินคดีหลังจากสองสามเดือนนี้”

“ยาย ในความคิดของฉัน ยายน่าจะอยู่ที่นี่ดีกว่า อย่างน้อยเรามีอาหารสามมื้อตรงเวลาทุกวันและยายยังมีหลังคาคุมหัวยายอยู่ ยายไม่คิดว่ามันดีกว่าการต้องไปอยู่ข้างถนนเหรอ?”

ความผิดหวังและความทุกข์ใจก่อตัวขึ้นภายในใจของคุณท่านวิลสัน ด้วยคำพูดเหล่านั้น

นี่คือจุดจบของเธอเหรอ? เธอจะต้องอยู่ในสถานกักกันเพื่อมีอาหารลงท้องและหลังคาคุมหัวของเธอใช่ไหม?

'ไม่!' เธอตะโกนอยู่ภายในตัวเธอว่า 'ไม่มีทาง! ไม่! ฉันยังคงเป็นหัวหน้าตระกูลวิลสัน ถ้าฉันต้องใช้ชีวิตคนแก่ที่เหลือในคุกนี่ มันเป็นความอัปยศและดูถูกเกียรติที่ฉันมีมาตลอด! ไม่ ฉันไม่ต้องการมัน! ฉันต้องหาวิธีที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง!'