บทที่ 829

เอเลนที่โดนทุบตีอย่างรุนแรงก็หิวมากเช่นกันในตอนนี้

เธอไม่สามารถแม้แต่จะกินอาหารที่ชาร์ลีเตรียมสำหรับมื้อกลางวันตอนเที่ยงได้แม้แต่คำเดียว เพราะหลังจากนั้นเธอก็ถูกตำรวจจับทันที

หลังจากความโกลาหลทั้งหมดในตอนบ่าย ควบคู่ไปกับความตกใจและการโดนทุบตี เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหิวมากหลังจากใช้พลังงานไปทั้งหมด

ดังนั้นเธอจึงคลานไปที่ถุงอาหารอย่างระมัดระวังก่อนที่จะหยิบกล่องอาหารกลางวันจากตะกร้าพลาสติก เธอกำลังจะซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งเพื่อกินคนเดียว แต่เจนนิเฟอร์ก็ตะโกนออกมาว่า “เอเลน นี่แกคิดว่าแกกำลังทำอะไรอยู่?”

เอเลนรีบตอบ “พี่…พี่ใหญ่ ฉันกำลังจะกินข้าว…”

"กินข้าว?" เจนนิเฟอร์ตะโกนว่า “แกมันนังลูกสะใภ้ที่อกตัญญูต่อแม่สามีของตัวเอง นี่แกยังกล้าที่จะกินข้าวอีกเหรอ?”

“ฉัน… ฉัน…” เอเลนสำลักขึ้นทันใด แต่เธอไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของเจนนิเฟอร์ได้อย่างไร

เจนนิเฟอร์ไม่พอใจมากและเธอก็ดุว่าเอเลนต่อไป “อะไรของแก? มาตรงนี้!"

เอเลนทำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อยขณะที่เธอก้มลงและเดินไปหาเธอ หลังจากนั้นเธอก็พูดอย่างระมัดระวังว่า “พี่ใหญ่ มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”

เจนนิเฟอร์คว้ากล่องอาหารกลางวันจากมือของเอเลนก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “แกมันไม่มีค่าพอที่จะกิน! ออกไปให้พ้นซะ!"

ทันทีที่เอเลนได้ยินคำพูดของเธอ เธอร้องออกมาดัง ๆ ขณะที่พูดว่า “พี่ใหญ่ วันนี้ฉันกินข้าวแค่มื้อเช้าเท่านั้น ฉันหิวมากจนรู้สึกเหมือนจะเป็นลมอีกในไม่ช้า ได้โปรดสงสารฉันบ้างเถอะ ให้ฉันกินสักหน่อย…”

"กินงั้นเหรอ?" เจนนิเฟอร์ยิ้มก่อนจะพูดว่า “แกก็อาศัยอยู่ในวิลล่าที่ธอมป์สัน เฟิร์ส เชียวนะ แกไม่คิดว่าอาหารพวกนี้มันน่าสังเวชเกินไปสำหรับคนอย่างแกเหรอ?”

เอเลนร้องไห้ขณะที่เธอพูดว่า “พี่ใหญ่ ฉันหิวมากจริง ๆ ช่วยเมตตาให้ฉันได้กินข้าวเถอะนะ คุณจะดูฉันอดตายจริง ๆ เหรอ?”

เจนนิเฟอร์ตอบอย่างเย็นชาว่า “ไม่ต้องกังวล แกจะไม่ตายเพียงเพราะแกไม่ได้กินข้าวสักสองสามวันหรอกนะ”