บทที่ 83

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ซิลเวอร์ วิง จะเห็นดักลาสนอนอยู่บนเตียงในวอร์ด เขามีบาดแผลและรอยฟกช้ำ มีรอยที่ขาขวาเช่นกัน และเขาก็ดูน่าสังเวช ชาร์ลีอดไม่ได้ที่จะเห็นใจ ลูกผู้ชายคนนี้ถูกนอกใจ หัวใจสลาย และตอนนี้ร่างกายเขาเต็มไปด้วยบาดแผล

เมื่อเห็นการมาถึงของชาร์ลี ตาที่บวมของดักลาสเริ่มมีน้ำตาไหลอาบแก้มเหมือนสายน้ำ

“ชาร์ลี…” ดักลาสร้องไห้

ชาร์ลีเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ และพูดเบา ๆ ว่า “ไม่เป็นไร เธอเป็นแค่คนเลว เธอไม่มีค่า”

ดักลาสกล่าวต่อว่า “ฉันไล่ตามจีบเธอมาสามปี เหมือนโยนศักดิ์ศรีของฉันไปที่ถังขยะเพื่อเธอ! ฉันรู้สึกเหมือนเป็นสุนัขที่ต่ำต้อยที่พยายามยึดติดกับทุกสิ่งที่ทำได้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่เคยมีอะไรเลยตั้งแต่แรก…”

ดักลาสดูเหมือนจะสำลักน้ำตา “ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เพิ่งเลิกกับฉัน แต่เธอต้องการให้ฉันสูญเสียทุกอย่างไปอย่างแน่นอน! ฉันใช้เงินทุกบาทที่หามาได้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉันใช้เงินเก็บไปถึงหมื่นเพื่อลงทุนในร้านอาหารนั้น แต่ตอนนี้เธอก็ปฏิเสธที่จะจ่ายเงินคืนให้ฉัน! ฉันมันตาบอดมาก ฉันจะตกหลุมรักผู้หญิงชั่วร้ายแบบนี้ได้ยังไง!”

ชาร์ลีปลอบใจเขา “ดักลาส ในฐานะผู้ชายนายต้องรู้จักปล่อยวาง นายสามารถเริ่มต้นใหม่ได้! แล้วภาพวาดที่ฉันให้นายล่ะ? มีมูลค่าอย่างน้อยสองหมื่นดอลลาร์ซึ่งเพียงพอสำหรับนายในการเริ่มต้นธุรกิจขนาดเล็กเลยนะ”

ดักลาสพยักหน้า “มันอยู่กับฉัน ขอบคุณที่เตือนให้ฉันนำภาพวาดไปด้วยไม่อย่างนั้นเธอก็จะเอาสิ่งนั้นไปจากฉันเช่นกัน!”

ชาร์ลีถอนหายใจ “ทุกอย่างมันจบลงแล้ว นายควรพักผ่อน และลืมเรื่องทั้งหมดนี้ซะ ฉันจะหาอะไรกินก่อน และจ่ายค่าโรงพยาบาลให้นาย”

น้ำตาไหลอาบแก้มของดักลาสอีกครั้ง “ชาร์ลี นายมันเป็นพี่ชายสุดที่รักของฉัน! ขอบคุณมาก…ไม่ต้องกังวลฉันจะตอบแทนความช่วยเหลือของนายแน่นอน!”