บทที่ 836

"ใช่แล้ว!" จาค็อบตอบอย่างตื่นเต้นว่า “ประเด็นสำคัญคือสามีของเธอตายแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า! นายไม่คิดว่าพระเจ้ากำลังช่วยฉันอยู่เหรอ?”

ชาร์ลีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “แต่พ่อครับ แม่ยังไม่ตาย…”

สีหน้าของจาค็อบเปลี่ยนไปก่อนจะพูดว่า “อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้แช่งหรือหวังให้เธอตาย!”

ขณะที่เขาพูด จาค็อบก็ถอนหายใจก่อนจะพูดว่า “นายไม่คิดเหรอว่ามันจะดีมากถ้าเอเลนก็หนีไปกับผู้ชายอื่นเหมือนที่ฮันนาห์ทำ”

ชาร์ลีส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขากลัวว่าหัวใจของจาค็อบจะถูกมาทิลด้าผู้ซึ่งกำลังจะกลับมายังออสเกียในไม่ช้าเข้าครอบครองโดยสมบูรณ์แล้ว ความรู้สึกทั้งหมดที่จาค็อบได้เหลือไว้ให้เอเลนนั้นหายไปหมดแล้ว

ชาร์ลีทำได้เพียงถอนหายใจตามที่เขาพูด “ถ้าแคลร์ยอมรับการหายตัวไปของแม่ที่เป็นการหนีไปกับคนอื่นได้ มันก็คงดีอยู่หรอก”

ถ้าแคลร์มีทัศนคติแบบเดียวกับจาค็อบ ชาร์ลีก็จะปล่อยให้เอเลนหายไปจากโลกนี้

สำหรับคนอย่างเอเลน เขาช่วยเหลือเธออยู่แล้วตราบใดที่เธอมีอาหาร เครื่องดื่ม และมีหลังคาไว้ซุกหัวนอน บางทีเขาควรส่งเธอไปที่เหมืองถ่านหินเดียวกันกับฮันนาห์ เพื่อที่เธอจะได้ขุดหาถ่านหินไปตลอดชีวิตของเธอด้วย

ฮันนาห์และเพื่อน ๆ ในกลุ่มของเธอคงเกลียดเอเลนไปจนตาย! ถ้าเอเลนถูกส่งตัวไปที่เหมืองถ่านหินจริง ๆ เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานและทนต่อการถูกทุบตีวันละหลายสิบครั้งอย่างแน่นอน!

น่าเสียดายที่แคลร์ใจดีเกินไป เธอใจดี และอดทนต่อเอเลนมากเกินไป

จาค็อบอารมณ์ดีมากในเวลานี้ เขากินเนื้อย่างและดื่มเบียร์ต่อไป เขามีความสุขมากที่เขายังคงกินและรินเบียร์ให้ชาร์ลีเพื่อที่เขาจะได้ไปดื่มกับเขา

อย่างไรก็ตาม ชาร์ลีมักจะเทเบียร์ทิ้งทุกครั้งที่พ่อตาไม่ทันเห็น คืนนี้เป็นคืนแรกที่เขาจะนอนเตียงเดียวกับแคลร์ เขายังคงหวังว่าเขาจะสามารถบรรลุการแต่งงานของเขากับแคลร์ในคืนนี้ ถ้าเขามีกลิ่นแอลกอฮอล์จากการดื่มมากเกินไป เขากลัวว่ามันจะจบลงด้วยความผิดหวังมากเท่านั้น

เมื่อจาค็อบกินและดื่มเสร็จแล้ว เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว ในเวลานี้แคลร์ได้โทรหาชาร์ลีเพื่อถามเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ ชาร์ลีตอบว่า “เรายังไม่พบแม่ของคุณเลย ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าแม่อยู่ที่ไหนเลย ผมเดาว่าแม่ของคุณคงไม่ได้ออกมาเล่นไพ่นกกระจอกวันนี้ แล้วทางคุณเป็นยังไงบ้างครับ?"

แคลร์ตอบอย่างกังวลใจว่า “ฉันได้ติดต่อกับเพื่อนของแม่บางคนแล้ว แต่ไม่มีใครได้รับการติดต่อจากแม่เลย ฉันนึกไม่ออกเลยว่าแม่จะไปอยู่ที่ไหน”

ชาร์ลีตอบว่า “ทำไมคุณไม่หยุดการตามหาที่เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรนี่ก่อนล่ะ? เราควรกลับบ้านและรออย่างอดทน เนื่องจากคุณได้แจ้งความกับตำรวจแล้ว ผมเชื่อว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจก็จะให้ความสนใจเรื่องนี้เช่นกัน คุณคิดว่ายังไง?"

“ก็…” แคลร์ถอนหายใจก่อนจะพูด “ฉันคิดว่านั่นจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ฉันกับลอเรนจะกลับบ้านแล้ว คุณควรกลับบ้านพร้อมกับพ่อด้วยนะคะ”