บทที่ 845

เมื่อแคลร์ได้ยินว่าพ่อของเธอต้องการให้เธอพาเขาไปพบกับรักแรกของเขา แคลร์ปฏิเสธอย่างไม่ลังเลเลย "หนูไม่ไป!"

จาค็อบกางมือออกก่อนจะพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น อย่าห้ามชาร์ลีไม่ให้ไปกับพ่อ ไม่ว่าวันนี้จะเป็นอย่างไรไร คนใดคนหนึ่งก็ต้องมากับพ่อ”

“พ่อ…” แคลร์โกรธจัดและเธอถามว่า “การทานอาหารกับเพื่อนเก่าของพ่อหรือการที่เราออกไปตามหาแม่ อะไรสำคัญกว่า? พ่อไม่สามารถแยกแยะได้ใช่ไหมว่าอะไรสำคัญ?”

จาค็อบโพล่งออกมา “แน่นอน พ่อแยกแยะมันได้ชัดเจนเลย! แน่นอนว่าการทานอาหารกับเพื่อนของพ่อ มันสำคัญกว่ามาก!”

“พ่อ…”

แม้ว่าแคลร์มักจะเป็นคนอารมณ์ดี แต่ในเวลานี้ เธอก็กำลังจะระเบิดและปะทุด้วยความโกรธ

จาค็อบตอบอย่างเฉยเมยว่า “แคลร์ ลูกต้องเข้าใจเรื่องหนึ่ง โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบแม่คนเดียว ครอบครัวนี้มีสี่คน แม่ของลูกและพ่อต่างก็ต้องการที่แยกทางกัน ลูกสามารถเลือกและตัดสินใจเองว่าชีวิตของลูกจะหมุนรอบแม่

แต่ลูกไม่สามารถบังคับหรือคาดหวังให้ชาร์ลีหรือพ่อไปหมุนรอบแม่ได้แล้ว! ลูกไม่คิดว่าเราควรมีชีวิตของเราเองเหรอ? เราไม่มีความต้องการใด ๆ ของตัวเราเองบ้างเลยเหรอ?”

ขณะที่เขาพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จาค็อบรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย เขาพูดว่า “หมายความว่าพ่อไม่ควรได้รับอนุญาตให้ทำอย่างอื่น นอกจากใช้ชีวิตที่เหลือของพ่อออกไปตามหาแม่ ถ้าเราไม่หาแม่ไม่เจอล่ะ?

หมายความว่าพ่อจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำอะไรเพื่อตัวพ่อเองเลย ตราบใดที่หาแม่ไม่เจอใช่ไหม? นี่พ่อถูกคาดหวังให้ใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อตามหาหาแม่เหรอ? ถ้าอย่างนั้น พ่อขอหนีออกจากบ้านดีกว่า! ทำไมพ่อถึงต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อทำอะไรแบบนั้นด้วย?”

แคลร์พูดไม่ออก

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าพ่อของเธอกำลังใช้ตรรกะแปลก ๆ เพื่อให้เห็นว่าการกระทำของเขานั้นสมควร แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะคำพูดของเขามีความจริงอยู่ส่วนหนึ่ง

พ่อของเธอถูกแม่กดขี่และควบคุมมานานหลายปีแล้ว แคลร์เข้าใจว่าการที่แม่ของเธอหายตัวไปอย่างกะทันหัน มันไม่เพียงแต่เป็นการบรรเทาความทุกข์ของพ่อเท่านั้น แต่เขาก็ดีใจด้วยเพราะในที่สุดเขาก็มีอิสระบ้าง

ด้วยความสิ้นหวัง แคลร์ทำได้แค่เพียงต้องยอม ในขณะที่เธอพูดว่า “หนูไม่มีข้อโต้แย้งเลย ถ้าพ่อต้องการจะไปทานอาหารกับเพื่อนเก่าของพ่อ อย่างไรก็ตาม พ่อต้องสัญญากับหนูว่าพ่อจะช่วยหนูตามหาแม่หลังจากการนัดพบนี้!”