บทที่ 85

เจอโรมกดหมายเลขในโทรศัพท์ทันที และตะโกนใส่ว่า "ซาซ ตอนนี้ฉันอยู่ในโรงพยาบาลซิลเวอร์ วิง นำลูกน้องของนายมาด้วย พวกเราเจอไอ้สารเลวที่ต้องฆ่าทิ้งซะ!”

ในทางกลับกันชาร์ลีไม่ได้โทรหาใครเลย แต่เขาส่งข้อความถึง อัลเบิร์ต โรดส์ [มาที่โรงพยาบาลซิลเวอร์ วิง มีคนพยายามจะฆ่าฉัน]

ดอน อัลเบิร์ตโทรหาเขาทันที

"คุณเวดครับ ไอ้สารเลวคนนั้นเป็นใคร?”

จากนั้นชาร์ลีก็ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่ต้องถามเยอะ มาที่นี่เดี่ยวนี้”

ดอนอัลเบิร์ตตอบว่า “ไม่ต้องกังวลครับคุณเวด ผมจะรีบไปที่นั่นในอีกไม่กี่นาที”

เมื่อเจอโรมรู้ว่าชาร์ลีกำลังคุยโทรศัพท์ด้วย เขาก็เย้ยหยัน “ฮะ อย่าบอกนะว่านายมีพรรคพวกด้วย น่าตลกจริง ๆ!”

ชาร์ลีไม่สนใจคำพูดของเขา และยิ้ม “อย่างที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้ ฉันจะให้พวกแกทั้งสองคนตายอย่างเจ็บปวดที่สุด”

เจอโรมหัวเราะราวกับว่าเขาเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่ตลกที่สุดในโลก “นี่นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ไม่มีใครใน โอลรัส ฮิลล์ กล้ามีเรื่องกับฉัน!”

ดักลาสซึ่งกำลังดิ้นรนที่จะนั่งตัวตรงบนเตียงตื่นตระหนก และพูดว่า “ชาร์ลี ออกไปเถอะ นายไม่สามารถชนะไอ้สารเลวคนนี้ได้ อย่าไปยุ่งกับมันเลย”

ชาร์ลีเดินขึ้นมาหาเขา และดึงเขากลับไปที่เตียง “นายแค่นอนนิ่ง ๆ ก็พอ”

ดักลาสยังคงตื่นตระหนก เขายืนกรานว่า “นายไม่รู้หรอกว่าเขามีอิทธิพลแค่ไหน! ครอบครัวของเขาเป็นที่รู้จักอย่างมากใน โอลรัส ฮิลล์ …”

ชาร์ลีปอกเปลือกส้มแมนดารินแล้วยัดเข้าไปในปากของดักลาส “ยังไม่มีใครที่ฉันยังไม่กล้าท้าทาย”

ลิลลี่หัวเราะ “จริงเหรอ? คุณนี่น่าสนใจมาก! คุณรู้หรือไม่ว่าคุณกำลังคุยอยู่กับใคร?”

ชาร์ลีขัดจังหวะเธอก่อนที่เธอจะพูดต่อ “ฉันไม่สนใจว่าเขาเป็นใคร ฉันรู้แค่ว่าเขาจะต้องพิการไปตลอดชีวิต!”

เขาหยุดชั่วคราวก่อนจะพูดต่อ “เดี๋ยวก่อนนะ ชะตากรรมของเธอก็จะเหมือนกับของเขาเช่นกัน!”