บทที่ 862

จู่ ๆ จาค็อบก็หันไปหาชาร์ลี และถามด้วยความกังวลว่า “ชาร์ลี นายคิดว่าแม่ยายของนายจะกลับบ้านมาไหม?”

ชาร์ลีขมวดคิ้วอย่างเชื่องช้า และพูดขึ้นว่า “พ่อครับ พ่ออยากได้ยินอะไรจากผม? ผมควรจะตอบว่าใช่หรือไม่ใช่เหรอครับ?”

จาค็อบสะดุ้งด้วยความงุนงงและพูดอย่างเขินอายว่า “นี่ อย่าเพิ่งพาลไปทั่วก่อนสิ ฉันรู้ว่านายก็ไม่ชอบแม่ยายของนายเหมือนฉันใช่ไหมล่ะ?”

ชาร์ลีหันไปหาเขาด้วยความตกใจและอุทานว่า “พ่อ ผมไม่เคยพูดอย่างนั้นนะ!”

จาค็อบมองเขา และกล่าวว่า “ให้มันเป็นเรื่องระหว่างเรา นายไม่จำเป็นต้องปิดบังกับฉันหรอกน่า แคลร์ไม่ได้อยู่ที่นี่สักหน่อย เราพูดอะไรกันก็ได้ที่เราต้องการ จริงไหม?”

ชาร์ลีรู้ว่าพ่อตาของเขาคิดอะไรอยู่

เขากำลังมองหาพันธมิตรในการกระทำความผิดครั้งนี้

เขาไม่ต้องการให้เอเลนกลับบ้าน แต่แคลร์ต้องการให้หาแม่ของเธอให้เจอโดยเร็วที่สุด

ดังนั้นการเผชิญหน้าทางจิตวิทยาจึงเกิดขึ้นระหว่างพ่อกับลูกสาวซึ่งทำให้คะแนนปัจจุบันอยู่ที่ 1:1 ชาร์ลีเป็นคนกลางในเรื่องนี้ ในกรณีนี้ จาค็อบจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเอาเขามาเป็นพวก

ในครอบครัวเหลือเพียงสามคน ถ้าคนสองคนไม่ต้องการให้เอเลนกลับบ้าน ก็จะเป็นการลงคะแนนเสียงข้างมากในบ้านได้อย่างเรียบร้อย

ดังนั้นเขาจึงเหลือบมองชาร์ลีและชักชวนต่อว่า “ชาร์ลี ลองคิดดูนะ หลายปีที่ผ่านมา แม่ยายของนายดุด่านายเกือบทุกวัน เธอยังขอให้แคลร์หย่านายซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ฉันเห็นกับตาเชียวนะ! ด้วยความสัตย์จริง

ในฐานะพ่อตาของนาย ฉันรู้สึกเสียใจต่อนายมาก เขาว่ากันว่าลูกเขยก็เป็นเหมือนลูกอีกคน! แต่มีสักครั้งไหมที่แม่ยายของนายจะดีกับนาย? ไม่ ไม่เคยเลยเถอะ! ที่จริงแล้วนายก็ไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าคนนอกสำหรับเธอ!”