บทที่ 888

หลังจากที่ชาร์ลีเตรียมขั้นตอนทั้งหมดสำหรับวันพรุ่งนี้กับไอแซคเสร็จแล้ว ชาร์ลีก็นั่งแท็กซี่กลับบ้านทันที

ในเวลาเดียวกันนี้ที่ศูนย์กักกันโอลรัส ฮิลล์ เอเลนยังคงอยู่ในฝันร้าย

เธอถูกทุบตีและถูกทรมานทุกรูปแบบตั้งแต่เธอถูกขังอยู่ในสถานกักกัน คุณท่านวิลสันไม่เพียงแต่เทน้ำเต็มถังราดหัวของเธอ แต่เอเลนก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน และคืน ในตอนนี้ เอเลนรู้สึกว่าเธอใกล้จะหมดสิ้นแล้ว เธอไม่สบายและมีไข้สูง

ไข้ขึ้นสูงทำให้เอเลนรู้สึกราวกับว่าร่างกายเธอกำลังไหม้ไปทั้งตัวและรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นลม แต่เธอก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้นอนบนเตียงของเธอ เธอทำได้เพียงขดตัว และตัวสั่นเทาขณะที่เธอซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องขังในศูนย์กักกัน

เอเลนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวมากเพราะเธอมีไข้สูง เธอตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ในเวลานี้

เอเลนรู้สึกว่าเธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงเริ่มอ้อนวอนอย่างหมดหวัง “ได้โปรด ได้โปรดเมตตาฉันด้วย ขอผ้าห่มหน่อยได้ไหมคะ? ฉันหนาวมาก ฉันรู้สึกหนาวมากจริง ๆ…”

คุณท่านวิลสันหัวเราะเยาะก่อนจะพูดว่า “แกคิดว่าแกเป็นใคร? แกคิดว่าคนอย่างแกมีค่าพอที่จะห่มผ้าห่มงั้นเหรอ? ให้ฉันบอกอะไรแกบางอย่างนะ! คืนนี้แกจะนอนในห้องน้ำต่ออีกคืน!”

เวนดี้พูดขึ้นด้วยว่า “คุณย่าขา หนูคิดว่าเธอควรอาบน้ำเย็นด้วยนะคะ! ทำไมเราไม่พาเธอเข้าไปในห้องน้ำและช่วยให้เธอได้อาบน้ำเย็นในคืนนี้สักหน่อยล่ะคะ?”

เมื่อเอเลนได้ยินเรื่องนี้ เธออดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาขณะที่เธออ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง “แม่คะ ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ถ้าคุณจะพาฉันไปอาบน้ำเย็นและให้ฉันนอนในห้องน้ำคืนนี้ ฉันคิดว่าคืนนี้ฉันจะตายที่นี่จริง ๆ แม่คะ ฉันขอร้องเถอะค่ะ ได้โปรดเมตตาฉันและปล่อยฉันไปเถอะ!”

คุณท่านวิลสันตอบอย่างชั่วร้ายว่า “นี่แกยังคงหวังว่าฉันจะสงสารแกจริง ๆ งั้นเหรอ? ฉันแค่หวังว่าแกจะตายในไม่ช้า! อย่ารอไปจนคืนนี้ถึงจะตายหรอก! มันคงจะดีถ้าแกตายไปซะตั้งแต่ตอนนี้เลย!”