บทที่ 89

ลอว์สันไม่คาดคิดมาก่อนว่าการยอมรับความผิดของเขาจะไม่ส่งผลดีต่อเขาเช่นกัน เขาเพิ่งจะเป็นลมด้วยความตกใจ อย่างไรก็ตามความเจ็บปวดจากแรงกระแทกทำให้เขาตื่นขึ้นในไม่กี่วินาที

"อ๊ากกกก!!!" ลอว์สันไม่เคยถูกทรมานเช่นนี้มาก่อนในตลอดชีวิตที่ผ่านมา

น้ำตาไหลหยดลงบนใบหน้าของเขาขณะที่เขาร้องไห้ออกมาอย่างหมดหวัง “คุณเวดมันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด! ฉันจะไม่มองข้ามความผิดพลาดของเธออีกต่อไป ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอกระทำการที่เลวทรามเช่นนี้อีก”

ชาร์ลีรู้สึกขยะแขยง และพูดว่า “ดี คุณไม่คิดว่าคุณดีเหรอ ที่จะโทษคนอื่นว่าเป็นความผิดของคุณ?”

แค่ประโยคนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้กระดูกสันหลังของลอว์สัน ลูอิสส หนาวสั่น

จากนั้นชาร์ลีก็ถามว่า “ลอว์สัน ลูอิส! เรื่องเงินหนึ่งหมื่น ที่พี่ชายของฉันลงทุนในร้านอาหารของคุณ ทำไมคุณไม่ยอมจ่ายเงินคืนให้เขา? ทำไมคุณถึงอ้างว่าเป็นของขวัญ?”

ใบหน้าของลอว์สันเต็มไปด้วยสี และเขาพยายามอธิบาย “ฉันผิด ฉันผิดที่ทำแบบนั้น! ฉันเป็นคนโลภ และฉันก็ไร้ยางอาย ฉันขอโทษจริง ๆ !”

จากนั้นเขาก็มองไปที่ดักลาสซึ่งโกรธแค้น ลอว์สันขอร้อง “ดักลาส ฉันมันตาบอดเพราะความโลภ ไม่ต้องกังวลฉันจะจ่ายคืนให้นายหนึ่งหมื่นดอลลาร์ ได้โปรดบอกคุณเวดให้ปล่อยฉันไปเถอะ! กระดูกแก่ ๆ ของฉันไม่สามารถทนกับสิ่งนี้ได้อีกต่อไปแล้ว ... ”

ชาร์ลีจ้องไปที่ดักลาส “นายจะช่วยเขาไหม?”

ดักลาสส่ายหัวทันที “ไม่! ฉันจะไม่ช่วยใครก็ตามที่นี่!”

“ได้เลย!” ชาร์ลีพยักหน้าอย่างพอใจ “นี่สิพี่ชายของฉัน!”

จากนั้นชาร์ลีก็หันไปหาลอว์สันที่จมน้ำด้วยความสิ้นหวัง “ไม่เพียงแค่คุณจะเป็นพ่อที่แย่เท่านั้นคุณยังเอาเปรียบพี่ชายของฉันด้วย อะไรคือความแตกต่างระหว่างคุณกับโจรกระจอก ๆ?”

ลอว์สันร้องไห้ และสะดุดกับคำพูดของเขา "คุณเวดผมเป็นไอ้สารเลวครับ! ผมไร้มนุษยธรรม! ผมควรตกนรก! ได้โปรดปล่อยผมไป ได้โปรด! ผมขอร้องคุณ! ผมจะทำทุกอย่าง! ผมจะเรียกคุณว่านายท่าน! นายท่านเวด ได้โปรดปล่อยฉผมไปเถอะนะครับ!”