บทที่ 892

เอเลนพยักหน้าอย่างงุนงงก่อนจะพูดว่า “พี่เจนนิเฟอร์ ขอฉันกินข้าวหน่อยเถอะนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะต้องตายจริง ๆ…”

เจนนิเฟอร์หัวเราะเยาะก่อนจะเทข้าวต้มที่เหลือในกล่องอาหารกลางวันลงบนพื้น หลังจากนั้น เธอใช้นิ้วเท้าแตะโจ๊กบนพื้นก่อนจะเย้ยหยันและพูดว่า “แกอยากกินนักใช่ไหม? ถ้าอยากกินก็เลียบนพื้นได้เลย!”

เมื่อเจนนิเฟอร์บอกให้เอเลนเลียโจ๊กจากพื้นเมื่อวานนี้ เธอไม่เต็มใจที่จะทำแบบนั้น

นั่นเป็นเพราะเอเลนรู้สึกว่าเธอไม่สามารถคุกเข่าลง และทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าเพื่อขอกินอาหารได้

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้กลัวที่จะเสียหน้า และเสียชื่อของเธอได้อีกต่อไป ใครจะสนเรื่องพวกนั้นกันล่ะ ตราบเท่าที่เธอสามารถอิ่มท้องได้? แล้วถ้าเธอต้องคุกเข่าและเลียโจ๊กจากพื้นล่ะ?

ดังนั้นเอเลนจึงคุกเข่าลง และเริ่มใช้ลิ้นเลียโจ๊กเย็น ๆ จากพื้นคอนกรีตโดยไม่ลังเลเลย

คุณท่านวิลสันตกตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้ด้วยตัวเอง

เมื่อเธอนึกถึงความเป็นไปได้ที่เอเลนจะถูกขังไว้เป็นเวลาสิบถึงยี่สิบปีข้างหน้า เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นมาก

เอเลนเริ่มเลียโจ๊กออกจากพื้นทีละน้อย และถึงแม้เธอจะกินทรายไปพร้อมกับโจ๊ก เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย

ในเวลาเดียวกันนี้ ผู้คุมเปิดประตูห้องขังก่อนที่เขาจะมองไปที่เอเลน และพูดอย่างเย็นชาว่า “เอเลน มากับฉัน ตำรวจอยากจะสอบปากคำคุณ!”

ผู้ที่ถูกคุมขังในศูนย์กักกันไม่ได้ถูกพิพากษาในข้อหาก่ออาชญากรรม และถูกเรียกรวมกันว่าเป็นผู้ต้องสงสัย ผู้ต้องสงสัยมักถูกนำตัวกลับไปที่สถานีตำรวจเพื่อให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสอบปากคำเพิ่มเติม นี่เป็นขั้นตอนทั่วไป

เมื่อเอเลนได้ยินว่าเธอกำลังจะถูกสอบปากคำ เธอก็ไม่ลังเลเลย เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วด้วยความยากลำบากมากก่อนที่เธอจะเริ่มร้องไห้ขณะที่เธอรีบไปที่ประตู หลังจากนั้น เธอมองไปที่ผู้คุมในขณะที่เธอขอร้อง “ได้โปรด พาฉันออกไปโดยเร็วที่สุดเถอะค่ะ”

เอเลนไม่รู้ว่าการสอบปากคำครั้งนี้เป็นเพียงการแสดงที่ชาร์ลี ลูกเขยของเธอได้จัดการให้เธอ!