บทที่ 900

จาค็อบพยักหน้าเล็กน้อยขณะที่นึกถึงงานเลี้ยงรุ่นในครั้งก่อน ในระหว่างงานเลี้ยงรุ่นนั้น เพื่อนร่วมชั้นเก่าหลายคนล้อจาค็อบเกี่ยวกับรักสามเส้าระหว่างเขากับมาทิลด้า และเอเลน

ในเวลานี้ จาค็อบจึงบอกมาทิลด้าอย่างจริงจังว่า “มาทิลด้า เพื่อนร่วมชั้นเก่าบางคนของเราจะหยอกล้อเราอย่างแน่นอนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยนั้นระหว่างงานเลี้ยงรุ่นในวันนี้ ฉันหวังว่าเธอจะไม่คิดมากนะ และเธอก็ไม่ควรเก็บเอามาคิดมากด้วย พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนที่หยาบคายและแก่เท่านั้นแหละ!”

มาทิลด้ายิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ฉันไม่รังเกียจถ้าพวกเขาจะล้อเล่น ตราบใดที่พวกเขาไม่บิดเบือนข้อเท็จจริง ถ้าฉันกลัวจริง ๆ ว่าพวกเขาจะมาพูดถึงเรื่องของฉัน ฉันคงไม่จัดให้มีการเลี้ยงรุ่นในวันนี้! เพื่อนร่วมชั้นเก่าของเราทุกคนไม่ได้เจอฉันมากว่ายี่สิบปีแล้ว! จะมาแกล้งฉันตอนนี้เพื่ออะไรกันล่ะ?”

***

เมื่อพวกเขามาถึงมหาวิทยาลัยเนชันแนล เบลล์ไฮท์ จาค็อบจอดรถไว้ที่ลานจอดรถใกล้ทางเข้าโรงเรียน หลังจากนั้นจาค็อบ และมาทิลด้าเดินเคียงข้างกันขณะมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย

เนื่องจากชั้นเรียนได้เริ่มขึ้นแล้ว มันจึงเงียบมากในเวลานี้

ทั้งสองเดินบนถนนคอนกรีตของมหาวิทยาลัย จาค็อบบอกกับมาทิลด้าว่า “มหาวิทยาลัยของเราได้รับการบูรณะ และปรับปรุงวิทยาเขตหลายครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ก็เลยไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ความจริงแล้ววิทยาเขตของเราค่อนข้างเก่า และทรุดโทรมมากเลยในอดีต”

"จริงด้วย!" มาทิลด้าถอนหายใจขณะที่เธอพูดว่า “ฉันจำได้ว่าเรามีถนนคอนกรีตเส้นเดียวที่นำไปสู่วิทยาเขตของเรา นั่นคือถนนที่อยู่หน้าประตูโรงเรียน ถนนสายอื่นปูด้วยตะกรัน และขี้เถ้าทั้งหมด บางครั้งทางโรงเรียนอาจจะขอให้นักเรียนในท้องถิ่นนำถ่านที่เผาแล้วจากบ้านมาปูถนน ถนนมักจะเต็มไปด้วยโคลนและน่าขยะแขยงทุกครั้งที่ฝนตก แต่ตอนนี้ฉันคิดถึงมันอยู่เหมือนกันนะที่เรากำลังพูดถึง”

"ใช่ ใช่ ใช่!” จาค็อบตอบพร้อมกับยิ้มว่า “เมื่อก่อน ฉันมักจะนำถ่านที่เผาแล้วมาจากบ้านไปโรงเรียนเสมอ เธอยังจำได้ไหมว่าเราควรจะมีการจัดการงานกีฬาที่โรงเรียนในตอนนั้น แต่ลู่วิ่งในบริเวณโรงเรียนของเราอยู่ในสภาพที่แย่มาก? ในเวลานั้น เราพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้วัสดุที่สามารถใช้ปูถนนได้มากขึ้น”

มาทิลด้ายิ้มก่อนพูดว่า “แน่นอน ฉันจำได้! ตอนนั้นนายใช้เงินตัวเองจ่ายให้นักเรียนชายหลายคนนั่งรถสามล้อไปกับนายรอบเมืองเพื่อหาซื้อถ่านมาเพิ่ม”

หลังจากนั้น มาทิลด้ามองจาค็อบด้วยดวงตาที่สดใสและเปล่งประกายของเธอซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์ขณะที่เธอพูดว่า “ฉันยังจำได้ว่านายเป็นคนเดียวที่พาคนของนายไปถมที่เกือบครึ่งหนึ่งในบริเวณโรงเรียนอีกด้วย ฉันยังจำได้ว่าตอนนั้นพวกครูและโรงเรียนมีความสุขและซาบซึ้งมากแค่ไหน พวกเขาเห็นคุณค่าของนายมากจนตัดสินใจแต่งตั้งให้นายเป็นประธานสมาคมนักเรียน”