บทที่ 937

แคลร์รู้ดีว่าแม่ของเธอจะโกรธมากอย่างแน่นอน ถ้าแม่รู้ว่าพ่อออกไปพบปะสังสรรค์กับมาทิลด้าและเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา

ในเวลานี้ เอเลนมีอารมณ์ขุ่นเคืองอยู่แต่เดิมแล้ว ดังนั้น แคลร์จึงไม่ต้องการพูดอะไรที่จะเติมเชื้อเพลิงให้กับเปลวไฟเพิ่ม

ดังนั้นแคลร์จึงกล่าวว่า “หนูคิดว่าพ่อกำลังเข้าพบปะกับเพื่อนร่วมชั้นของเขา หนูไม่ได้รู้ข้อมูลลึก ๆ บางทีอาจเป็นกลุ่มเดียวกับการรวมตัวครั้งสุดท้าย”

“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!” เอเลนตอบด้วยใบหน้าสีอึมครึม “เพื่อนร่วมชั้นเก่าของเขาแทบจะไม่ได้เจอกันเลยช่วงในสองสามปี เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะรวมตัวกันอีกในระยะเวลาสั้น ๆ แบบนี้ ต้องมีเหตุผลอื่นอยู่เบื้องหลังการพบปะครั้งนี้แน่!”

แคลร์ทำได้เพียงโกหก เพราะเธอไม่อยากให้แม่โกรธ “หนูไม่ค่อยมั่นใจเกี่ยวกับเรื่องนี้”

เอเลนกัดฟันด้วยความโกรธ ขณะที่เธอพูดอย่างเย็นชาว่า “ไอ้แก่สารเลวนั่น! ฉันทุกข์ทรมานมากในศูนย์กักกัง แต่แล้วมันยังมีอารมณ์ที่จะออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ ของมันอีก มันช่างไร้หัวใจจริง ๆ !”

แคลร์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดแทนพ่อของเธอ “แม่คะ ในช่วงสองวันที่ผ่านมา พ่อก็กังวลมากเช่นกัน ตอนแม่หายตัวไป ที่พ่อไปเข้าร่วมการพบปะเพื่อน ๆ ในวันนี้ เพราะพ่อไม่สามารถปฏิเสธพวกเขาได้ค่ะ”

“ฉันไม่เชื่อ!” เอเลนตอบอย่างเคร่งขรึมว่า “ไอ้แก่ชั่วนั่น มันบอกฉันเมื่อสองวันก่อน ว่ามันอยากแยกทางกับฉัน! ฉันถูกขังก่อนที่จะแยกทางกัน ฉันพนันได้เลยว่ามันต้องมีความสุขจริง ๆ !”

แคลร์รีบพูดว่า “แม่ หยุดตำหนิพ่ออย่างไร้เหตุผลแบบนี้เสียที…”

ขณะที่พวกเขากำลังพูด จาค็อบกำลังขับรถบีเอ็มดับเบิลยู 530 ของเขาไปโรงพยาบาล

จาค็อบตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพเลวร้ายที่เอเลน

แม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกต่อเอเลน แต่เขาเคยอยู่ภายใต้การควบคุมของเอเลนมาหลายปี ดังนั้นเขาจึงรู้สึกกลัวมาก เมื่ออยู่ต่อหน้าเอเลน

นี่จึงเป็นเหตุผลหลัก ว่าทำไมจาค็อบจึงมาที่นี่ทันทีที่เขาได้รับโทรศัพท์จากเอเลน

เอเลนโกรธมากในทันทีที่เห็นจาค็อบ