บทที่ 94

ชายร่างอ้วนเหลือบมองเทรวิสก่อนจะวางกล่องไม้เรียบ ๆ ลงบนโต๊ะกลม ภายในกล่องมีหยกสีแดงเข้มดูเหมือนสมบัติโบราณ ทันทีที่เปิดกล่องทุกคนที่มาถึงก็รู้สึกราวกับว่าห้องแห่งนี้เต็มไปด้วยพลังอันอบอุ่น

ทุกคนตาเป็นประกายขึ้นทันที

จัสมินหันไปหาคิลท์ “คุณลุงคิลท์ คุณคิดว่าไงคะ?”

คิลท์จ้องมองมัน และพยักหน้า “ผมคิดว่ามันเป็นของจริง ดูเหมือนว่าจะเป็นหยกสีเลือดจากราชวงศ์โจว และถ้าจำไม่ผิด หยกอันนี้ถูกปลุกเสกมาจากพระอาจารย์ที่มีอิทธิฤทธิ์มาก!”

จัสมินพยักหน้าแล้วหันไปหาชาร์ลี “แล้วคุณคิดว่าไงคะคุณเวด?”

ในทางกลับกันชาร์ลีทำหน้าบึ้งด้วยความไม่ใส่ใจ “มันเป็นของปลอม……”

คิลท์จ้องมาที่เขา “นายเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ใครให้สิทธิ์นายให้พูดจาโกหกต่อหน้าทุกคนแบบนี้?”

แมทธิว กิบสัน ชายสูงอายุที่นั่งข้าง ๆ เทรวิส ลืมตาขึ้น และจ้องไปที่ชิ้นส่วนของหยก “ฉันขอถือได้ไหม?”

ชายร่างอ้วนหัวเราะเยือกเย็น "คุณกิบสัน นี่คุณล้อเล่นฉันเหรอ? คุณไม่เข้าใจกฎของการประเมินราคางั้นเหรอ? หยกทั่ว ๆ ไปไม่ควรแตะต้องนับประสาอะไรกับหยกสีเลือดชิ้นนี้จากราชวงศ์โจว ใครจะเป็นคนรับผิดชอบถ้ามันพัง?”

แมทธิวสะดุ้งตกใจ “อา ยกโทษให้กับความสะเพร่าของผมด้วย…” จากนั้นเขาก็โน้มตัวไปหาหยก และพินิจพิเคราะห์มัน หลับตาอีกครั้งเขาพยักหน้า “ฉันไม่สามารถพูดได้อย่างแน่นอนว่าหยกมาจากราชวงศ์โจว แต่ฉันรับรองได้ว่าข่าวลือเรื่องความสามารถในการควบคุมธรณี และจิตวิญญาณที่สงบนั้นเป็นความจริง”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ทุกคนก็ลุกเป็นไฟ สำหรับพวกเขาประวัติของหยกชิ้นนี้ไม่สำคัญ มันเป็นเพียงสิ่งที่สามารถทำได้ซึ่งมีความสำคัญต่อพวกเขา

คิลท์ยิ้ม "คุณกิบสันมีสายตาที่เฉียบคมไม่เหมือนกับคนที่ไม่มีประสบการณ์ และไม่มีอะไรเลยนอกจากเสแสร้ง”

เมื่อเธอได้ยินสิ่งนี้ จัสมินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในตัวชาร์ลี ดูเหมือนเขาจะยังเด็กเกินไปสำหรับงานที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะมีความเชี่ยวชาญในการบูรณะโบราณวัตถุ แต่เขาก็ยังไม่มีประสบการณ์มากพอเมื่อเทียบกับชายชราเหล่านี้

ชาร์ลีตัดสินใจที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้เต็มใจที่จะถูกหลอกลวง และเขาไม่ต้องการทำตัวให้น่ารังเกียจ