บทที่ 943

เพื่อนชื่อ ฮาร์วีย์ คาร์เวอร์ กล่าวในการแชทกลุ่ม: [ใช่แล้ว! ในที่สุด คุณนายลูอิสก็หายจากอาการป่วยหนัก ถ้าเด็ก ๆ ทั้งหมดที่เธอเลี้ยงดูมาไม่ได้กลับมาหาเธอในทันที ในตอนนั้น เธอก็อาจจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย]

แม็กซ์ตอบว่า: [ถ้าอย่างนั้น เราไปหาเธอกัน ทำไมเราไม่หาโรงแรมระดับ 5 ดาวดี ๆ มาเลี้ยงคุณนายลูอิสในงานอาหารนี้ล่ะ?]

สเตฟานีตอบ: [แม็กซ์ เราไม่จำเป็นที่จะต้องฟุ่มเฟือยขนาดนั้น คุณนายลูอิสใช้ชีวิตอย่างประหยัดมาโดยตลอด เธอจะรู้สึกไม่สบายใจอย่างแน่นอนถ้าเราพาเธอไปทานอาหารในสถานที่ฟุ่มเฟือยแบบนั้น ทำไมเราไม่ไปกินที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ทำอาหารบ้าน ๆ มาหลายปี ตรงหน้าทางเข้าสถานเด็กกำพร้าล่ะ]

ชาร์ลีอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในเวลานี้ เขาท่วมท้นด้วยอารมณ์เมื่อเขานึกถึงร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ทำอาหารบ้าน ๆ ซึ่งร้านนี้เปิดมานานกว่าสิบปีแล้ว

ในช่วงวันเกิดอายุสิบแปดของเขา คุณนายลูอิสใช้เงินทั้งหมดที่เธอเก็บไว้อย่างประหยัดมาตลอดชีวิต ก่อนจะพาเขาและเพื่อน ๆ ของเขาไปรับประทานอาหารอร่อย ๆ ที่ร้านอาหารนั้น

เธอซื้อเค้กวันเกิดให้เขาด้วยในวันนั้น หลังจากฉลองวันเกิด เขาไม่ได้เป็นลูกบุญธรรมของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกต่อไป เขาจึงต้องย้ายออกไปสู่สังคมด้วยตัวเขาเอง

เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้ ชาร์ลีรู้สึกว่าอาหารที่เขาทานในร้านอาหารบ้าน ๆ ในวันนั้นเป็นมื้อที่นุ่มนวลและอบอุ่นหัวใจที่สุดที่เขาเคยกินมาตลอดชีวิต

ดังนั้นเขาจึงตอบทันที: [ฉันไม่คิดเลยว่าตอนนี้ ร้านนั้นจะยังเปิดอยู่! ฉันคิดว่าร้านอาหารที่สเตฟานีแนะนำนั้นยอดเยี่ยมมาก! เรานัดกันที่นั่นก็ได้!]

แม็กซ์ตอบกลับ: [ชาร์ลี เราทุกคนทำงานมาหลายปีแล้ว และเราแต่ละคนก็มีเงินออมของตัวเองอยู่ นี่นายจะขี้เหนียวต่อคุณนายลูอิสจริง ๆ เหรอ?]

ชาร์ลีตอบว่า: [ฉันไม่ได้ขี้เหนียว แต่ฉันแค่แสดงความเคารพต่อความชอบของคุณนายลูอิส คุณนายลูอิสอาจจะไม่มีความสุข หากพวกเราพาเธอไปทานอาหารที่โรงแรมห้าดาว ในทางกลับกัน เธออาจคิดว่าเราทำตัวฟุ่มเฟือยเกินไปและรู้สึกว่าเป็นการสิ้นเปลืองไปหน่อย เธออาจจะรู้สึกลำบากใจไปอีกนาน]

แม็กซ์ตอบกลับ: [หยุดพล่ามเถอะ คิดว่าฉันไม่รู้จักนายดีเหรอ? ไม่ใช่ว่านายแค่กำลังพยายามประหยัดเงินสักสองสามดอล์ลาร์เหรอ?]

หลังจากนั้น แม็กซ์ก็ส่งข้อความเสียงไปที่แชทกลุ่ม: “ชาร์ลี ฉันรู้ว่านายไม่ค่อยจะสบายดีเท่าไร ฉันรู้ว่านายเป็นแค่ลูกเขยที่ไม่มีเงินในกระเป๋ามาก แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณนายลูอิสก็แสดงน้ำใจอันยิ่งใหญ่ด้วยการเลี้ยงดูนาย แม้ว่านายจะต้องทุกข์บ้างนิดหน่อย นายก็ช่วยหาอาหารดี ๆ ให้เธอกินไม่ได้เหรอ?”