บทที่ 99

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แล้ว

เจคอบลากชาร์ลีออกจากบ้าน และพวกเขาก็ขับรถไปที่ แอนทีค สตรีท ในตอนเช้าตรู่

ชายชราดูสดชื่น และมีพลังมาก และเมื่อก้าวออกจากรถ เจคอบโบกมือให้ชาร์ลีขณะที่เขาพูดว่า“มา! ฉันจะโชว์ให้นายเห็นว่านายสามารถเลือกซื้อสินค้าที่ดีได้อย่างไร!”

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มเดินไปตามถนนเมืองเก่า

ชาร์ลีต้องเดินอย่างรวดเร็วเพื่อให้ทันเจคอบ โดยไม่คำนึงถึงเขายังคงมองไปรอบ ๆ ตัวเขาขณะที่เขาเดินไปตามถนน

เนื่องจากเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์มีผู้คนจำนวนมากบน แอนทีค สตรีท เมื่อเทียบกับวันปกติ

ถนนโบราณทั้งสองข้างทางหนาแน่นมากเนื่องจากมีพ่อค้าแม่ค้าจำนวนมากที่ออกมาตั้งแผงขายของในช่วงสุดสัปดาห์ดังนั้นทั้งถนนจึงเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย

ผู้ขายหลายรายเพียงวางแผ่นพลาสติกลงบนพื้นเพื่อต้อนรับแขก และลูกค้าเพื่อตรวจดูของเก่าและไหหลากหลายชนิดที่วางอยู่บนพื้น

ชาร์ลีมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ใส่ใจมากนัก และตระหนักว่าแทบจะไม่มีสินค้าของแท้ในตลาดทั้งหมด ในความเป็นจริงพ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่ตั้งแผงขายของเพื่อหลอกให้กับนักท่องเที่ยว และชาวต่างชาติ

นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่ซื้อของเก่าไม่ทราบมูลค่าของสินค้า และพวกเขามักจะยิ้มกว้างเมื่อถือสินค้าเลียนแบบไว้ในมือโดยคิดว่าพวกเขาได้ราคาที่ดีสำหรับตัวเอง

“ที่นี่แหละ!”

เจคอบหยุดอยู่หน้าแผงขายของ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และความคาดหวัง

ขณะนี้มีนักท่องเที่ยวสองสามคนยืนอยู่รอบ ๆ แผงขายของ และมองผ่านของเก่าที่มีอยู่มากมาย เจคอบเข้าร่วมกับฝูงชนอย่างรวดเร็วเพราะเขากลัวว่าจะสูญเสียเวลาที่ดี

ชาร์ลีมองไปรอบ ๆ ร้านอย่างดี แผงขายของไม่มีอะไรมากไปกว่ากระดาษทาน้ำมันที่วางอยู่บนพื้นโดยมีของเก่าเปื้อนโคลนหลายโหลวางอยู่บนนั้น มีม้าสีฟ้า และสีขาว เหรียญทองแดงถ้วยไวน์ทองแดง กำไลหยก และภาพวาดตัวอักษรสีเหลือง

แม้ว่าจะมีสินค้าให้เลือกมากมาย แต่ชาร์ลีก็สามารถบอกได้ว่ามันเป็นของปลอมเพียงแค่มองไปที่สินค้าเหล่านี้

เจ้าของร้านเป็นชายรูปร่างผอม และผิวสีเข้มสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย และสบาย ๆ ผมของเขามันเยิ้มและกระเซิง แต่เขาก็มีลักษณะตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์

"ดูนี่สิ!" เจคอบพูดกับชาร์ลีอย่างตื่นเต้นขณะที่เขาชี้ไปที่ขวดหลากสีที่มีปากใหญ่ จากนั้นเขาก็พูดเสียงเบา “นี่คือขวดไวน์ที่จะทำให้ถ้วยศิลาดลของฉันสมบูรณ์! ถ้าฉันซื้อขวดไวน์นี้วันนี้ฉันสามารถทำถ้วยศิลาดลของฉันเป็นชุดเพื่อที่ราคาจะได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!”

ชาร์ลีเหลือบมองขวดไวน์ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาและหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของร้าน

"นี่ราคาเท่าไหร่?"

เจ้าของแผงขายของจ้องที่ขวดไวน์ก่อนจะตอบว่า “พ่อของฉันบอกว่า ฉันควรขายมันได้อย่างน้อยสองหมื่นเหรียญเท่านั้น และไม่น้อยไปกว่านั้น!”