บทที่ 1010 ไม่เป็นไรนะ ผมอยู่นี่แล้ว

ในขณะที่เสิ่นซินเหยาลังเล ชายคนนั้นก็ขยับใกล้เข้ามา เธอไม่ได้ขยับหรือหนีแต่อย่างใดอย่างมีสติ

ชายคนนั้นจ้องเธอ “ทำไม ไม่กลัวฉันแล้ว?”

เสิ่นซินเหยาจ้องเขากลับ “ฉันกลัว แล้วแกจะปล่อยฉันไหม? ก็เห็นอยู่ว่าแกไม่ปล่อย ไม่ว่าจะกลัวหรือไม่กลัวแกก็ไม่ปล่อยฉันไปอยู่ดี แล้วทำไมฉันยังต้องกลัวแก?”

ชายคนนั้นหัวเราะ “เธอน่าสนใจมาก”

ขณะพูดริมฝีปากของเขาก็สัมผัสกับผิวหนังของเธอ เสิ่นซินเหยาได้แต่ทนความน่ารังเกียจนี้และไม่ได้ผลักเขาออก เธอคิดว่า ถ้าให้ความร่วมมือกับชายคนนี้ ถ้าเขาเผลอปล่อยตัวเธอเมื่อไหร่ เธอถึงจะแย่งอาวุธมาจากเขาได้ จะได้มีโอกาสหนีออกจากที่นี่

เสิ่นซินเหยาไม่ได้ขัดขืนเขา จึงทำให้เขาได้ใจเป็นอย่างมาก แล้วยังกดเธอเอาไว้อีกด้วย

ลมหายใจของขายคนนั้นรดอยู่บริเวณจมูกของเธอ ทำให้เธอทั้งรู้สึกคลื่นไส้และอยากจะขัดขืน แต่เธอก็ไม่มีท่าทีที่จะขัดขืนแต่อย่างใด แต่กลับแสร้งทำเป็นเพลิดเพลินไปกับเขาแทน

“เธอกับแฟนของเธอ.......ไม่สิ ต้องเรียกว่าว่าที่สามี เคยนอนด้วยกันไหม?” ชายคนนั้นไซร้ซอกคอเธออย่างโลภ

“ไม่เคย”

ชายคนนั้นชะงักเล็กน้อย น่าจะเพราะสงสัยนิดหน่อย ดวงตาของเขามืดลง “ครั้งแรกของเธอ?”

เสิ่นซินเหยาขมวดคิ้ว “แปลกมากหรอ?”

ชายคนนั้นหัวเราะ “ก็ถือว่าแปลก สมัยนี้ คนแบบนี้หายากมาก”

เสิ่นซินเหยาใช้เวลาที่เขาเอาแต่คิดเรื่องพวกนั้น แย่งปืนมาจากเขา

แต่เธอเพิ่งจะแตะโดน ก็โดนเขาจับได้เสียก่อน แล้วกดมันลงบนท้องของเธอ ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย “อยากแย่งปืนของฉัน?”

เสิ่นซินเหยาไม่ยอมรับ “ไม่หนิ”

“เธอคิดว่าฉันโง่หรอ?” ผู้ชายคนนั้นกำลังทำเรื่องที่เสี่ยงมาก จึงระวังตัวเป็นพิเศษ ทุกการกระทำของเสิ่นซินเหยาจึ้งไม่รอดพ้นสายตาของเขา

สุดท้ายปืนของเขาถูกกดลงกลางอกของเธอ และพูดเตือนว่า “พูดความจริงมาดีกว่า ไม่อย่างนั้นผู้หญิงในวิลล่าอีกคนก็ต้องตายด้วย”

พูดจบเขาก็กดร่างทับลงไป

พอรู้ว่าแผนของตัวเองล่ม ในเมื่อตัวเองไม่สามารถที่จะแย่งปืนมาจากเขาได้ เสิ่นซินเหยาก็ขัดขืนขึ้นมาทันที “ปล่อยฉันนะ!”

เธอขัดขืนสุดแรง

ชายคนนั้นใช้มือโอบรอบคอของเธอเอาไว้ แล้วกอดเธอไว้อย่างแน่น