บทที่ 1045 จำได้อย่างแม่นยำ

จวงเจียเหวินรู้ใจของเขา จึงแกล้งพูดเล่นว่า“ใครเขากินบะหมี่กับเหล้ากัน พี่น่าจะทำกับข้าวสักหน่อยนะ ถึงจะสามารถแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ”

“มีบะหมี่ให้กินก็ไม่เลวแล้ว”จงเหยียนเฉินรินเหล้าให้เขาจนเต็มแก้ว

เขายิ้ม พลางมองไปที่เหล้าที่เต็มแก้วนั้น“พี่ ผมกลัวว่าพี่จะเมาก่อนผม”

หลังจากที่หลินซินเหยียนและเสิ่นซินเหยารับประทานอาหารเสร็จก็เดินออกจากโต๊ะกินข้าว

“แม่ เดี๋ยวฉันจะทำกับแกล้มให้พวกเขากินกับเหล้าสักสองอย่าง ดื่มเหล้าตอนท้องว่างจะไม่ดีต่อกระเพาะ อีกทั้งยังเมาง่ายด้วย”เสิ่นซินเหยาพูดขึ้น

“อืม”หลินซินเหยียนวางไว้ในอ่างล้างจาน“พวกเขาทั้งสองไม่ได้เจอกันนานเท่าไหร่แล้ว？”

เกือบสองปีแล้วที่หล่อนไม่ได้เจอกับจงเหยียนเฉิน

เสิ่นซินเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ค่อยแน่ใจว่าครั้งที่แล้วได้เจอกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่“น่าจะเป็นคราวที่แล้ว ที่ไปพบคุณ ก็เลยได้เจอกับเขา？น่าจะสองปีได้แล้ว”

ในใจของหลินซินเหยียนก็ถอนหายใจครู่หนึ่ง ไม่อยากให้ลูกชายต้องทำงานที่เสี่ยงอันตราย ทั้งยังไม่ค่อยได้อยู่บ้าน แต่เมื่อคิดว่าเขาก็โตแล้ว มีเรื่องที่ตัวเขาเองชอบ มีอาชีพของตนเอง ก็ไม่ควรที่จะขัดขวางเขา

แม้ว่าใจในจะรู้สึกเป็นกังวลและกลัว แต่ก็ไม่เคยพูดออกไป ให้เขาอยู่ที่บ้าน

แค่รู้สึกผิดต่อลูก เขาไปจากตนเองค่อนข้างเร็ว และดูแลกิจการค่อนข้างเร็ว ตอนนี้ก็แต่งงานแล้ว

“เหยาเหยาเจียเหวินรู้สึกเหนื่อยบ้างไหม？”

เขาล้างผักพลางถามขึ้น

“ไม่เลยค่ะ เขาอายุยังน้อย มีกำลังและสติปัญญาที่ดี”เสิ่นซินเหยาผัดผัก ที่บ้านมีเนื้อวัว เธอผัดเนื้อวัวกับพริกอ่อน

“ต่อไปเธอได้มีโอกาสอยู่ข้างกายเขาค่อนข้างมาก คุณก็ดูแลเขาให้มากๆหน่อย คุณก็รู้ว่าเขาห่างจากพวกเราค่อนข้างเร็ว”

เสิ่นซินเหยาเข้าใจความหมายของหลินซินเหยียน ยิ้มพลางพูดขึ้นว่า“แม่คุณวางใจเถอะค่ะ ฉันจะดูแลเขาให้เป็นอย่างดี อีกอย่างคุณก็ไม่ได้ติดค้างอะไรเขา ตอนแต่งงาน คุณก็ให้ของจำนวนมากมายกับเขา”

จากนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า“คุณควรที่จะดีใจ มีพี่น้องมากมายที่เอากันถึงตายเพราะแย่งเงินทอง คุณลองดูพี่น้องสองคนนี้สิ”

หลินซินเหยียนมองไปยังห้องรับประทานอาหาร ทั้งสองโอบไหล่กัน ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคุยอะไรกันอยู่ ท่าทางอารมณ์ดีพอสมควร