บทที่ 1047 เธอเรียกผมเหรอ

คำพูดประโยคนี้ไป๋ยิ่นหนิงต้องการที่จะสื่อกับจงเหยียนซีว่า เมื่อพบเจียงโม่หานแล้ว อย่าได้ใจอ่อน

ผู้ชายเช่นนี้ ไม่คู่ควรที่หล่อนจะทุ่มเทให้ทั้งชีวิต

จวงจื่อจิ่นอายุมากแล้ว เมื่อนั่งอยู่บนรถความอบอุ่นก็ทำให้ตนผล็อยหลับไป

บรรยากาศภายในรถเงียบลงสองสามนาที จงเหยียนซีจึงตอบกลับว่า“ฉันรู้”

ความหมายของไป๋ยิ่นหนิง หล่อนเข้าใจดี และเต็มใจที่จะยอมรับความหวังดีนี้

“เมื่อถึงที่นั้นแล้ว วางแผนจะอยู่ที่นั้นนานเท่าไหร่？”ไป๋ยิ่นหนิงถาม

สายตาของหล่อนมองไปยังจวงจื่อจิ่น“อันนี้ยังไม่แน่ใจ ต้องดูสถานการณ์อีกทีค่ะ”

หลังจากนั้นบรรยากาศภายในรถก็เงียบลง

ทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างรถผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้คนไม่ทันได้ดื่มด่ำ จงเหยียนซีนั่งพิงหน้าต่าง นัยน์ตาลุ่มลึก ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปนานพอสมควร หล่อนหันกลับไปมองไป๋ยิ่นหนิงพลางถามขึ้นว่า“ฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม？”

“คุณพูดมาสิ”

หล่อนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง“คุณรู้สึกเสียใจภายหลังไหมที่ได้พบกับแม่ของฉัน？”

ไป๋ยิ่นหนิงไม่เข้าใจ“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ？”

“อืม——รักแต่ไม่ได้ครอบครอง สู้ไม่เคยเจอกันเลยน่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ？”หากเป็นเช่นนั้นจะได้ไม่ทำให้ความเจ็บปวดทางจิตใจทำร้ายร่างกาย

แต่ไป๋ยิ่นหนิงกลับไม่คิดเช่นนั้น“หากในชีวิตไม่เคยรักใคร ก็คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายในชีวิต ได้เจอคนที่รัก ได้สัมผัสกับความรู้สึกใจเต้น ก็ไม่ได้สูญเสียความสมบูรณ์ไปเลยแม้แต่น้อย แน่นอนการที่ไม่ได้อยู่กับคนที่ตนรักเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย แต่ว่าฉันคิดว่าก็มีความสุขกว่าไม่ได้พบ ”

จงเหยียนซีไม่ได้ต่อต้านไป๋ยิ่นหนิง ในใจไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนเลว แต่กลับรู้สึกว่าเขาเป็นคนดี อย่างน้อยเขาก็จริงจังกับความรักเป็นอย่างมาก ซึ่งน้อยนักที่จะมีคนเช่นนี้

ไม่นานรถก็ขับมาจนถึงสนามบิน ไป๋ยิ่นหนิงให้คนขับรถช่วยถือกระเป๋า

จงเหยียนซีพยุงจวงจื่อจิ่นลงจากรถ

“ส่งแค่ตรงนี้เถอะ”หล่อนพูดขึ้น

กระทั่งคนขับรถนำกระเป๋าเดินทางออกมา และเข้ามาช่วยเข็นรถเข็น ไป๋ยิ่นหนิงจึงพูดขึ้นว่า“ผมจะไปส่งคุณขึ้นเครื่องครับ”

ท่าทางของเขาจริงจัง จงเหยียนซีไม่ปฏิเสธ

พวกเขาเข้ามายังห้องโถงเพื่อรอขึ้นเครื่อง สักพักเมื่อถึงเวลาเช็คอิน ไป๋ยิ่นหนิงมองดูหล่อนขึ้นเครื่องบิน

เมื่อก้าวขึ้นประตูเครื่องบิน หล่อนหันกลับมามองครู่หนึ่ง ซึ่งมีกระจกกั้นอยู่มองออกไปไกลๆก็ยังคงเห็นไป๋ยิ่นหนิงยังคงมองตามหลังไป พลางโบกมือให้กับเขา

หล่อนกับจวงจื่อจิ่นนั่งลง ไม่นานเครื่องก็ขึ้นสู่ท้องฟ้า

จวงจื่อจิ่นพูดขึ้นพึมพำกับตนเองประโยคหนึ่งว่า“ครั้งนี้เมื่อจากไปแล้ว เกรงว่าคงจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกแล้ว ”

จงเหยียนซีฟังไม่ค่อยถนัดจึงถามขึ้นว่า“คุณยาย คุณพูดว่าอะไรเหรอคะ？”

จวงจื่อจิ่นส่ายศีรษะพลางพูดขึ้นว่า“ไม่มีอะไร”

ยิ่งเข้าใกล้สถานที่คุ้นเคยมากเท่าไหร่ อารมณ์ของเธอก็ยากที่จะสงบลงได้ และก็ไม่สามารถที่จะงีบนอนได้

หล่อนไม่สามารถนอนหลับสนิทได้ ในหัวมีแต่ความทรงจำที่หล่อนอยากจะลืมวนเวียนอยู่ ทำอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะลืมภาพนั้นได้

“เหยียนซี กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ？”จวงจื่อจิ่นหรี่ตาครึ่งหนึ่ง ให้คนรู้สึกซึมเซา

“ไม่ได้คิดอะไรค่ะ”หล่อนขยับผ้าห่มบนร่างกายของจวงจื่อจิ่น“คุณยาย คุณยายนอนต่ออีกสักหน่อยเถอะค่ะ”