บทที่ 1048 ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน

จากนั้นสีหน้าของเจียงโม่หานกลับไม่มีสีหน้าใดใด

เป็นเพียงสายตาที่มองคนแปลกทั้งสองคนที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเอง

“คุณยาย ฉันให้คุณยายรอฉันไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงมาทางนี้ล่ะ？”จงเหยียนซีทั้งเป็นห่วงและโมโหเป็นอย่างมาก กลัวว่าเธอจะเดินไปเรื่อยเปื่อยจนเกิดอันตราย เพราะอายุมากแล้ว จึงโมโหที่เธอไม่พูดไม่จาก็หนีหายไป

จวงจื่อจิ่นลูบลงที่มือของหล่อน“ฉันก็แค่เห็นโม่หาน ไม่รู้ว่าเขามารับพวกเราหรือเปล่า ก็เลยตะโกนเรียกเขา แต่เขาไม่ได้ยิน ก็เลยเดินออกไป”

เมื่อได้ยินคำพูดของจวงจื่อจิ่น จงเหยียนซีก็เงยหน้า ก็มองเห็นเจียงโม่หาน สีหน้าท่าทางของหล่อนก็ไม่ปกติอยู่ครู่หนึ่ง

กระทั้งอาจพูดได้ว่า……น่าเกลียด

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？

เมื่อมองดูครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าเขากับหนานเฉิงไม่ได้เหมือนกับเพิ่งกลับมาจากการไปทำงานต่างจังหวัด เนื่องจากข้างกายไม่มีกระเป๋าเดินทางแม้แต่ใบเดียว

“คุณยาย คุณจำคนผิดแล้ว”จงเหยียนซีพยุงเธอแล้วก็เดินออกไป

จวงจื่อจิ่นส่ายศีรษะ“ฉันไม่ได้จำคนผิด เขาคือเจียงโม่หานไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ได้หลงๆลืมสักหน่อย”

“เขาไม่ใช่”จงเหยียนซีพยายามทำให้สับสน จวงจื่อจิ่นจึงรู้สึกสงสัยกับตนเองว่า“ฉันจำคนผิดเหรอ？”

หล่อนบอกกับจวงจื่อจิ่นอย่างมั่นใจว่า“ใช่ คุณจำคนผิด”

ในเวลานี้ เจียงโม่หานกลับรีบเดินเข้ามาหาพวกเธออย่างรวดเร็ว

“พวกคุณรู้จักผมเหรอครับ？”

จงเหยียนซีไม่แม้แต่จะหันไปมอง พลางตอบกลับประโยคหนึ่งว่า“ไม่รู้จัก”

จวงจื่อจิ่นต้องการที่จะยืนยันว่าตนไม่ได้จำคนผิด จึงถามเขาว่า“คุณคือเจียงโม่หานใช่ไหม？”

“ผมชื่อนี้ครับ”ในใจของเจียงโม่หานรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้คัดค้านหากมีคนที่ชื่อเดียวกันนามสกุลเดียวกัน คุณยายคนนี้ก็อายุมากแล้ว จำคนผิดก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้

ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ก็ปฏิเสธมาโดยตลอด

“ประธานเจียง พวกเรายังมีการประชุมอีก พวกเรารีบไปกันเถอะครับ”หนานเฉิงเดินเข้ามาขวางเขา

แม้แต่หนานเฉิงก็ไม่รู้จัก ก็แสดงว่าคุณยายคนนี้จำคนผิด

เขาไม่ได้เซ้าซี้ต่อ จึงจากไปพร้อมกับหนานเฉิง

หลังจากที่ขึ้นรถแล้ว หนานเฉิงพูดขึ้นโดยใช้ข้ออ้างว่า เขาอยากเข้าห้องน้ำ ให้คนขับรถให้คนขับรถขับไปส่งเจียงโม่หานก่อน แล้วเขาจะเรียกรถแท็กซี่ตามกลับไป

เมื่อเจียงโม่หานเห็นด้วย เขาจึงลงรถไป

หลังจากที่เห็นรถขับออกไปเรียบร้อยแล้ว เขาก็วิ่งไปยังห้องโถงของสนามบิน

แต่กลับไม่รู้เลยว่า รถที่เพิ่งขับออกไปนั้น กลับหยุดลง

เจียงโม่หานมองพฤติกรรมของหนานเฉิงจากกระจกหลัง คิ้วกระดกขึ้นเล็กน้อย

“พวกเรากลับบริษัทตอนนี้เลยใช่ไหมครับ？”คนขับรถเอ่ยถาม

“ไม่กลับ”เขาผลักประตูรถออกแล้วลงจากรถ อยากจะค้นหาความจริง เพราะพฤติกรรมของหนานเฉิงทำให้เขารู้สึกสงสัย