บทที่ 1049 ฉันล้อเล่น

หล่อนเปิดประตูออกมา พบว่าซงเก้นยืนอยู่ที่หน้าประตู หล่อนตะลึงงันครู่หนึ่ง“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ？”

แล้วยังรู้ด้วยว่าหล่อนอยู่ที่นี่

ซงเก้นกลับมองหล่อนด้วยความเคร่งเครียด “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？”

“ฉันไม่เป็นไร”จงเหยียนซีรู้สึกว่าเขาแปลกๆ

“แล้วทำไมน้องชายของคุณถึงได้ส่งข่าวมาบอกผมว่า คุณพบกับอันตรายล่ะ ทั้งยังบอกที่อยู่กับผม ให้ผมรีบมาช่วยคุณ ……”เมื่อพูดมาจนกระทั่งถึงประโยคสุดท้ายซงเก้นก็ราวกับว่าตระหนักถึงอะไรบางอย่าง

จงเหยียนซีก็ตกใจกับข่าวนี้เช่นเดียวกัน

ร่องรอยการเดินทางของหล่อนรวมทั้งที่อยู่ จวงเจียเหวินรู้ได้อย่างไร？

“คุณเข้ามาก่อนเถอะ”

คนเขาอุตส่าห์รีบมา ให้รออยู่ข้างนอกก็รู้สึกละอายใจไม่น้อย

เมื่อซงเก้นเดินเข้ามา หล่อนก็ปิดประตูและรินน้ำให้กับซงเก้นหนึ่งแก้ว“คุณนั่งก่อนนะคะ”

เขาอืมรับคำเบาๆ

จงเหยียนซีหันไปเข้าห้องน้ำ และโทรศัพท์หาจวงเจียเหวิน“นายเป็นอะไรของนาย？”

“ทำไมเหรอ？”ไม่นานจวงเจียเหวินที่อยู่ด้านนั้นก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี“ได้เจอกับซงเก้นแล้วใช่ไหม？”

ลำตัวของเขาพิงไปที่พนักเก้าอี้ ขาทั้งสองพาดเข้าหากันอยู่บนโต๊ะ “พี่กับคุณยายเดินทางไกล ผมจะวางใจได้ยังไง ถึงยังไงก็ต้องติดตามการเดินทางของพี่ ตอนนี้พี่อยู่ที่เมืองB แน่นอนว่าพี่ต้องเจอคนที่ไม่ควรเจอ ผมให้ซงเก้นไปหาพี่ ประการแรกเพื่อช่วยซงเก้น เพราะเขาชอบพี่ ผมให้โอกาสเขาได้ใกล้ชิดกับพี่ ประการที่สองช่วยพี่ เพื่อไม่ให้พี่ถูกหลอก”

ประโยคหลังของจวงเจียเหวิน แสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“เจียเหวิน เรื่องของพี่ พี่จัดการเอง ……”

“ถ้าไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเป็นกังวล พี่ก็อย่าปฏิเสธผมเลย”

จงเหยียนซี“……”

หล่อนไม่สามารถจะคัดค้านได้

“ต่อไปนายจะทำอะไรช่วยบอกพี่ก่อนได้ไหม？อย่าทำให้พี่ต้องตกใจแบบนี้อีก？”

“ได้ครับ ต่อไปผมจะแจ้งให้พี่ทราบก่อน”จวงเจียเหวินใช้วิธีการทำลงไปโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตแล้วจึงค่อยรายงานทีหลัง ทำให้จงเหยียนซีไม่มีหนทางอื่น ตอนนี้ซงเก้นก็มาที่นี่แล้ว ก็คงจะไล่เขากลับไปไม่ได้

“ที่นั้นมีสถานที่ดีๆไม่น้อยเลยไม่ใช่เหรอ พาซงเก้นไปดูสิ”

“นายไม่ต้องมายุ่งหรอก！”จงเหยียนซีวางสายโทรศัพท์ลง

จวงเจียเหวินที่อยู่ทางนั้นยิ้มอย่างมีความสุข

เขาคิดว่าเสิ่นซินเหยาพูดถูกซงเก้นไม่เลวเลยที่สำคัญก็คือเขาจะไม่ยอมให้จงเหยียนซีกับเจียงโม่หานมีโอกาสอะไรได้อีก

เขาจะต้องขัดขวางก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาอย่างแน่นอน！

โศกนาฎกรรมเกิดขึ้นครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว！

จงเหยียนซีเก็บโทรศัพท์และเปิดประตูเดินออกมา

ในเวลานี้ซงเก้นก็พอที่จะเข้าใจแล้ว

“ผมอยู่ที่นี่คงไม่ค่อยสะดวกใช่ไหมครับ？งั้นพรุ่งนี้ผมก็จะกลับครับ”เขาลุกขึ้น ตอนที่เขาได้รับข้อความจากจวงเจียเหวิน เขาก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมเขาถึงส่งข้อความมาหาเขา แทนที่จะมาดูด้วยตนเอง ที่แท้ก็จงใจอยากจะให้เขากับจงเหยียนซีมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน

ใช่ เขาชอบจงเหยียนซี แต่ว่าเขาไม่อยากที่จะบังคับใคร และไม่อยากทำให้หล่อนต้องลำบากใจ

ก็เหมือนกับตอนนี้ สิ่งที่เขาพิจารณาก็คือจุดยืนของจงเหยียนซี

“ไม่ต้อง！”หล่อนส่ายหัว เดินเข้ามา“พวกเราหาที่นั่งดื่มอะไรกันสักหน่อยเถอะ？”

ซงเก้นพยักหน้า“ได้ครับ”

“แต่ว่าคุณรอฉันสักครู่นะคะ ฉันขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”เสื้อผ้าที่ฉันใส่ตอนนี้เป็นชุดอยู่บ้าน ออกไปข้างนอกคงไม่ค่อยเหมาะ

“ผมรอคุณข้างนอกนะครับ”ซงเก้นก้าวเท้าออกไป จงเหยียนซีเรียกเขาไว้“คุณนั่งรออยู่ที่โซฟาก่อนก็ได้ค่ะ”

แววตาของซงเก้นยิ้มลึก จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟา

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา สายตาจับจ้องอยู่แต่หน้าจอโทรศัพท์ โดยที่ไม่เหลือบมองที่อื่นเลย