บทที่ 1050 ผมชอบแบบดั้งเดิม

ซงเก้นก้มหน้า จู่ๆก็รู้สึกทั้งขบขันทั้งจนปัญญา

เมื่อกาแฟมาถึง จงเหยียนซีจึงถามเขาว่า“ต้องการใส่นมไหมคะ？”

“ผมชอบรสดั้งเดิมครับ มีรสขมอ่อนๆและมีกลิ่นหอมเล็กน้อย”ซงเก้นคนกาแฟพลางถามขึ้นว่า“คุณชอบใส่น้ำตาลไหม？”

จงเหยียนซีไม่แตะกาแฟที่อยู่เบื้องหน้า แต่กลับมองไปที่เขา“สมัยก่อนชอบใส่น้ำตาล ฉันคิดว่ารสชาติดั้งเดิมขมเกินไป ต่อมาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กัน ที่เคยชินกับการไม่ใส่น้ำตาลในกาแฟ”

น่าจะเป็นในปีนั้น ที่หล่อนรอดตายอย่างหวุดหวิด และรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในต่างประเทศเป็นเวลาถึงหนึ่งปี หล่อนเปลี่ยนแปลงความเคยชินของตนเองเป็นจำนวนมาก

หล่อนยกกาแฟขึ้นดื่มหนึ่งอึก และประเมินว่า“กาแฟที่ไม่แต่งเติมอะไรลงไปนี้ ให้รสชาติที่ละมุนเป็นอย่างมาก”

“ผมไม่ชอบรสชาติที่เข้มเกินไป”ซงเก้นที่จริงแล้วเป็นคนที่รักความสงบและเป็นคนที่ใจกว้าง ความรักและชีวิตการแต่งงานที่เขาถวินหาไม่ใช่ความรักที่เร่าร้อนแต่เป็นความรักที่เรียบง่าย เป็นความรักละมุนที่ละเอียดอ่อนยาวนาน

จงเหยียนซีเม้มปากเล็กน้อย“คุณไม่ชอบกาแฟรสชาติเข้ม？”

“อืม”

“พรุ่งนี้ ฉันขอเลี้ยงข้าวคุณนะคะ”หล่อนยกกาแฟขึ้นมาจิบหนึ่งอึก เมื่อวางกาแฟลง ริมฝีปากเผยความเจ้าเล่ห์ออกมา

ครั้งนี้ซงเก้นไม่ได้ถูกหลอกง่ายขนาดนั้น “ผมคิดว่าคุณมีจุดประสงค์ร้าย”

“ฉัน——มีเหรอ？”หล่อนถาม ริมฝีปากอดไม่ได้ที่จะเปิดเผยรอยยิ้มออกมา ครั้งนี้เขาเรียนรู้ที่จะฉลาดขึ้นแล้ว？

“อืม คุณมี”เดิมทีซงเก้นก็ไม่ใช่คนโง่อะไร รู้ดีว่าหล่อนต้องการเลี้ยงข้าว และจะต้องเป็นอะไรที่ยากจะยอมรับได้ หรืออาจจะเป็นอาหารที่แปลกปลาด แต่ก็ยังพูดขึ้นว่า “คุณอย่าลืมนะครับว่าคุณจะเลี้ยงผม ห้ามกลับคำนะครับ”

“ดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักสำนวนไม่น้อยเลย แม้แต่คำว่าห้ามกลับคำคุณก็สามารถที่จะใช้เป็น” จงเหยียนซีรู้สึกประหลาดใจที่ภาษาของเขาพัฒนาเป็นอย่างมาก

ซงเก้นก็ไม่ปฏิเสธ“ผมอ่านหนังสือไม่น้อยเลย ”

เจียงโม่หานเดินเข้าไปในร้านกาแฟ เมื่อผู้หญิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างๆเห็นก็รีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมตะโกนเรียกว่า“ประธานเจียง”

เจียงโม่หานมองดูพลางขมวดคิ้ว ในใจเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว และขณะเดียวกันโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขารับโทรศัพท์ และเป็นหนานเฉิงอย่างที่เขาคิดไว้

“ประธานเจียง ท่านนี่คือคุณหนูของฮั๋วต้ากรุ๊ปจบจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง เลื่อมใสศรัทธาในตัวคุณมานานแล้ว……”

“ดังนั้นคุณก็เลยโกหกผม？”หนานเฉิงยังไม่ทันจะพูดจบ เจียงโม่หานก็พูดขึ้นขัดด้วยความโมโห

หลังงจากที่เลิกงาน หนานเฉิงบอกว่ามีเรื่องที่จะคุยกับเขา และนัดเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งนี้ เขามาก่อนเวลา เพราะคิดว่าหนานเฉิงอยากจะสารภาพอะไรกับเขา ที่แท้เขากลับนัดเดตให้กับตน？

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ประธานเจียง ผมทำเพราะหวังดีกับคุณ คุณก็อายุไม่น้อยแล้ว ควรแต่งงานมีลูกได้แล้ว จะอยู่คนเดียวตลอดชีวิตได้ยังไง”

“เรื่องของผม คุณต้องใส่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ？ในเมื่อคุณชอบ คุณก็มาเองสิ”พูดจบเขาก็หันหลังเตรียมจะกลับ และขณะที่หันหลังนั้นก็เห็นจงเหยียนซีหันมามอง

เขาหยุดฝีเท้าลง

สายตาของทั้งสองประสานกันในช่วงเวลาสั้นๆ

จงเหยียนซีจึงหลบสายตาอย่างรวดเร็ว