บทที่ 1056 อาจจะเป็นเพราะแพ้

“ฉันคิดว่า ถ้าเจียงโม่หานรู้ว่าคุณเปิดเผยเรื่องส่วนตัวและงานอดิเรกส่วนตัวของ เขาจะอารมณ์เสียมากแค่ไหนนะ?”

“คุณขู่ผมอย่างนั้นเหรอ？” สีหน้าของหนานเฉิงอึดอัดใจ เขากลัวจริงๆ ว่า หลี่เสี้ยวหุ้ยจะไปหาเจียงโม่หานเพื่อพูดเรื่องนี้ไม่ใช่เพราะกลัวเธอจะบอกเรื่องที่เขาพูดกับเธอให้เจียงโม่หานรู้ แต่เพราะเขากลัวว่า เจียงโม่หานจะคิดถึงเรื่องนี้มากขึ้น

“คุณคิดดีแล้วใช่ไหม？" หลี่เสี้ยวหุ้ยเลิกคิ้วราวกับว่าเธอนั้นมีชัยไปกว่าครึ่ง

หนานเฉิงพูด “ผมรู้แล้ว”

หลังจากพูดเสร็จก็หันหลังและเดินจากไป

หลี่เสี้ยวหุ้ยมองไปที่ด้านหลังของเขาพลางยิ้มออกมา

หนานเฉิงรีบตรงไปที่บริษัท แต่เจียงโม่หานไม่ได้มาที่บริษัทในวันนี้ และไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ไหน

เขากระสับกระส่ายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มมองหารอบๆ

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาถามตัวเองเกี่ยวกับจงเหยียนซี ก็พยายามหาที่พักที่เขาและจงเหยียนซีอาศัยอยู่ด้วยกันหลังแต่งงาน

ถ้าไม่ไปหาก็คงไม่รู้ เมื่อไปถึง ก็พบเงาของเจียงโม่หานจริงๆ และรู้ว่าเขากำลังสืบเรื่องของจงเหยียนซี

ผู้ชายที่อยู่ข้างๆเขากำลังรายงานสถานการณ์ขณะที่เขากำลังตรวจสอบ "นี่คือที่ที่คุณอาศัยอยู่หลังจากแต่งงาน"

เจียงโม่หานยืนอยู่หน้าบ้าน นัยน์ตายิ่งเบิกกว้าง ใบหน้าของเขายังดูสงบแต่หัวใจของเขายุ่งเหยิงไปแล้ว

“แล้วยังสืบอะไรได้อีก？” เขาถามเสียงเรียบ

“ตอนนี้ยังตรวจสอบได้ไม่มากครับ” ชายคนนั้นตอบ

เจียงโม่หานรู้สึกผิดหวัง "สืบต่อไป"

“ครับ” ชายคนนั้นเดินจากไป

หนานเฉิงมองเจียงโม่หานเดินเข้าไปในบ้านและไม่กลับออกมาเป็นเวลานาน

จู่ๆ เขาก็รู้ว่าบางทีเขาอาจจะคิดผิด

สิ่งที่เขาคิดว่าดี แต่มันอาจจะไม่ดีสำหรับเจียงโม่หาน

เขาควรเลือกชีวิตของเขาเอง

เขาไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย

“บางทีผมควรจะช่วยคุณค้นหาความสุขอีกครั้ง” หนานเฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาแล้วโทรหาหลี่เสี้ยวหุ้ย “รอข่าวจากผม”

ทางด้านหลี่เสี้ยวหุ้ยนั้นก็อารมณ์ดีอย่างมากและตอบว่า "ตกลง"

ในตอนเย็น จงเหยียนซีพาจวงจื่อจิ่นกลับไปที่โรงแรม ใบหน้าของ ซงเก้นแดงก่ำ เสื้อคลุมของเขาอยู่ที่แขน และเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหมือนแพ้อะไรบางอย่าง