บทที่ 1057 แผนการไม่สำเร็จ

ซงเก้นต้องการโทรหาแผนกต้อนรับให้นำยาแก้แพ้มาให้ เขาก็วางโทรศัพท์ลงแล้วไปเปิดประตู

ทันทีที่มือของเขาแตะลูกบิดประตู ไฟทั้งหมดบนชั้นนี้ก็ดับลงอย่างกะทันหัน มันเป็นมืดสนิทและสามารถมองไม่เห็นอะไรได้เลย

ก่อนที่เขาจะคลายความประหลาดใจจากไฟฟ้าที่ดับกะทันหัน ก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของร่างกายที่มีกลิ่นเหมือนน้ำหอม

รูม่านตาของซงเก้นเบิกโพลง เกิดอะไรขึ้น? ไฟดับในโรงแรมได้อย่างไร?

ในวินาทีต่อมา เขาผลักคนๆนั้นออกไปโดยไม่แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ “ใคร?!”

เกิดเสียงดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องพร้อมกับเสียงของตกลงมา

หลี่เสี้ยวหุ้ยจับศีรษะของเธอ ขดตัวกับพื้นและร้องด้วยความเจ็บปวด

ซงเก้นไม่ได้ถามอะไร แต่หันหลังและเดินกลับไปที่ห้องเพื่อหาโทรศัพท์

ไม่นานเขาก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ เมื่อเปิดเครื่องก็เกิดมีแสงริบหรี่ เขาเปิดไฟฉายของโทรศัพท์แล้วถ่ายรูปข้างนอก คราวนี้ มีคนในห้องอื่นออกมาเพราะไฟดับ

ทุกคนไม่พอใจอย่างมากกับไฟฟ้าที่ดับกะทันหัน พร้อมตะโกนว่า "โรงแรมห่วยๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย อยู่ ๆ ก็ไฟดับเนี่ยนะ? ฉันอยู่ในห้องอาบน้ำ เกือบจะตายในนั้นแล้ว"

มีเสียงตะโกนแสดงความไม่พอใจในทางเดิน

ซงเก้นเพิกเฉยต่อเสียงที่ยุ่งเหยิงในหูของเขาและหันโทรศัพท์ออกจากทางเดิน เขาเห็นขาเรียวเล็กสีขาวคู่หนึ่ง ตามด้วยกระโปรง...

จู่ๆ ไฟก็เปิดขึ้นอย่างกะทันหัน

มีเสียงดังขึ้นจากในทางเดิน

“ไฟมาแล้ว”

ซงเก้นมองเห็นอย่างได้ชัดเจนว่าคนที่ขดตัวอยู่บนพื้นกุมศีรษะและกำลังกรีดร้อง เป็นผู้หญิงในชุดเซ็กซี่ เธอกำลังกุมศีรษะทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของเธอ

“เฮ้ย มีคนล้มเหรอ?” ใครบางคนที่ทางเดินเห็นคนนอนอยู่บนพื้น มองมาที่ผู้หญิง บางคนก็อยากดูเรื่องตลก และบางคนก็อยากดูความตื่นเต้น พวกเขาต่างกรูเข้ามาดู

“คุณเป็นใคร？” ซงเก้นถาม

เสียงนี้ฟังดูแปลก ๆ ไม่เหมือนเสียงของเจียงโม่หาน หลี่เสี้ยวหุ้ยเงยหน้าขึ้นพร้อมกับผมลอนที่ยุ่งเหยิงของเธอ

เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ที่ประตู เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอเคยเห็นเขาในร้านกาแฟ

ซงเก้นยิ่งตกใจ “ทำไมเธอมาอยู่ในห้องนี้？”

“แต่เดิมที่นี่คือห้องของฉัน” น้ำเสียงของซงเก้นเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจที่เกิดเรื่องน่าขันเช่นนี้ขึ้นกับเขา

“ห้องของคุณ?” หลี่เสี้ยวหุ้ยต้องการลุกขึ้น เมื่อพบว่าสภาพของตนในตอนนี้เป็นอย่างไร

บางคนจ้องไปที่ร่างของเธอและพูดว่า "ว้าว"