บทที่ 1058 ให้ตายก็ไม่ยอมรับ

“ผม ผมจะรู้ได้อย่างไร” หนานเฉิงปฏิเสธที่จะยอมรับ

หลี่เสี้ยวหุ้ยพูดอย่างเย็นชา “คุณไม่รู้เหรอ?”

เธอลุกขึ้นจากพื้นและตะโกนใส่บรรดาผู้ชมเรื่องตลกว่า "ออกไปเดี๋ยวนี้!"

“ประสาท” ใครบางคนสูดหายใจเข้าและกลับมาที่ห้องพร้อมกับการกระฟัดกระเฟียดอย่างดูถูก

ทุกคนรู้สึกเบื่อและกลับไปที่ห้องของตน

หลี่เสี้ยวหุ้ยคว้าคอเสื้อของหนานเฉิงไว้ “ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าคุณไม่พูดให้ชัดเจน ฉันจะไม่ปล่อยไปแน่!”

“คุณไม่ปล่อย แล้วคุณทำอะไรผมได้บ้าง” เขามองราวกับว่ากำลังมองดูเหยื่อ “ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมบอกให้ประธานเจียงอยู่ที่นี่แล้ว...” ระหว่างที่พูดเขาสัมผัสไปถึงสายตาของจงเหยียนซี

เขารีบเงียบลง

แต่ จงเหยียนซียังคงสงสัย เธอพูดด้วยใบหน้าเย็นชา "หนานเฉิง คุณพยายามให้ฉันขึ้นมาชั้นบน แปลว่าคุณจงใจแสดงฉากนี้ให้ฉันเพื่อให้ฉันเข้าใจผิดกับ ซงเก้น?”

“ผม…” หนานเฉิงต้องกัดฟันอธิบาย “ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น”

เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาทำได้เพียงให้ตายก็ไม่ยอมรับ

“คุณโกหก ทำไมคุณจะไม่รู้？” หลี่เสี้ยวหุ้ยดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

“เดิมทีห้องนี้ก็ไม่ใช่ห้องเจียงโม่หานตั้งแต่แรก แต่เป็นของผู้ชายชาวต่างชาติ คุณต้องจับคู่เจียงโม่หานกับอดีตแฟนสาวของเขา ดังนั้นคุณต้องทำลายผู้ชายคนนี้ที่ดูเหมือนจะชอบอดีตแฟนสาวของเจียงโม่หานต่อหน้าเธอก่อน เพื่อให้เจียงโม่หานสามารถคืนดีกับอดีตแฟนสาวของเขาได้อีกครั้ง ถูกไหม?"

หนานเฉิงยังคงดื้อรั้น “ผม ผมไม่รู้ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร？ ผมไม่เข้าใจ”

“ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ？ นี่ ฉันหลี่เสี้ยวหุ้ยตั้งแต่เกิดมาไม่เคยดูน่าเกลียดขนาดนี้มาก่อน เป็นคุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันเสียหน้าต่อหน้าคนมากมาย หนานเฉิง เรื่องนี้ฉันกับคุณยังไม่จบแน่ นอกจากนี้ ต่อให้คุณไม่ยอมรับมันก็ไม่สำคัญหรอก ฉันจะสืบจนกว่าแน่ใจ ถ้าฉันรู้ว่าคุณโกหกและหลอกใช้ฉัน ฉันจะไม่มีวันปล่อยคุณไปแน่ ฉันบอกคุณแล้วว่าฉันน่ะไม่ใช่เป็นคนที่จะไปยั่วได้ง่ายๆหรอกนะ” พูดจบหลี่เสี้ยวหุ้ยก็หันหลังแล้วเดินจากไป แต่อาจเป็นเพราะว่าเดินเร็วเกินไป อีกทั้งรองเท้าส้นสูงของคุณไม่มั่นคง ข้อเท้าจึงพลิก “อ๊ะ!”

ข้อเท้าของเธอรู้สึกเจ็บ เข่าอ่อนลง ร่างกายเอนไปข้างหนึ่ง เธอจึงล้มลงอีกครั้ง เมื่อเธอล้มลง เธอได้ยินเสียงฉีกขาดของกระโปรงของเธอ

หนานเฉิงหัวเราะอย่างอดไม่ได้

หลี่เสี้ยวหุ้ยหันหน้าและจ้องเขม็งไปที่เขา หนานเฉิงจึงรีบหุบยิ้มแล้วถอดเสื้อคลุมออกเพื่อยื่นให้กับเธอ “คุณเอาไปปิดสิ”

“ไม่จำเป็น!” หลี่เสี้ยวหุ้ยกัดฟันพูด

หนานเฉิงไม่ได้บังคับ “ถ้าคุณไม่รู้สึกอายก็ตามใจ ไม่ต้องเอาก็ได้”

เดิมทีกระโปรงก็สั้นอยู่แล้ว แถมเส้นด้ายที่หลุดลุ่ยก็ยังจะเผยโคนต้นขาออกมาให้เห็นอีก ไม่มีทางที่จะไปไหนได้เลย