บทที่ 1059 ผมอยากจูบคุณ

“เอ๊ะ?” จงเหยียนซีอ้ำอึ้งอยู่สักครู่ก่อนที่จะตอบสนอง เธอจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “คุณเป็นอะไรไหม?”

ซงเก้น พูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”

เมื่อสัมผัสคอเสื้อที่ขาด พบว่าผิวหนังเปลือยเปล่านั้นเป็นสีแดง เธอหันหลังให้เขาอย่างเร่งรีบแล้วพูดว่า “รีบไปใส่เสื้อผ้าซะ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล”

หลังจากพูดจบเธอก็เดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วและพูดก่อนปิดประตูว่า "ฉันจะรอคุณอยู่ที่ประตู"

ประตูปิดลงพร้อมเสียงปิดประตู ซงเก้น นั่งอยู่ที่พื้นยังไม่ได้ลุกขึ้นในทันที จิตสำนึกของเขาถูกเจือด้วยความคลุมเครือ เพียงแค่รู้สึกร้อนผ่าว ทั้งที่เห็นได้ชัดว่าเครื่องปรับอากาศเองก็ค่อยๆ ปล่อยลมเย็นๆ ออกมา เขาดึงคอเสื้อแล้วลุกขึ้นยืนตรงไปที่โซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากบนโต๊ะ เพื่อโทรหาจงเหยียนซี

เพียงครู่เดียวก็มีคนรับสาย

“เหยียนซี คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ ผมสบายดี” ซงเก้นกล่าว

เขาเดินไปที่หน้ากระจก รูปลักษณ์ในปัจจุบันของเขาน่าอายจริงๆ

เขาไม่ค่อยอยากให้จงเหยียนซีเห็นสภาพร่างกายที่ดูผิดปกตินี้ของตนมากนัก

ซงเก้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง แต่จงเหยียนซีดูออกแล้ว หนานเฉิงจะสามารถเกลี้ยกล่อหลี่เสี้ยวหุ้ยมาที่นี่โดยไม่ทำอย่างอื่นได้อย่างไร?

“ฉันอยู่....”

จงเหยียนซีแค่อยากจะบอกว่า ฉันจะรอคุณอยู่ที่ประตู โทรศัพท์ก็ถูกตัดสายไปเสียแล้ว

ภายในห้องพัก ซงเก้นโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วไปเข้าห้องน้ำ เขารู้สึกว่าความร้อนที่มีในร่างกายแทบจะกลืนกินเขาได้ทั้งตัว จึงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเข้าไปในห้องน้ำแล้วเปิดฝักบัวโดยใช้น้ำเย็นเท่านั้น

น้ำเย็นไหลออกมาจากฝักบัว และร่างกายของเขาก็เปียกปอนอย่างรวดเร็ว

จงเหยียนซีกังวลจึงโทรกลับไป แต่ไม่มีใครรับสายเลยหลังจากนั้น

เสียงไหลของน้ำ บดบังเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือเอาไว้

หลังจากโทรไปสองสามสายก็ไม่มีใครรับสาย จงเหยียนซีกังวลว่าซงเก้นจะประสบอุบัติเหตุ จึงลงไปชั้นล่างเพื่อมองหาแผนกต้อนรับ

ประตูของโรงแรมเมื่อปิดแล้วจะสามารถเปิดได้จากด้านในเท่านั้น

ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่ขอความช่วยเหลือจากทางโรงแรมเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม แผนกต้อนรับไม่ยอมเปิดประตู โดยมีเหตุผลที่ว่า "โรงแรมของเรามีระเบียบที่ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลแขกได้ ดังนั้นเราจึงไม่สามารถเปิดประตูให้คุณได้"