บทที่ 1062 ฉันจะพบคุณ

เห็นว่าเป็นจงเหยียนซี เจียงโม่หานแทบจะยืนตัวตรงโดยปริยาย

บนใบหน้าหนานเฉิงนั้นตกใจ ทำไมเธอถึงมาที่นี่？！

“แกออกไปก่อน ”แม้ว่าเจียงโม่หานยังจำเรื่องเก่าที่ตัวเองกับจงเหยียนซีเคยอยู่ด้วยกัน แต่ว่า ตอนนี้ได้รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับตัวเองแล้ว เวลานี้เห็นเธอ ก็รู้สึกหวั่นไหวบ้าง

เลขาคิดว่าจะถูกด่า ไม่เคยคิดว่าจะไม่ถูกด่า จึงรีบถอยออกไป

“คุณมาหาผมหรือ？”เจียงโม่หานมองดูเธอ กดอารมณ์ตื่นเต้นที่ไม่เป็นตัวของตัวเองไว้

ใบหน้าจงเหยียนซีเย็นชา แม้แต่น้ำเสียงก็เป็นเช่นนี้ “ช่างมันเถอะ ”

เธอเดินไปตรงหน้าหนานเฉิง หลังจากเหลือบมองเขาแวบหนึ่งด้วยสายตาเยือกเย็น สายตาก็ตกไปอยู่ที่เจียงโม่หาน “เจียงโม่หาน ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ คุณยังคงร้ายกาจ ชอบทำร้ายคนอื่นลับหลัง！”

เจียงโม่หานกำมือแน่น จ้องมองเธอ “คุณหมายความว่าอะไร？”

“ฉันหมายถึงอะไร？ในใจคุณไม่รู้หรือ？”แววตาเธอเฉียดคมมาก“คุณให้หนานเฉิงไปทำร้ายซงเก้นไม่ใช่หรือ？ผู้หญิงที่คุณไม่ชอบ ก็จะใช่วิธีสกปรก ทำให้คนไปอยู่บนเตียงซงเก้น คุณไม่กลัวว่ากรรมจะตามสนองหรือ？”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับประธานเจียง ผมเป็นคนทำเอง” หนานเฉิงรีบอธิบาย “ผมต้องการจะให้คุณเข้าใจซงเก้นผิด เมื่อเป็นเช่นนี้ คุณถึงจะให้โอกาสประธานเจียง คุณรู้สึกโกรธ ก็มาลงกับผม”

“เหอะๆ........”เธอหัวเราะอยากเย็นชา มองดูหนานเฉิงอย่างประชดประชัน “ แน่นอนว่ามีเจ้านายเป็นแบบไหน ก็จะมีทาสเป็นแบบนั้น คุณติดตามอยู่ข้างกายเจียงโม่หานนานขนาดนี้แล้ว อย่างอื่นไม่ได้เรียนรู้ แต่วิธีการทำร้ายคนเหล่านี้ ปรากฏว่าได้รับการถ่ายทอดจริงๆ”

สายตาเธอมองไปอีกทาง ก้าวเดินขึ้นไป ส่วนสูงใกล้เคียงกับหนานเฉิง แต่ว่าท่าทีไม่แพ้ ทันทีที่เธอคว้าคอเสื้อหนานเฉิงไว้ หนานเฉิงก็ต้องก้มตัวอย่างช่วยไม่ได้

“หนานเฉิง คุณไม่เพียงแต่ยุ่งเรื่องของฉันครั้งเดียว ฉันหวังว่านี่เป็นครั้งสุดท้าย หากคุณยังกล้าจะแตะต้องคนข้างกายฉัน อย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจ！”พูดจบเธอผลักหนานเฉิงออก แล้วหันหลังก้าวเท้าจากไป

แม้หางตาก็ไม่ให้เจียงโม่หาน

เขานั่งอยู่ที่เดิมมองดูหลังผอมบางที่จากไปอย่างว่างเปล่า

เนิ่นนานก็ไม่ได้สติคืนมา

จะบอกว่าตัวเองกับเธอมีความสัมพันธ์อะไร เขาก็จำไม่ได้แล้ว แต่ดูจากท่าทีเธอต่อตัวเองในตอนนี้ ไม่มีมิตรภาพใดๆเลย