บทที่ 1067 คนโง่พูดเพ้อฝัน

จงเหยียนซียืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน มองดูหลังของจวงเจียเหวินที่จากไป แล้วถอนหายใจลึกๆ

เธอเพียงแค่ต้องการจะพาจวงจื่อจิ่นมาเที่ยวที่เก่าอีกครั้ง ไม่เคยคิดว่าจะเกิดเรื่องมากมายเช่นนี้

เธอคิดอยู่ในใจเงียบๆ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ดีจริงๆ สิ่งที่ข้องเกี่ยวกับมัน ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

ในห้องผู้ป่วย

คุณหมอตรวจเช็ดอาการบาดเจ็บบนหลังของซงเก้น “อย่าทานเผ็ดร้อน ดิบ เย็น เวลานอนพยายามนอนตะแคงซ้ายและตะแคงขวา อย่านอนราบ พยายามอย่าถูกแผลที่หลัง ”

ซงเก้นพูดว่า“ผมรู้แล้ว ”

“นี่เป็นยา ทาบนแผลเช้าเย็น”คุณหมอพูดขึ้นอีกครั้ง

เวลานี้จงเหยียนซีถือของกินเข้ามา เธอเดินเข้ามา เอาของกินวางลงบนโต๊ะ สอบถามคุณหมอว่า “อาการบาดเจ็บของเขา เมื่อไหร่จะหาย？”

“ไม่ต้องใช้เวลานาน อีกสองวัน ขอเพียงไม่ไปโดนอาการบาดเจ็บที่หลัง ก็สามารถลงพื้นเดินได้แล้ว อาการบาดเจ็บที่หลัง จะต้องใช้เวลาสิบวันถึงครึ่งเดือนในการตกสะเก็ด”คุณหมอพูดตอบ

จงเหยียนซีพยักหน้า“ขอบคุณ”

คุณหมอบอกว่า“นี่เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำ”

“แผลของคนป่วย พยายามอย่าให้ถูกน้ำ” คุณหมอย้ำ

จงเหยียนซีพูดว่า“โอเค ”

คุณหมอไปตรวจห้องผู้ป่วยอื่น จงเหยียนซีส่งคุณหมอไปที่ประตู หลังจากกลับมาก็ปิดประตูห้อง เดินไปตรงหน้าโต๊ะ เปิดของกินออก

“คุณน่าจะหิวแล้วใช่ไหม？”

“ยัง.......ดี” ซงเก้นไม่เป็นตัวของตัวเองเล็กน้อย และยังมีความระมัดระวังเล็กน้อย

เมื่อแสดงความในใจแล้ว จงเหยียนซีก็ยอมรับเขาแล้ว ตอนนี้อยู่ในห้องเดียวกันอีกครั้ง รู้สึกเสมอว่ามีบางอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

จงเหยียนซีนั่งลงข้างเตียง ยกถ้วยขึ้น ตักโจ๊กมาช้อนหนึ่งยื่นไปข้างปากของเขา “นี่เป็นโจ๊กฟักทอง ใส่ลูกชิ้นเหล้าหมักด้วย คุณลองชิมดูว่าถูกปากไหม”

ซงเก้นเงยหน้ามองเธอ“ผม......”

“หืม？”สายตาของเธอประสานกับสายตาของเขา

“อ้ำๆอึ้งๆทำไม？”เธอถาม

ซงเก้นอ้าปากกินโจ๊กที่เธอยื่นมา พูดว่า“อร่อยมาก”

เคี้ยวสองสามครั้งแล้วกลืนลงไป และพูดว่า“หากคุณเสียใจ.......”

“ฉันไม่เสียใจ”

คำพูดของซงเก้นยังไม่ทันพูดจบ จงเหยียนซีก็ตัดบทเขา

“ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น คำพูดที่พูดออกไปแล้ว เหมือนน้ำที่สาดออกไป ยกเว้นคุณกลับคำ ”

“ทำไมผมต้องกลับคำ？” ซงเก้นนั่งตัวตรงอย่างตื่นเต้น ราวกับกำลังพิสูจน์ความจริงใจของเขา แต่ว่าเขาเคลื่อนไหวเร็วเกิน ทำให้ดึงอาการบาดเจ็บที่หลัง จนเจ็บเข้าหัวใจ

เขาเพียงแค่เลิกคิ้วเบาๆ ไม่ได้มีอาการมากมาย

“คุณช้าหน่อย ร่างกายยังบาดเจ็บอยู่”จงเหยียนซีแกล้งทำเป็นเคร่งขรึม“อย่าขยับ”