บทที่ 1072 ลูกนอกสมรส

จงเหยียนเฉินไม่รู้เป็นอะไร พอได้ยินคำว่าลูก ปรากฏว่าเขาอยากจะไปหามู่เยวียนเอ๋อร์ใจจะขาด

ตอนแรกหลังจากเขาหายดีแล้วก็จะไปหาเธอแล้ว แต่ว่าเขาไม่ได้กลับมานานมาก และก็งานศพของเฉินยู่เวิน สุขภาพของจวงจื่อจิ่นในตอนนี้ก็ไม่ค่อยดี ถ้าหากว่าเขาออกไปอีกเพราะเรื่องส่วนบุคคล ไม่อยู่ข้างกายคนในครอบครัวเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าเห็นแก่ตัวเกินไป

ตอนแรกเรื่องในบ้านทั้งหมดจวงเจียเหวินเป็นคนดูแล กตัญญูพ่อแม่ เขายิ่งไม่ได้อยู่ข้างกายพ่อแม่ เขาที่เป็นลูกคนโต รู้สึกละอายใจมาก

จวงจื่อจิ่นดูแลเขาตั้งแต่เล็กจนโต ตอนนี้สุขภาพของเธอไม่ค่อยดี ไม่แน่ว่าวันไหนอาจจะไม่ไหวแล้ว เขาไม่อาจเห็นแก่ตัวจากไปในตอนนี้

เมื่อได้รับความยินยอมจากคนในครอบครัวแล้ว จงเหยียนซีเองก็รับปากจะกลับไปประเทศไทยกับซงเก้น และก่อนที่จะขึ้นเครื่องบิน เธอได้รับโทรศัพท์

กู้เสียนโทรมา

“แม่ของผมป่วย อาจจะเหลือเวลาไม่มากแล้ว ก่อนจากไป ผมอยาให้เขามาหนึ่งครั้ง”

จงเหยียนซียืนอยู่ตรงห้องโถงสนามบิน มือกำโทรศัพท์ ชะงักไปครู่หนึ่ง“แม่คุณเธอ.......”

“เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย รักษามาโดยตลอด แต่ผลไม่ค่อยดีนัก คุณหมอยื่นคำขาดแล้ว ผมรู้ว่าเขามีชีวิตของเขา ผมไม่อยากจะรกกวนเขา ก็แค่อยากให้เขารู้........ยังมีผมอยู่ ”

จงเหยียนซีพูดว่า“ฉันรู้แล้ว คุณส่งที่อยู่มาให้ฉัน ฉันกับเขาจะไปด้วยกัน”

“เขาจะมากับคุณไหม？”

“ฉันมีวิธี เขาจะต้องไป”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”

หลังจากทั้งสองคุยสายเสร็จแล้ว กู้เสียนส่งที่อยู่มาให้เธอ

“เที่ยวบิน D360ที่จะเดินทางไปกรุงเทพฯ กำลังจะออกเดินทาง ขอให้ท่านผู้โดยสารทุกท่านโปรดเตรียมตัวขึ้นเครื่องด้วย”

“พวกเราไปเถอะ” ซงเก้นพูด

จงเหยียนซีมองดูเขาอย่างขอโทษ “ฉันอาจจะไม่สามารถกลับไปประเทศไทยกับคุณแล้ว มีเรื่องด่วนจำเป็นต้องจัดการ”

ซงเก้นมองดูเธออยู่หลายวินาที ในที่สุดก็พูดว่า“โอเค ถ้าอย่างนั้นผมส่งคุณกลับไป”

อันที่จริงในใจของเขากังวลว่าจงเหยียนซีเปลี่ยนใจในตอนนี้ เพราะเปลี่ยนใจที่จะกลับไปประเทศไทยกับเขาหรือ

แต่ก็ไม่ได้ถามออกมา

เขาจะไม่โกรธเธอ ถึงแม้เธอจะเปลี่ยนใจ

อย่างไรก็ตามเธอมีสิทธิ์ที่จะเลือก