บทที่ 123 เห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน

เขาแสดงความอ่อนแอต่อหน้าผู้หญิงคนนี้กลางคืนที่มืดมิดและไร้ผู้คน

มีคนเคยว่าไว้ว่าไม่เจอกับตัวคงไม่รู้สึก

เธอเชื่อ ถ้าหากเธอไม่เคยถูกพ่อทิ้งไป ตอนนี้เธอคงไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของเขาได้แน่

หรือบางทีการมีประสบการณ์แบบเดียวกัน ทำให้พวกเขาต่างเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน

หลินซินเหยียนยื่นมือออกไปตบหลังเขาเบาๆ

ไม่มีคำพูดใด มีเพียงคำปลอบใจที่เงียบงัน

จงจิ่งห้าวเองไม่ใช่พวกชอบดราม่า หากคนตรงหน้าตอนนี้ไม่ใช่หลินซินเหยียนเขาก็ไม่มีทางจะแสดงออกซึ่งความอ่อนแอออกมา

“กลับกันไหม?” เขาถอนหน้าจากซอกคอของหลินซินเหยียนแล้วพูดแบบเซ็งๆ

“ฉันบอกว่าจะไปเอาเสื้อ ถ้ากลับไปแล้วไม่มีเสื้อผ้า ฉันกลัวว่าเสี่ยวซีจะคิดมาก เด็กคนนั้นละเอียดอ่อนมาก” หลินซินเหยียนคิดถึงลูกชายแล้วน้ำเสียงจริงจังขึ้น “ต่อไป ห้ามเอาความปลอดภัยของเสี่ยวซีมาล้อเล่นอีกนะคะ ฉันพูดจริง”

“อือ” ในตอนนั้นเขาไม่ได้คิดเลยจริงๆ ว่าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันแล้วจะทำอย่างไร

เมื่ออารมณ์ดีขึ้น จงจิ่งห้าวก็ออกรถ

ผ่านไปไม่นานรถก็จอดอยู่หน้าที่อยู่ของหลินซินเหยียน เธอลงจากรถโดยมีจงจิ่งห้าวลงตามมาด้วย

หลินซินเหยียนหันกลับมามองเขา “คุณจะไปด้วยเหรอคะ?”

“ฉันอยากเห็นที่ที่พวกเธออยู่” เขายังไม่เคยขึ้นมา

หลินซินเหยียนเดินนำหน้าเมื่อถึงประตูเธอหยิบกุญแจออกมาเพื่อเปิดประตู

ห้องไม่ใหญ่มากแต่การตกแต่งนั้นอบอุ่นมาก ให้ความรู้สึกถึงความเป็นบ้าน

หลินซินเหยียนเข้าไปหยิบเสื้อผ้าที่ห้องของหลินซีเฉินเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ไปที่ห้องของตัวเองหยิบเสื้อผ้าของหลินลุ่ยซี

ในขณะที่เธอกำลังเก็บเสื้อผ้า จงจิ่งห้าวก็เดินดูในห้องไปเรื่อยเปื่อย ที่นี่ไม่ได้ใหญ่มาก ถึงจะมีเด็กถึงสองคนแต่ก็ยังทำความสะอาดได้อย่างเป็นระเบียบมาก บนตู้ข้างเตียงมีรูปถ่ายของหลินซีเฉินและหลินลุ่ยซี

เขายื่นมือไปหยิบรูปขึ้นมา ในรูปมีพื้นหลังเป็นสนามหญ้าและมีเด็กอายุราวสองขวบกำลังถือที่เป่าลูกโป่งกำลังเป่าลูกโป่งอยู่

หลินซินเหยียนเห็นรูปถ่ายในมือเขาแล้วยิ้มและพูด “นั่นเป็นตอนที่พวกเขากำลังหัดเดิน เห็นหลินซีเฉินฉลาดขนาดนี้ ขวบครึ่งเพิ่งจะเดินได้ และสองขวบกว่ากว่าขาจะแข็ง”

เมื่อพูดถึงลูกๆ ของตนเอง แววตาของเธอก็เปล่งประกาย

และมีรังสีความเป็นแม่แผ่ออกมาทั่วตัวเธอ

มันช่างอบอุ่นและนุ่มนวล

จงจิ่งห้าวลางรูปลงแล้วคิดในใจว่ารอยยิ้มของเธอแบบนี้คงจะมีให้เพียงลูกๆ ของเธอเท่านั้นสินะ?

“คุณนั่งก่อนค่ะ ฉันจะไปทางนั้น” ห้องของจวงจื่อจิ่นอยู่ข้างๆ เธอต้องเข้าไปหยิบของ

จงจิ่งห้าวรับคำเบาๆ

หลังจากหลินซินเหยียนเดินเข้าไปเขานั่งลงที่ข้างเตียง อาจเป็นเพราะเธอดูแลลูกๆ เตียงจึงปูด้วยผ้าปูที่นอนลายการ์ตูนซึ่งเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก

ลิ้นชั้กโต๊ะข้างหัวเตียงเปิดอยู่เล็กน้อย ภายในนั้นมีสมุดปกสีชมพูวางอยู่ เขาดึงลิ้นชักออกแล้วเห็นว่ามันคืออัลบั้มรูปถ่าย

เขายื่นมือออกไปหยิบมันขึ้นมาและเปิดดู รูปภาพในนั้นเป็นรูปเด็กทารกตัวน้อยถูกห่อด้วยผ้าขนหนูและสวมหมวกใบเล็กสีชมพู แก้มกลมนิ่มสีชมพูระเรื่อดูแล้วน่ารักมากมาย

เขาพลิกดูต่อ หน้านี้เป็นรูปของหลินซีเฉินสมัยเด็ก เขาถูกห่อด้วยผ้าห่มและสวมหมวกสีฟ้า แก้มก็ยังคงกลมนิ่มเหมือนกับน้องสาวไม่มีผิด

ดูแล้วคิดว่ารูปเหล่านี้คงจะถูกถ่ายไว้หลังพวกเขาเกิดได้ไม่นาน เพราะดูแล้วพวกเขายังเล็กมากจริงๆ

หลินซินเหยียนถ่ายรูปของพวกเขาเก็บไว้ทุกปี ไม่ว่าพวกเขาจะเริ่มเดินได้ตอนไหน ฟันซี่แรกขึ้นเมื่อไหร่ พูดคำแรกตอนไหนและพูดว่าอะไร

เธอบันทึกไว้อย่างละเอียด

พรึ่บ!

รูปถ่ายใบหนึ่งร่วงลงมาจากอัลบั้มหล่นลงบนพื้น

จงจิ่งห้าวหยิบมันขึ้นมา มันเป็นรูปที่หลินซินเหยียนถ่ายคู่กับเด็กทั้งสองคน เธอนั่งอยู่บนพรมและมีเด็กสองคนกำลังเล่นบล็อกไม้ เธอมองดูลูกๆ พร้อมรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น

เขาถือมันไว้ในมือแล้วมองดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขาต้องการจะใส่มันกลับคืนท่ามกลางแสงไฟก็พบว่ามีรอยอักษรอยู่ข้างหลังภาพจึงหันกลับมาเห็นตัวหนังสือประมาณย่อหน้าหนึ่งเขียนด้วยปากกาสีดำที่ด้านหลังของภาพ

【ลูกรัก ลูกรักของแม่ ขอโทษด้วยจริงๆ ที่แม่ไม่สามารถมีครอบครัวที่สมบูรณ์ให้ลูกได้ ครอบครัวของเรามีเพียงแม่และคุณยาย แต่แม่จะรักพวกหนูให้มากๆ ขอบคุณลูกๆ ที่เข้ามาในโลกของแม่ ให้โลกสีเทาของแม่มีแสงสว่าง ให้แม่ไม่เดียวดายและกลัวอีกต่อไป】

ดวงตาของเขาเบิกโพลงเขามองดูสิ่งที่หลินซินเหยียนเขียนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเสียง เขาก็วางรูปนั้นกลับไปและปิดอัลบั้มรูป วางมันกลับไปที่เดิม

หลินซินเหยียนถือกระเป๋าใบหนึ่งและยื่นหน้ามาที่หน้าประตู “เสร็จแล้วค่ะ”

จงจิ่งห้าวลุกขึ้น ร่างสูงของเขาปกคลุมเงาทันที เขามองไปที่คนที่ประตูและถาม “เก็บของเสร็จแล้วเหรอ?”

“อือ” หลินซินเหยียนพยักหน้า