บทที่ 127 ทำเรื่องเลวร้ายเกินให้อภัย

บ้านตระกูลเหอ

เหอรุ่ยหลินกลิ่งตัวไปมาอยู่บนเตียง นอนไม่หลับ เอาแต่จ้องมองโทรศัพท์เป็นพักๆ เดี๋ยวก็มองอีกๆ แต่ก็ยังไม่มีสายเรียกเข้าหรือว่าข้อความเข้ามาเสียที

สุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหวลุกขึ้นมานั่งแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา คิดไปคิดมาแล้วก็ทนไม่ได้จึงกดโทรออก

เธอกำโทรศัพท์และมือสั่นไม่หยุด ทั้งประหม่าและตื่นเต้น

วันนั้นเธอติดกล้องวงจรปิดไว้ในห้องรับรองซึ่งไม่มีใครรู้แม้แต่เหอรุ่ยเจ๋อ

ตอนนี้สิ่งนี้คือจุดอ่อนเดียวที่เธอจะเอามาขู่จงจิ่งห้าวได้

ถ้าหากแคร์หลินซินเหยียนก็คงไม่สามารถทนดูหลินซินเหยียนถูกถอดเสื้อผ้าและกลายเป็นคลิปโด่งดังบนโลกอินเทอร์เน็ตแบบนั้นได้

จงจิ่งห้าวจ้องไปที่โทรศัพท์ ใช้นิ้วถูหน้าจอและเมื่อกำลังจะตัดการเชื่อมต่อ เขาก็กดปุ่มตอบรับ

“อะห้าว” เหอรุ่ยหลินพูดขึ้นด้วยความดีใจ

เธอคิดว่าจงจิ่งห้าวจะไม่รับสายเธอแล้ว

จงจิ่งห้าวไม่ตอบสนองใดๆ อารมณ์ของเธอไม่สามารถกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้เลย

เหอรุ่ยหลินค่อยๆ เงียบลงไป มือของเธอจับผ้าห่มกำแน่นและคลายออกซ้ำ ๆ หลายครั้งก่อนที่เธอจะพูด “คุณได้รับคลิปวิดีโอแล้วใช่ไหม? เยี่ยมใช่ไหม?”

จงจิ่งห้าวหรี่ตาลงและพายุทั้งหมดก็เงียบ

“เรามาเจอกันดีกว่า ฉันจองห้องไว้ที่โรงแรมซ่างหวงฉันจะรอคุณอยู่ที่ห้องเบอร์ 108 คุณจะไม่มาก็ได้ แต่ฉันรับรองได้ว่าคลิปที่หลินซินเหยียนถูกถอดเสื้อผ้าจะกระจายว่อนอินเทอร์เน็ต ตกเป็นเป้าลามกอนาจารของผู้ชายทุกหัวระแหง”

พูดจบเธอก็วางสายและใจเต้นตุบๆ ไม่หยุด

เธอประหม่ามาก

แต่เมื่อคิดว่าอยากจะเจอเขาก็ยิ่งตื่นเต้นมาก

เธอลุกขึ้นจากเตียงใหญ่รกๆ วิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าด้วยเท้าเปล่า และเริ่มมองหาเสื้อผ้าที่จะใส่ในคืนนี้

กระโปรงและชุดสูทราคาแพงเต็มตู้ ตอนนี้ไม่มีชุดไหนที่เหมาะกับเธอเลย และไม่มีความรู้สึกว่ามันสวยพอ

แต่จะไปซื้อตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว จึงทำได้เพียงหยิบพวกมันออกมาแล้วลองทีละชุด

เธอดูตื่นเต้นในตอนนี้ ราวกับเด็กสาวที่กำลังมีความรัก เพราะเธอต้องการพบชายที่เธอชื่นชมมานาน อยากสวยขึ้น และนำเสนอรูปลักษณ์ที่สวยงามที่สุดของเธอต่อหน้าเขา

ทำให้เขาทึ่งและทำให้เขาตกหลุมรักตัวเอง

เธอเฝ้าปรารถนาว่าจงจิ่งห้าวจะรักเธอ

หลินซินเหยียนออกมาจากห้องน้ำแล้ว ป้าหยูทักเธออย่างกระตือรือร้นด้วยสีหน้าแบบฉันรู้นะว่าเมื่อกี้พวกเธอไปทำอะไรกันน่ะ แบบนั้น

หลินซินเหยียนก้มหน้าด้วยความเขินอายแล้วแก้ตัว “ฉันไปดูเสี่ยวซีค่ะ”

พูดจบก็เดินเข้าห้องไป

เธอทนไม่ได้กับสายตาที่ร้อนแรงแบบนั้นของป้าหยู

“ได้เวลากินข้าวแล้วนะ” ป้าหยูเรียกเธอ

หลินซินเหยียนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินเข้าห้องไป

ถึงเวลากินข้าวเธอจึงเดินออกมา

มี‘แด๊ดดี้’แล้ว แม้แต่หลินซินเหยียนเธอก็ไม่ต้องการแล้ว ตอนกินข้าว ตัวเองเป็นคนวิ่งไปนั่งข้างจงจิ่งห้าว “หนูจะนั่งกับแด๊ดดี้ค่ะ”

จวงจื่อจิ่นเข้าไปอุ้มเธอ “หนูนั่งกับยายนะจ๊ะ”

เธอกลัวว่านานไป ยัยเด็กน้อยจะยิ่งแยกกับจงจิ่งห้าว

นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดี ที่สุดแล้วจงจิ่งห้าวไม่ใช่พ่อของเธอ

“ไม่เอา หนูจะนั่งกับแด๊ดดี้” พูดแล้วเธอก็เธอจับแขนของจงจิ่งห้าวและกอดไว้แน่น

ใครก็มาพรากเธอไปจากพ่อไม่ได้

“เสี่ยวลุ่ย...”

“ให้เธอนั่งกับผมเถอะครับ” จงจิ่งห้าวพูดอย่างเรียบเฉย

จวงจื่อจิ่นลังเลครู่หนึ่ง “เด็กคนนี้ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว คุณอย่าถือสาเลยนะคะ”

“ผมไม่ถือ” จงจิ่งห้าวให้เธอนั่ง “อยู่ที่นี่ไม่ต้องเกรงใจ ทำตัวเหมือนอยู่บ้าน เรื่องก่อนหน้าที่หย่ากับหลินซินเหยียน คงทำให้คุณไม่พอใจใช่ไหมครับ?”

จวงจื่อจิ่นมีทัศนคติแบบกลางๆ ต่อเขาอยู่แล้ว เรื่องนี้จงจิ่งห้าวก็รู้สึกได้

จวงจื่อจิ่นไม่ได้ปิดบัง ทุกคนรู้ดี “คุณกับเหยียนเหยียนหย่ากันแล้ว ตามหลักแล้ว ก็ไม่ควรจะมารบกวนคุณอีก...”

“เกี่ยวกับเรื่องหย่า ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจผิด” จงจิ่งห้าวไม่ได้รีบร้อนที่จะอธิบาย เขาเปิดปากโดยไม่รีบร้อนใด ๆ “ผมกับ...”

สายตาเขามองไปทางหลินซินเหยียน “ผมกับหลินซินเหยียนไม่ได้จดทะเบียนกัน ดังนั้นจึงยังไม่ได้ถือว่าหย่า”