บทที่ 147 อยากรู้ไหมว่าคืนนั้นเป็นใคร

รูม่านตาของหลินเซียนเหยียนหดลงอย่างรวดเร็ว สะท้อนถึงความคมของมีด ดูเหมือนเธอจะนึกถึงความเจ็บปวดเวลาที่ใบมีดที่แหลมคมทิ่มแทงเข้าไปในร่างกายของเธอ……

ระยะใกล้มาก ทำให้เธอตื่นเต้นจนลืมโต้ตอบ

ในช่วงเวลาที่อันตราย ก็มีเงาสีดำพุ่งเข้ามาหาเธอ ดึงแขนของเธออย่างแรง ร่างกายของเธอก็กระแทกเข้ากับหน้าอกที่แข็งและอบอุ่น และหมุนตัวไปมา และเธอก็หมุนไปอีกทิศทางหนึ่ง

ได้ยินแต่เสียงเคร่งขรึม “หาที่ตายเหรอ!” และเห็นร่างของเสิ่นซิ่วฉิ่งเหมือนรูปพาราโบลา พันกันขดลงต่ำ กระแทกขาโต๊ะอย่างจัง ทำให้สะเทือนถึงไวน์ที่อยู่บนโต๊ะ หล่นลงมาและสาดลงบนพื้น

ดวงตาของจงจิ่งห้าวคมลึก “เธอเข้ามาได้อย่างไร?”

ฉินยารีบอธิบาย “เมื่อวานฉันเพิ่งจ้างเธอมาทำความสะอาด”

เมื่อสักครู่เธอก็ตกใจจนอึ้ง ไม่คาดคิดว่าแค่คนทำความสะอาดจะกล้าลอบสังหาร

หลินเซียนเหยียนตั้งสติได้ และออกจากอ้อมกอดของจงจิ่งห้าว และจัดการกับเรื่องราวต่อไปอย่างใจเย็น เธอเรียกรปภ. และให้คนพาเสิ่นซิ่วฉิงออกไปก่อน ส่วนเรื่องที่ว่าเธอปรากฏตัวที่นี่อย่างไร ค่อยตรวจสอบภายหลัง

“เสี่ยวยาเธอไปเรียกคนมาสองคน มาทำความสะอาดพื้น”

“ค่ะ”

“ขอโทษด้วยค่ะ เมื่อกี้นี้เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ทำให้ทุกคนตกใจ” หลังจากจัดการเรียบร้อยเธอก็ดึงจงจิ่งห้าวเดินไปที่ห้องรับรอง

เหอรุ่ยหลินยืนอยู่รอบนอก จ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเย็นชา

น่าเสียดายที่ไม่ได้แทงหลินเซียนเหยียนจนตาย

แต่ว่า……

ดวงตาของเธอดูเหมือนจะมีพิษ

จงจิ่งห้าวเดินตามเธอไปที่ห้องรับรอง

“ฉันดูที่แขนของคุณหน่อยซิ” หลินเซียนเหยียนมองดูแขนซ้ายของเขา เธอเห็นตอนที่เขาเตะเสิ่นซิ่วฉิงออกไปนั้น มีดคมในมือของเสินซิ่วฉิงก็กีดที่แขนของเขา

โชคดีที่ไม่บาดเจ็บ น่าจะเป็นเพราะการเคลื่อนไหวของเขาว่องไว เลยหลบทัน

ดีมาก ดีมาก

เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ

“คุณเป็นห่วงฉันเหรอ” สีหน้าของเขาหวั่นไหวเล็กน้อย

“ฉันไม่ต้องการให้คุณได้รับบาดเจ็บเพราะฉัน” หลินเซียนเหยียนหรี่ตาลง

เธอคิดว่าภัยพิบัติในวันนี้เธอคงหนีไม่พ้นแน่นอน

โดยไม่คาดคิด จงจิ่งห้าวจะปรากฏตัวทันเวลาพอดี และดึงเธอไว้ในอ้อมกอดของเขา

ถ้าบอกว่าไม่มีความรู้สึกอะไรเลยมันก็เป็นการหลอกลวง

เธอซาบซึ้ง และก็ใจหวั่นไหว

เป็นเฉพาะกับผู้ชายคนนี้

“ในเมื่อคุณไม่ได้รับบาดเจ็บ ฉันจะออกไปดูว่าข้างนอกได้รับผลกระทบอะไรหรือไม่……”

“คุณไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ?” จงจิ่งห้าวหรี่ตาลงแล้วขัดจังหวะคำพูดของเธอ

“อะไรนะ?” หลินเซียนเหยียนเงยหน้าขึ้น และมองมาที่เขา

แต่ในเวลาอันรวดเร็วก็เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

“เมื่อไม่นานมานี้พวกเราเคยเจอกัน และเธอบอกว่าถ้าเปิดร้านให้เชิญเธอด้วย……”

“ดังนั้นคุณเลยเชิญเธอมา?” น้ำเสียงของเขาสลดหดหู่และมีอำนาจอย่างอธิบายไม่ถูก “คุณรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร?

หลินเซียนเหยียนหายใจติดขัด กำมือสองข้างไว้แน่น “รู้”

“รู้แล้วยังติดต่อกับเธอ?” คราวนี้เขาไม่ปิดบังความไม่พอใจของเขาอีกต่อไป ความไม่พอใจของเขา และความผิดหวังของเขา

“เธอไม่ใช่คนไม่เลว……”

“คุณรู้จักเธอมานานแค่ไหน?” จงจิ่งห้าวยิ้มเยาะเย้ย “เขาให้ประโยชน์อะไรกับคุณ? มาติดสินบนเธอ?”

สายตาของเขาจ้องมองไปที่ข้อมือของเธอ เขาไม่เคยเห็นเธอใส่เครื่องประดับมาก่อน อย่างมากก็แค่นาฬิกาข้อมือ เป็นเครื่องประดับเพียงชิ้นเดียวของเธอ กำไลหยกนี้มาจากไหน?

“เธอให้คุณเหรอ?”

หลินเซียนเหยียนเอามือไปข้างหลัง แต่ถูกจงจิ่งห้าวดึงแขน และจ้องไปที่กำไลหยก “คุณชอบของแบบนี้เหรอ?”

หลินเซียนเหยียนส่ายหัว “ฉันไม่ชอบ”

“แล้วทำไมถึงยังรับไว้ล่ะ?”

“ปฏิเสธไม่ลง”

ในดวงตาของเขาเหมือนมีไฟซ่อนอยู่ (มีพลังอำนาจซ่อนอยู่)

“เธอน่าสงสารมากเหรอ?” ปฏิเสธไม่ลง?

“ไม่ใช่” บรรยากาศในขณะนั้น เห็นสายตาของยู่ซิ่วเธอเลยปฏิเสธไม่ลง

“บางที ในตอนนั้นเธออาจมีบางอย่างที่พูดไม่ได้” หลินเซียนเหยียนพยายามอธิบายแทนยู่ซิ่ว

จงจิ่งห้าวยิ้มเยาะเย้ย “คุณรู้จักเธอมานานแค่ไหนแล้ว? ต่อหน้าฉันยังกล้าพูดแก้ตัวแทนเธอ”

“พบกันอย่างเป็นทางการ เจอกันสองครั้ง และรู้จักกันไม่นาน แต่ฉันรู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนเลว”

ไฟในดวงตาของจงจิ่งห้าวเหมือนจะพุ่งออกมา เผาผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาจนตาย แต่ละคำพูดของเธอยังคงพูดแก้ตัวแทนยู่ซิ่ว

น้ำเสียงของเขาเหมือนลมหนาว ทิ่มแทงหัวใจ “สิ่งนี้ส่งคืนให้เธอ คุณชอบแบบไหน ฉันจะซื้อให้คุณทุกอย่าง”

“ก็ได้” หลินเซียนเหยียนตอบอย่างง่ายดาย อันที่จริงตั้งแต่แรกของสิ่งนี้เธอก็ไม่อยากได้ เพราะราคาไม่ใช่ถูกๆ ในเวลานั้น เธอแค่ปฏิเสธไม่ลง

ทัศนคติของหลินเซียนเหยียน ทำให้เขาหายโกรธเล็กน้อย “ต่อไปนี้ ห้ามไปพบเธออีก”

“โอเค” หลินเซียนเหยียนตอบตกลงอย่างง่ายดายอีกครั้ง

เธอคิดว่า ยู่ซิ่วไม่ใช่คนเลว แต่รู้สึกว่าเธอเป็นคนดี แต่เนื่องจากความสัมพันธ์ของจงจิ่งห้าว เธอจึงไม่ต้องการติดต่อกับยู่ซิ่ว

อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ริเริ่มที่จะพบเธอก่อน

ความโกรธของจงจิ่งห้าวเลือนหายไปหมด และดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดของเขา มือทั้งสองข้างของเขาแข็งเหมือนคีมคีบเหล็ก บีบรัดเธอไว้ในอ้อมกอด หลินเซียนเหยียนถูกรัดจนแทบหายใจไม่ออก