บทที่ 152 ไม่ต้องสงสารพวกเรา

หลินซีเฉินจับมือของน้องสาวขึ้นมา “ไปเถอะ พวกเราไปหาหม่ามี๊กัน ที่นี่ไม่ใช่บ้านของพวกเรา เขายิ่งไม่ใช่แด๊ดดี้ของพวกเรา”

หลินลุ่ยซีไม่ยอม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆ พี่ถึงโกรธ “แด๊ดดี้อยู่นี่ไง.....”

“ไม่ใช่！” หลินซีเฉินไม่เคยดุน้องแบบนี้มาก่อน ครั้งนี้เขาโกรธจริงๆแล้ว ไม่เห็นหรอว่าเขาไม่ยอมยอมรับพวกเขา？

ยังจะอยู่ที่นี่อย่างหน้าด้านอยู่อีกหรอ？

หลินลุ่ยซีถูกดุจนร้องไห้ ขอบตาแดงๆ ในตาคลอเต็มไปด้วยน้ำตา ไหล่สั่นเล็กน้อย

กลับไม่กล้าออกเสียง พี่ชายเหมือนจะโกรธแล้ว

เธอยื่นมือไปจับมือของหลินซีเฉินอย่างระวัง “พี่......”

“อย่าเรียกฉัน เธอไปหาพ่อที่ทิ้งลูกทั้งเมียของเธอเถอะ ไม่ต้องเอาฉัน แล้วไม่ต้องเอาหม่ามี๊ด้วย”

“โฮ.........”

น้ำตาไหลออกมาทันที หลินลุ่ยซีโฮทีหนึ่งร้องไห้ออกมา รีบไปจับมือของพี่ชายไว้ กลัวว่าพี่ชายจะไม่เอาตัวเองแล้ว ถึงจะอยากได้พ่อมาก แต่ว่าสนิทกับพี่ชายมากกว่า

ไม่ว่ายังไงก็เป็นแม่คนเดียวกัน ใช้ชีวิตมาด้วยกัน 6 ปี ความสัมพันธ์นี้เกี่ยวพันกับเลือดและเนื้ออย่างลึก

ไม่ใช่พ่อที่พึ่งรู้จักกันไม่กี่วันจะมาเทียบได้

“พี่ชาย เสี่ยวลุ่ยผิดไปแล้ว ไม่เอาพ่อแล้ว อย่าไม่เอาเสี่ยวลุ่ยนะ ฮึกฮือ.....”

“ไม่ใช่เด็กที่ไม่มีแม่ซะหน่อย ร้องไห้ทำไม！” หลินซีเฉินเช็ดน้ำตาให้น้องสาว ตาของเขาเองก็แดงไปหมด ในตามีน้ำตาคลอเหมือนจะไหล แต่กลับไม่ปล่อยให้ไหลออกมา

เขาจูงมือของน้องสาวไว้ “ไป พวกเราไปหาหม่ามี๊กัน”

“ดึกขนาดนี้แล้วพวกเธอจะไปไหน？” จวงจื่อจิ่นรีบไปดึงพวกเขาไว้

ตอนที่ยู่ซิ่วและจงฉีเฟิงมา ได้คุยกับเธอตัวต่อตัวแล้ว เธอรู้ว่าวันนี้พวกเขามาทำไม

เรื่องราวระหว่างนี้เธอเองก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง เด็กสองคนนี้จะไปเป็นลูกของจงจิ่งห้าวได้ยังไง

แต่ว่าDNAหลอกคนไม่ได้ อีกอย่างจงฉีเฟิงก็ไม่ได้โง่ ที่จะยอมรับเด็กสองคนที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดมาเป็นหลาน

ตระกูลจงเป็นตระกูลมั่งมีร่ำรวย ไม่มีทางเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นแน่นอน

เห็นความสำคัญของเชื้อสายเป็นอย่างมาก

หลินซีเฉินเงยหน้า มองจวงจื่อจิ่นไว้ ตาที่เบิกโตพูดว่า “ผมจะไปหาหม่ามี๊”

เขาพยายามเบิกตาโตเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

เขาไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายที่ทิ้งลูกทิ้งเมียคนนี้

ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอของตัวเอง

จวงจื่อจิ่นพยายามจะปลอบใจหลินซีเฉิน “ฉันไปโทรให้หม่ามี๊นายก่อนดีไหม？พวกเราออกไปแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าแม่ของพวกนายอยู่ไหนด้วย นายรอฉันแป๊บหนึ่งนะ ฉันไปเอาโทรศัพท์”

“ไม่เอา ผมจะไปหาหม่ามี๊เดี๋ยวนี้เลย” หลินซีเฉินไม่อยากรอแม้แต่วินาทีเดียว

“เสี่ยวซี......”

ป้าหยูก็มาปลอบ

เห็นเด็กทั้งสองคนเป็นแบบนี้ เธอเองก็ตาแดงไปหมด

ยู่ซิ่วหันหน้าข้าง แล้วแอบเช็ดน้ำตาอย่างไม่ให้ใครจับได้ เด็กสองคนนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว

ใครก็ปลอบไม่ได้ หลินซีเฉินจะออกจากบ้านอย่างเดียวเลย

“พวกคุณไม่ต้องห้ามผม และไม่ต้องร้องไห้ รู้สึกว่าผมกับน้องสาวน่าสงสารมาก พวกผมไม่น่าสงสารเลยแม้น้อย พวกผมมีหม่ามี๊ มีหม่ามี๊รักพวกผม เป็นห่วงพวกผม อาบน้ำให้พวกผม กอดพวกนอน อ่านนิทานให้พวกผมฟัง สอนพวกผมรู้จักตัวหนังสือ สอนเหตุผลการเป็นคนให้พวกผม มีหม่ามี๊ก็พอแล้ว พวกผมไม่ได้น่าสงสารเลยแม้แต่น้อย”

พูดจบหลินซีเฉินก็จูงน้องไปแล้ว

“ฉันไปกับนาย” จวงจื่อจิ่นรีบตามขึ้นไป

และแล้วก็มีคนที่เร็วกว่าเธอ แทบจะเห็นแค่เงาวิ่งผ่านไป จงจิ่งห้าวที่ไม่พูดอะไรเลย ได้บังอยู่ด้านหน้าของหลินซีเฉินและหลินลุ่ยซี เสียงที่แหบต่ำ “ฟ้าจะมืดแล้ว พวกเธอจะไปไหน？”

“เชิญคุณหลีก พวกผมจะไปหาหม่ามี๊ของพวกผม” หลินซีเฉินเงยหน้าไว้ ทั้งๆ ที่ร้องไห้แล้ว ยังจะทำเป็นไม่เป็นอะไร

สบตากับตาที่ดื้อรั้นของหลินซีเฉิน ใจของเขาอึดอัดจนเจ็บ รู้สึกหายใจไม่ออก เขาก้มตัวลง เหมือนว่าจะมีแต่ท่านี้เท่านั้นที่จะบรรเทาความเจ็บที่ไม่สามารถใช้คำพูดพูดออกมาได้