บทที่ 168 ความอยากเอาชนะที่อยู่ในตัว

หลินซินเหยียนนอนอยู่นานและผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ขณะหลับเธอรู้สึกว่ามีคนกอดเธอจากด้านหลัง จูบที่คอของเธอ เรียกเธอที่ข้างหู

“เหยียนเหยียน”

หลินซินเหยียนนึกว่านี่คือความฝัน เสียงเรียกนี้ทำให้เธอตื่นขึ้นมาทันที เธอลืมตาขึ้นอย่างแรง หันหน้าไป เห็นเหอรุ่ยเจ๋อที่สีหน้าลุ่มหลงหมกมุ่นยังไม่จางหายไป กำลังมองเธออย่างรุ่มร้อน

เธอแทบจะไม่ทันคิด รีบดึงผ้าห่มออกและลงจากเตียง

เดินเท้าเปล่า ถอยหลังไปจนติดกำแพง จนไม่สามารถถอยไปได้อีก ถึงหยุดนิ่ง

เหอรุ่ยเจ๋อยังคงไม่ได้สติ จ้องมองที่หลินซินเหยียน “เธอตื่นเต้นขนาดนั้นทำไม?”

หลินซินเหยียนแสร้งทำเป็นสงบและปฏิเสธว่า “เปล่า ฉันไม่ได้ตื่นเต้น แค่ฉันกำลังหลับสนิท จู่ๆก็มีคน… ฉัน ฉันเลยตกใจน่ะ ”

“ฉันเอง ไม่ใช่คนร้ายที่ไหน รีบมานอนเร็ว”เหอรุ่ยเจ๋อเปลือยกายท่อนบน โบกมือให้หลินซินเหยียนอย่างอบอุ่น

หลินซินเหยียนไม่ได้ขยับไม่ได้ตอบกลับ เงียบไปสักพัก เธอได้ยินเสียงแหบแห้งจากลำคอของตนเอง ทุกครั้งที่คล้อยตามเหอรุ่ยเจ๋อ เธอกังวลอยู่เสมอ ราวกับว่าเธอกำลังถือสมองของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น เลือดไหลเวียนไปทั่วร่างกาย ขณะนั้น เหงื่อเย็นๆบนร่างกายของเธอไหลลงมาจนถึงเอว

เหอรุ่ยเจ๋อจ้องที่เธออย่างงุนงง เหมือนกับสำรวจ แล้วก็เหมือนกับสังเกตการณ์อะไรบางอย่าง “ทำไม กลัวฉันหรอ?”

หลินซินเหยียนส่ายหน้า “เปล่า”เธอหันหน้ามองที่ระเบียงแวบหนึ่ง ท้องฟ้ามืดแล้ว มีเพียงไฟในห้องเท่านั้นที่เปิดอยู่ “ฉันนอนกลางวันมาแล้ว ตอนนี้ไม่ง่วงแล้ว คุณนอนเถอะ”

เหอรุ่ยเจ๋อยกผ้าห่มขึ้นจากเตียงแล้วเดินเข้าใกล้เธอ หลินซินเหยียนกังวลใจจนทำอะไรไม่ถูก

ร้องตะโกนอยู่ในใจไม่หยุด อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา

เหอรุ่ยเจ๋อจับข้อมือเรียวยาวของเธอ “ฉันจะนอนกับเธอ”

“แต่ฉันไม่ง่วงแล้ว ” หลินซินเหยียนตื่นตระหนกอย่างมาก ท่าทางของเหอรุ่ยเจ๋อ ทำให้เธอรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร

ยิ่งชัดเจน ยิ่งน่ากลัว

“ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเรามาทำเรื่องอะไรที่น่าตื่นเต้นกันดีกว่า”เขาจ้องหลินซินเหยียนที่พึ่งตื่น ยังคงมีรอยแดงเล็กน้อยเหลืออยู่ ดวงตาของเขาร้อนรุ่ม “เราเป็นคนรักกันนะ เธอไม่ควรปฏิเสธฉัน”

ครั้งนี้เหอรุ่ยเจ๋อไม่ได้ซื่อตรงเหมือนเมื่อคืนนี้ เขาดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างแน่วแน่ กอดเธอแน่น และจูบเธออย่างมั่วๆ “เหยียนเหยียน วันนี้ฉันต้องการเธอ เธอห้ามปฏิเสธฉันเด็ดขาด”

หลินซินผลักเขาอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่เอา ฉันไม่ต้องการ คุณรีบปล่อยฉันนะ!”

“ทำไมไม่ต้องการ?”เหอรุ่ยเจ๋อจับมือที่ดิ้นอยู่ของเธอแน่น สายตาดุร้าย

หลินซินเหยียนตัวสั่นไปทั้งตัว ใช้เวลานานในการหาข้อแก้ตัว "ฉัน ฉันยังปวดท้องอยู่ รู้สึกไม่สบาย..."

“ข้ออ้าง!”เหอรุ่ยเจ๋อพูดขัดจังหวะเธอ “หรือว่าเธอไม่ได้ลืมความทรงจำ?”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร”หลินซินเหยียนส่ายหัวมั่วๆ พยายามใช้แรงแกะมือออก อยากหนีออกจากการควบคุมของเขา

แต่ว่าแรงของผู้ชายเยอะกว่าแรงของผู้หญิง เธอไม่สามารถผลักเขาออกไปได้

เหอรุ่ยเจ๋อหัวเราะเบาๆ เผยสีหน้าน่ากลัว “ไม่รู้? งั้นเธอบอกฉันมา เธอไม่ได้ลืมทุกอย่าง จงใจแกล้งทำเป็นลืมเรื่องที่ผ่านมา เพื่อให้ฉันไม่ฉีดยาให้ ทุกวินาทีที่เธออยู่ที่นี่เธอคิดที่จะหนีอยู่ตลอดใช่มั้ย ?!”

“ฉันเปล่า ฉันเปล่า”ริมฝีปากของเธอสั่น มองเขาอย่างขอร้อง “ปล่อยฉันได้มั้ย ฉันไม่สบายจริงๆ...”

“ฉันจะทำให้เธอสบายเอง!”เวลานั้นเหอรุ่ยเจ๋อราวกับอสูรกาย ไม่สนว่าหลินซินเหยียนจะดิ้นรนและขอร้องอย่างไร เขาก็กดเธอลงบนเตียง ฉีกเสื้อผ้าที่ปิดบังเรื่อนร่างของเธอออก หลินซินเหยียนพยายามขัดขืนอย่างสุดชีวิต "ขอร้องล่ะ ได้โปรดปล่อยฉันไป!"

เหอรุ่ยเจ๋อไม่สนใจแม้แต่น้อย บางทีการไม่ยอมให้ความร่วมมือของหลินซินเหยียน กระตุ้นความอยากเอาชนะที่อยู่ในตัวของเขา เขาเหมือนได้ปลดปล่อย การกระทำของเขาป่าเถื่อน ทันใดนั้น หลินซินเหยียนรู้สึกเย็นตรงหน้าอก เสื้อผ้าถูกเหอรุ่ยเจ๋อฉีกเป็นชิ้นๆอย่างหยาบช้า

“เธอไม่ได้เป็นสาวพรหมจรรย์สักหน่อย จะสำออยไปทำไม?!”เหอรุ่ยเจ๋อตาแดงก่ำ มองดูรูปร่างที่น่าดึงดูดของเธอ เผยเสียงหัวเราะชั่วร้าย “ฉันรักเธอขนาดนี้ เธอต้องรู้สึกบ้างสิ”

หัวใจของเธอแตกสลาย เธอไม่สามารถออกจากเขาได้เลย สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอหยุดดิ้นรน ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ แต่เพราะหากไม่ยอมแพ้ มันยิ่งจะทำให้เหอรุ่ยเจ๋อบ้าคลั่งมากกว่าเดิม จะทำให้เธอก็ไม่มีโอกาสหลุดพ้น

การที่หลินซินเหยียนหยุดดิ้น เหอรุ่ยเจ๋อคิดว่าเธอยอมแพ้แล้ว ยินดีที่จะให้ความร่วมมือกับเขา เขาลูบแก้มเธอเบาๆอย่างอ่อนโยน “เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เธอเองก็มีความต้องการมันใช่ไหม?”

หลินซินเหยียนไม่โต้ตอบ เธอมองทุกอย่างในบ้านอย่างสิ้นหวัง หากวันนี้เหอรุ่ยเจ๋อขืนใจเธอ เธอก็ยอมตาย ดีกว่าที่จะอยู่ต่อไปอย่างสกปรก

ในห้องนี้ ไม่มีอะไรเลย มีแค่เตียงหนึ่งเตียง เธออยากตายแต่ก็ไม่มีอุปกรณ์