บทที่ 195 เงื่อนไขที่เอารัดเอาเปรียบ

จงจิ่งห้าวรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่น่าเศร้าที่สุดในโลกใบนี้ เห็นๆอยู่ว่าในอ้อมกอดคือภรรยาของตัวเอง แต่กลับทำอะไรไม่ได้

เขามุดหน้าเข้าไปในผมของเธอ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพู เขาจูบลงเบาๆที่หลังคอของเธอ

หน้าครึ่งซีกของหลินซินเหยียนมุดเข้าไปในหมอน เธอมองลูกชายกับลูกสาวที่กำลังหลับปุ๋ย ยื่นมือออกมาลูบใบหน้าของพวกเขา

พอเห็นพวกเขาแล้วเธอก็นึกถึงภาพเหตุการณ์บ้าคลั่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ไม่ได้ดูดีมีเสน่ห์ แต่ดูซึมเศร้า

“จงจิ่งห้าว คุณนอนกับผู้หญิงมากี่คนแล้วเหรอ?”

ไม่รู้ว่าทำไม พอคิดว่าเขาเคยร่วมหลับนอนกับผู้หญิงคนอื่นมา เคยเจ้าเล่ห์กลับคำไปเรื่อยมาก่อน ใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา

เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

แม้ว่าเธอจะเพิกเฉยมาโดยตลอด แต่เขาก็สร้างความประทับใจที่แสนลึกซึ้งให้กับเธออยู่ไม่น้อย

ล้วนแต่บอกว่าผู้หญิงเซ็กซี่

เธอรู้สึกว่า

สำหรับผู้ชายคนแรกของตัวเอง มักจะมีความรู้สึกที่พิเศษเสมอ

จงจิ่งห้าวที่กำลังจะจูบก็หยุดชะงักทันที ปลายจมูกยังคงได้กลิ่นหอมอ่อนๆจางๆที่ตัวของเธอ แต่กลับสดชื่นสบายๆ

เสียงของเขาแหบแห้งไม่น้อย“ทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนี้?”

หลินซินเหยียนมุดหน้าเข้าไปในหมอนลึกเข้าไปอีก“ถามเฉยๆ ฉันง่วงแล้ว นอนเถอะ”

แต่ว่าจงจิ่งห้าวไม่รู้สึกว่าเธอถามเฉยๆ

จับไหล่ของเธอพลิกตัวเธอกลับมา หลินซินเหยียนขัดขืน พูดกดเสียงต่ำ“คุณอย่ามาแตะต้องฉัน ฉันง่วงแล้ว”

จงจิ่งห้าวไม่สนใจท่าทีขัดขืนของเธอ ใช้แรงพลิกตัวเธอกลับมา มองหน้าของเธอ“บอกผม ว่าคุณเป็นอะไร?”

หลินซินเหยียนแสร้งทำเป็นนิ่งเฉย“ฉันก็แค่ง่วงแล้ว”

จงจิ่งห้าวจับคางของเธอ เงยขึ้น ให้เธอมองตนเอง“คุณหึง?”

“เปล่า”เธอรีบปฏิเสธทันที

เธอแค่รู้สึกขาดทุน เธอให้สิ่งที่มีค่าและหวงแหนที่สุดให้กับเขาไปแล้ว แต่เขาไม่ใช่

ไม่ได้หึง

เธอไม่ยอมรับอย่างเด็ดขาด

“แล้วทำไมคุณต้องโกรธ?”ตาของเขาเป็นประกาย นิ้วถูตรงริมฝีปากสีชมพูของเธอ ริมฝีปากของเธอนุ่มนิ่ม เด้งดึ๋ง นิ้วกดลงไปแล้ว รู้สึกสบายสุดๆ

“ฉันเปล่านะ”เธอไม่ยอมรับว่าตัวเองรู้สึกไม่สบอารมณ์ รู้สึกหึง

เขายิ้ม“ครับ เปล่าก็เปล่า……”

เพิ่งจะพูดจบ ริมฝีปากของเขาก็ปิดลง หลินซินเหยียนขยับ เขาก็พูดขู่ทันที“ถ้าคุณอยากให้พวกเขาเห็น ก็ลองขยับดูสิ”

เนื่องจากระแวงลูกทั้งสองคน ท่าทางขัดขืนของหลินซินเหยียนจึงหยุดชะงักลง ขอบตาแดงเนื่องจากรู้สึกโดนเอารัดเอาเปรียบ

จงจิ่งห้าวนวดๆวนๆที่ริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน พูดกับเธออย่างคลุมเครือ“ผมไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนอื่น มีแค่คุณเท่านั้น”

ในชีวิตนี้ เขาต้องการแค่ผู้หญิงคนนี้คนเดียวเท่านั้น

ไม่มีใครอื่นอีก

“แล้วเหอรุ่ยหลินล่ะ?”เธอเห็นกับตาตัวเองว่าเขาดีกับเธอ

แถมยังนอนค้างคืนด้วยกันที่วิลล่าอีกด้วย

ถ้าจะบอกว่าพวกเขาสองคนไม่ได้หลับนอนด้วยกันเธอไม่เชื่อ

อย่าว่าแต่หลินซินเหยียนไม่เชื่อเลย ตัวจงจิ่งห้าวเองก็ไม่เชื่อเหมือนกัน

“เมื่อก่อนผมรู้สึกว่าผมไม่ปกติ”ไม่ใช่ว่าไม่ได้สนใจในเหอรุ่ยหลิน แต่ไม่มีความสนใจในตัวของผู้หญิงคนอื่นเลยแม้แต่คนเดียว

ไม่มีความต้องการเลยแม้แต่น้อย

ที่ดีกับเหอรุ่ยหลินก่อนหน้านี้ ก็เพราะเธอบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงในคืนนั้น

ผู้หญิงคนหนึ่งให้ของที่มีค่าและหวงแหนที่สุดของตัวเองกับเขา เขาก็ควรจะรับผิดชอบ

ไม่ใช่รัก แล้วก็ไม่ใช่ชอบ แต่แค่เป็นความรับผิดชอบเท่านั้น

“อื้อ……หม่ามี๊……”หลินลุ่ยซีเหมือนกับกำลังฝันอยู่ สองมือปัดไปปัดมา

หลินซินเหยียนรีบหันไปกอดลูกสาวทันที“หม่ามี๊อยู่นี่”

เธอตบลงที่หลังของหลินลุ่ยซีเบาๆ“โอ๋ หม่ามี๊อยู่นี่แล้วนะ”

มือน้อยๆของหลินลุ่ยซีลูบคลำหน้าอกของเธอ เหมือนกับเพื่อยืนยันให้มั่นใจว่าเป็นหม่ามี๊จริงๆ ถึงจะสงบเงียบลงได้

หลินซินเหยียนกอดลูกสาวพลางห่มผ้าห่มให้กับลูกชาย ก่อนจะพูดกับคนที่อยู่ข้างหลัง“ดึกมากแล้ว นอนเถอะ”

จงจิ่งห้าว“……”

เขาตามเข้ามา โอบเธอไว้

คืนนี้จงจิ่งห้าวนอนหลับไม่สนิท เขาตื่นขึ้นมากลางดึก

หลินซีเฉินนอนหลับสบายที่สุดไม่ได้นอนฝัน ตอนเช้าก็เป็นคนแรกที่ตื่นขึ้นมา พอเห็นจงจิ่งห้าวกำลังโอบกอดหลินซินเหยียนอยู่ เขาก็นั่งขมวดคิ้วอยู่บนเตียงด้วยความโมโห

สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว หยิบแขนของจงจิ่งห้าวออก แทรกเข้าไปอยู่ระหว่างพวกเขา แยกพวกเขาออกจากกัน

พอเขาขยับ จงจิ่งห้าวกับหลินซินเหยียนก็ตื่นขึ้นมา เขาตอบสนองกลับมากอดหลินซินเหยียนอย่างรวดเร็ว ออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของเธอ“หม่ามี๊ กอดผมหน่อย”

เขาไม่ค่อยเป็นแบบนี้

จู่ๆมาทำแบบนี้ หลินซินเหยียนก็ใจอ่อนไปหมด เอาเขาเข้ามากอดในอ้อมกอดแล้วก็จูบลงที่หน้าผาก

จงจิ่งห้าว“……”

เขาพลิกตัวกลับมา นอนมองเพดานอยู่เงียบๆ

เขาก็แค่อยากตามภรรยากลับมาเท่านั้น ทำไมแม้แต่ลูกชายตัวเองก็มาเป็นปฏิปักษ์กับเขาด้วย?

“หม่ามี๊ เมื่อก่อนหม่ามี๊ใช้ชีวิตดีไหม?”

หลินซินเหยียนฟังแล้วไม่เข้าใจ เขามาพูดไร้สาระอะไรตั้งแต่เช้าตรู่?

เธอยื่นมือออกมาแตะไปที่หน้าผากของเขา หลินซีเฉินเมินหน้า“ผมไม่ได้เป็นไข้สักหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นที่ลูกพูด……เมื่อตะกี้หมายความว่ายังไง?”