บทที่ 211 เห็นใจหัวอกเดียวกัน

เธอจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงลงไปข้างล่าง เห็นเหวินเสียนยืนอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่น

การก้าวเดินของเธอลังเลครู่หนึ่ง ชั่วขณะหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะไปเผชิญหน้ากับเธออย่างไร

เพราถึงอย่างไรผู้ชายเมื่อคืนคนนั้นก็เป็นสามีของเธอ

เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นอย่างไร แต่เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นยังแคร์เธออยู่

เหวินเสียนถอนสายตากลับมาเห็นหญิงสาวยืนอยู่ตรงปากบันไดชั้นสอง

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเฉิงยู่ซิ่วยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร ได้ยินที่เธอคุยกับจงฉีเฟิงหรือเปล่า

“คุณยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร” เหวินเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เฉิงยู่ซิ่วเดินลงมา “ฉันเพิ่งลงมา”

เหวินเสียนพยักหน้า “มาทานข้าวเถอะ”

เฉิงยู่ซิ่วไม่อยากอยู่กับเธอ เพราะมักจะรู้สึกอึดอัด “ฉันจะได้กลับเมื่อไร”

เหวินเสียนมองเธอไม่กี่วินาที ก่อนจะเอ่ยปากพูดบางเบา “ต่อไปคุณอาศัยอยู่ที่นี่”

“อะไรนะ” เฉิงยู่ซิ่วไม่สงบ ต้องเผชิญหน้ากับคู่สามีภรรยานี่ตลอดเวลางั้นเหรอ

เช่นนั้นเธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไร

เป็นนางสนมหรือไง

หัวใจของเธอเต้นในอัตราที่เร็วมาก ความสัมพันธ์ที่น่าอายนี้มันยากจะรับได้

เหวินเสียนเหมือนจะมองสิ่งที่อยู่ในใจของเธอออก จึงพูดว่า “ช่วงเวลานี้ฉันจะกลับไปบ้านพ่อแม่ คุณจะอยู่ที่นี่อย่างสงบ ดูแลเขาแทนฉัน”

เฉิงยู่ซิ่วมองเหวินเสียน แล้วพูดอย่างอดไม่ได้ “ฉันมองออกได้ว่าสามีของคุณที่จริงแล้วชอบคุณมาก ถ้าพวกคุณต้องการแค่เด็ก ฉันสัญญากับคุณว่าฉันจะ...”

“ทำในสิ่งที่คุณควรทำ” เหวินเสียนขัดจังหวะเธอ ไม่อยากฟังคำเทศนาของเธอ “นั่งลงแล้วทานเถอะ”

สีหน้าของเหวินเสียนดีขึ้นเล็กน้อย ให้เธอนั่งลง “ฉันกับสามีแต่งงานกันเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูล ไม่มีความรู้สึกต่อกัน”

เฉิงยู่ซิ่วมองเหวินเสียนด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าจู่ๆ เธอจะสารภาพสิ่งนี้

ความจริงที่เหวินเสียนพูดกับเฉิงยู่ซิ่วแบบนี้ ก็เพื่อให้เธออยู่ที่นี่อย่างสงบ

“แต่...”

“นี่ไม่ใช่เรื่องผิด” เหวินเสียนดันโจ๊กหมูเนื้อแดงไข่เยี่ยวม้าที่คนรับใช้เตรียมไว้ไปตรงหน้าเธอ “คุณลองชิมสิ”

เธอจงใจขัดจังหวะเฉิงยู่ซิ่ว ไม่อยากจะฟังสิ่งที่เธอพูดต่อจากนี้

จงฉีเฟิงดีกับเธอมากเธอรู้ แต่เรื่องความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้

เธอมีคนรักอยู่ก่อนแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่กับจงฉีเฟิง

นั่นคือเหตุผลที่เธอพยายามหาผู้หญิงดีๆ สักคน

เธอหวังว่าจะมีผู้หญิงดีๆ สังคนอยู่ข้างจงฉีเฟิงได้ คอยดูแลเขา รักเขา

และแบบนี้ เฉิงยู่ซิ่วจึงอาศัยอยู่ในวิลล่า เหวินเสียนจัดการทุกอย่าง รวมถึงของใช้ประจำตัวเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพสำหรับเธอ

เธออยู่ที่วิลล่าเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ จงฉีเฟิงไม่เคยกลับมาเลย

ในทางตรงกันข้าม เฉิงยู่ซิ่วที่อยู่ในที่ที่ไม่มี เหวินเสียนกับจงฉีเฟิงนั้นรู้สึกผ่อนคลายดี

ตามปกติแล้วเมื่อเธอทานอาหารเสร็จจะเดินไปรอบสวนเพื่อย่อยอาหาร และเพื่อฆ่าเวลา การอยู่แต่ในวิลล่าทั้งวันมันอุดอู้มาก สิ่งเดียวที่ทำได้คือการเดินเล่นในสวน

นี่คือเวลาที่เธอผ่อนคลายมากที่สุด

ตกค่ำเธอก็เหมือนเดิม หลังจากเดินกลับไปอาบน้ำ ก็ขึ้นเตียงและอ่านหนังสือ ถึงประมาณห้าทุ่มจึงเข้านอน

เมื่อเธอวางหนังสือลง ตอนที่เตรียมจะนอน ก็ได้ยินเสียงจากชั้นล่าง ในเวลาปกติมันจะเงียบมาก แม้แต่คนรับใช้ก็พักผ่อนไปแล้ว

หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที ใครกันจะมาในเวลานี้

เธอลงจากเตียง เปิดประตูออกไปดูข้างล่าง เห็นคนรับใช้ประคองจงฉีเฟิง บนตัวเขาใส่เชิ้ตสีดำ เสื้อสูทเอียงตกไหล่ หน้าแดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาเมา เขาเหลือบมองไปที่ห้องนั่งเล่น และส่งเสียงแหบห้าว “เธอล่ะ”

“คุณนายกลับไปบ้านพ่อแม่ค่ะ บอกว่าช่วงนี้จะยังไม่กลับ”