บทที่ 214 บังเอิญเจอ

เฉิงยู่ซิ่วตื่นแต่เช้าตรู่เช่นปกติ หลังจากจงฉีเฟิงออกไปแล้ว ถึงได้ค่อยออกไป เพื่อเลี่ยงการพบปะที่ชวนตะขิดตะขวง

เพราะท้ายที่สุดแล้วสถานะของทั้งคู่ก็แปลกประหลาด

ถ้าบอกว่าเป็นคนแปลกหน้า แต่กลับปฏิบัติต่อกันอย่างจริงใจตรงไปตรงมา ถ้าบอกว่าเป็นคนรู้จัก แต่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน

อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่แม้แต่อาหารเช้าก็ไม่ได้ทานด้วยกัน

เพราะจงฉีเฟิงจะไม่ทานอาหารเช้าที่บ้าน ตอนเย็นเธอก็พักผ่อนแล้ว เขาถึงเพิ่งกลับมา

คนหนึ่งออกเช้ากลับดึก คนหนึ่งตั้งใจหลบเลี่ยง ดังนั้นทั้งคู่จึงแทบจะไม่ได้พบเจอกันเลย

หลังจากมาถึงบริษัท เฉิงยู่ซิ่วก็เหมือนปกติ ทำงานอยู่ในส่วนของออฟฟิศชั้นล่างสุด แต่เพราะความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ของเธอ จึงมีความรู้ความเข้าใจในผลิตภัณฑ์ของบริษัทเป็นอย่างมาก เธอทำตามที่เจ้านายสั่งตามปกติ งานครั้งนี้คือการพิมพ์เอกสารที่จะใช้สำหรับการประชุมออกมา

ทั้งหมดยี่สิบสำเนา เธอยืนอยู่หน้าเครื่องพิมพ์และคอยอย่างอดทน

เอกสารพิมพ์เสร็จเรียบร้อย แต่ละสำเนาเย็บด้วยลวดเย็บกระดาษอย่างดี จากนั้นก็ถือไปห้องประชุม แล้ววางไว้ประจำที่ของทุกคน

เวลานี้ ประตูห้องประชุมถูกเปิดออก เฉิงยู่ซิ่วยังวางเอกสารไม่เสร็จประธานจางเหลือบมองไปบนโต๊ะประชุม เอกสารจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เก้าอี้จัดวางอย่างเรียบร้อย เขามองเฉิงยู่ซิ่วที่กำลังวางเอกสารชุดสุดท้าย พบว่าหน้าตาไม่คุ้น “มาใหม่เหรอครับ”

เพราะเขาไม่เคยเห็นเฉิงยู่ซิ่วมาก่อน

เฉิงยู่ซิ่วยังไม่ทันได้พูด เจ้านายของเธอก็พูดแทนเธอแล้ว “ใช่ครับ เพิ่งมาสองเดือน”

ประธานจางใส่สูทสีดำ แต่ไม่สามารถซ่อนร่างกายที่อ้วนอยู่แล้วได้ อายุสี่สิบกว่าปี สุขภาพผิวหน้ามีร่องเนื้อจำนวนมาก บนดั้งจมูกมีกรอบแว่นสีทอง ถึงแม้จะดูไม่ค่อยดี แต่ก็ยังนับว่าดูภูมิฐานน่าเชื่อถือ

เขาพยักหน้า “ดูสิ นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่งานควรเป็น ไม่ว่าตำแหน่งอะไร จะทำอะไร ก็ต้องทำอย่างถูกต้องเหมาะสม พิถีพิถัน นี่คือทัศนคติของการทำงาน”

กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขาต่างประจบประแจงเห็นด้วยซ้ำๆ

ถึงแม้เฉิงยู่ซิ่วจะเข้าสู่การทำงานไม่นาน แต่ก็รู้วิธีปฏิบัติต่อผู้คน ทั้งหมดล้วนเป็นผู้บริหารของบริษัท เธอเป็นเสมียน การพูดมากที่นี่มันไม่ดี เธอจึงเดินเบาๆ ออกจากประตูหลังไปเงียบๆ

“รอเดี๋ยว” ทันใดนั้นประธานจางก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอจึงเรียกเธอไว้ และพยักเพยิดคาง “จบมาจากสถาบันไหน ก่อนหน้านี้ทำงานที่บริษัทไหนมาก่อนเหรอครับ”

“จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮั๋วชิง นี่เป็นงานแรกค่ะ” เฉิงยู่ซิ่วตอบตามความจริง

สีหน้าของประธานจางนิ่งไปครู่หนึ่ง มีท่าทางค่อนข้างไม่อยากเชื่อ “จบจากมหาวิทยาลัยชื่อที่มีชื่อเสียงเหรอ”

เขานึกสงสัย จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ต่อให้เป็นงานแรก ก็ไม่น่าจะเป็นตำแหน่งเสมียนแบบนี้

“ทำไมถึงเต็มใจทำงานแบบนี้ครับ”ประธานจางถามอย่างไม่เข้าใจ

จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงเชียวนะ

“แม้ว่าฉันจะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง แต่ฉันไม่ได้มีประสบการณ์การทำงานจริง และฉันก็รู้สึกว่างานนี้ไม่ได้มีอะไรไม่ดี ทุกวันอยู่กับการพิมพ์เอกสาร และได้สัมผัสกับธุรกิจหลักของบริษัทด้วย ฉันได้เรีนรู้จากมันไม่น้อยค่ะ”

“ไหนคุณบอกผมหน่อยว่าคุณได้เรียนรู้อะไรบ้าง”ประธานจางถามอีกครั้ง

เขาสงสัยว่าเธอได้เรียนรู้อะไร

เฉิงยู่ซิ่วได้ตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ที่เธอเคยสัมผัสในบริษัท ทำการสืบค้นข้อมูลทุกอย่างบนอินเตอร์เน็ต บริษัทที่เธอทำงานนั้นผลิตเครื่องอัดเจาะ คอมเพรสเซอร์ อัลตราโซนิก และเครื่องจักรกลหนัก อื่นๆ

เครื่องจักรเหล่านี้ส่วนใหญ่ขายให้กับเมืองที่มีฮาร์ดแวร์มากที่สุดในประเทศจีน เพียงแต่ตอนนี้การแข่งขันค่อนข้างใหญ่

ด้วยการพัฒนาด้านเทคโนโลยีที่เจริญก้าวหน้า เครื่องจักรนวัตกรรมก่อนหน้า จึงค่อยๆ ถูกกำจัดทิ้ง เหลือเพียงเครื่องจักรต้นทุนสูง ถึงจะสามารถถูกเถ้าแก่คาดหวัง

“บริษัทของเราจนถึงตอนนี้ก่อตั้งมากว่าสามสิบปีแล้ว ในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมานั้นเคยสดใส พูดถึงเครื่องจักรกลหนัก ทุกคนต้องคิดถึงว่านเซี่ยงแมคชีน แต่เมื่อเวลาผ่านไป มีผู้ผลิตออกสู่ตลาดมากขึ้น จึงกระทบต่อตลาดอย่างมาก หากอยากฟื้นตัวหรือกลับมาสดใสให้ได้อีกครั้ง ไม่ใช่แค่โฟกัสจากการขาย แต่ต้องจากนวัตกรรมใหม่ด้วย”

“คุณเป็นแค่เสมียนจะรู้อะไร” เจ้านายของเธอไม่พอใจคำพูดยาวยืดของเธอ จึงขมวดคิ้วหน้าบึ้ง

แต่ประธานจางกลับพยักหน้าด้วยความชื่นชม “การประชุมครั้งนี้ เข้าร่วมกับเราเถอะ”

“เธอเป็นแค่เสมียน การประชุมของเราครั้งนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับแนวโน้มในอนาคตของบริษัท เธอที่ตำแหน่งแบบนี้มันไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่าครับ”

“ตราบใดที่เป็นพนักงานของบริษัท ก็ล้วนมีคุณสมบัติทั้งนั้น ผมรู้สึกว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นสมเหตุสมผลมาก และก็พูดได้ดีมากด้วย ยอดขายของบริษัทลดลงทุกปี หนึ่งปีไม่มากพอเท่าหนึ่งปี ทุกครั้งที่พวกคุณรายงานผมก็เป็นการตลาดที่แย่ ถูกกระทบ การขายไม่กระเตื้อง พวกคุณเห็นต้นเหตุไหมว่าเพราะอะไร” ในขณะที่ประธานจางพูดนั้นได้มองเฉิงยู่ซิ่วไปด้วย “ผมรู้สึกว่าคำพูดของเธอมีเหตุผลมาก ถ้าอยากให้บริษัทก้าวไปข้างหน้า นวัตกรรมใหม่นั้นจำเป็น...”

“แต่นวัตกรรมใหม่ต้องใช้เวลาและเงินเป็นจำนวนมาก อีกทั้งพลังงาน...”

“ฉันคิดว่าเรื่องพวกนี้บริษัทรับภาระได้ค่ะ ฉันได้ตรวจสอบแล้ว ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเรามียอดสะสมสินทรัพย์ไม่น้อย เพียงพอที่จะรองรับการปฏิรูปนี้ ถ้ามันไม่เปลี่ยนแปลง มีแต่จะถูกตัดออกจากตลาด” เฉิงยู่ซิ่วได้เสนอมุมมองของตัวเองอีกครั้ง เธอไม่ได้อยากโต้แย้งกับเขา เพียงแต่รับคำแนะนำของเขาไม่ได้

“สิ่งแวดล้อมกำลังเปลี่ยนแปลง ไม่ก้าวไปข้างหน้าก็ต้องถอยหลัง มีเพียงนวัตกรรมใหม่ ครองตำแหน่งผู้นำในตลาด ถึงจะสามารถยืนอยู่บนยอดพีระมิดได้”

“คุณเป็นแค่เสมียน จะรู้อะไร...”

“พูดได้ดีมาก”ประธานจางเหลือบมองคนที่โต้แย้งเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ “พวกคุณคิดว่าเธอเป็นแค่เสมียนจึงไม่มีคุณสมบัติในการเข้าประชุม งั้นผมขอประกาศแต่งตั้งให้เธอเป็นรองประธานว่านเซี่ยงแมคชีน เป็นผู้รับผิดชอบหลักสำหรับทิศทางการพัฒนาในอนาคตของว่านเซี่ยงแมคชีน”

ที่จริงคำพูดของเฉิงยู่ซิ่ว เป็นสิ่งที่ประธานจางต้องการจะทำ เขาประหลาดใจมากที่เสมียนเล็กๆ ทำการบ้านมามากมายขนาดนี้ แสดงให้เห็นถึงความจริงจังของเธอ

เขาชื่นชมคนแบบนี้

อย่างที่คิดเอาไว้ คนที่จบจากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง จะมีแนวคิดที่สร้างสรรค์

พวกโบราณคร่ำครึในบริษัท ไม่เต็มใจยอมปฏิรูป ถ้าไม่ปฏิรูปบริษัทก็จะยิ่งตกที่นั่งลำบากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็จบที่การล่มสลาย