บทที่ 216 แต่งภรรยาเพื่ออะไร

“คุณบาดเจ็บเหรอ” จงฉีเฟิงงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบหันหลังให้เธอ

“คุณพาฉันไปส่งโรงพยาบาลที”

รูปแบบการพบกันแบบนี้มันสุดแสนจะน่าอาย แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรแล้ว

เธอไม่สามารถบอกได้ว่ารู้สึกอย่างไร อย่างไรก็ตามมันไม่ได้รู้สึกดี

จงฉีเฟิงรีบเดินไปที่เตียงและดึงผ้าคลุมเตียงมาปกปิดห่อรอบตัวเธอ แล้วอุ้มเธอขึ้น

เธอเบามาก เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงอุณหภูมิและลมหายใจของเธออย่างชัดเจน เขากัดกรามแน่นโดยอัตโนมัติ “ล้มแล้วบาดเจ็บตรงไหน”

ไม่อย่างนั้นจะมีเลือดได้อย่างไร

ตามที่จงฉีเฟิงเข้าใจคือต้องบาดเจ็บตรงไหนสักที่ถึงจะมีเลือดบนพื้น

เฉิงยู่ซิ่วก้มศีรษะ เธอไม่อยากพูด ไม่รู้จะพูดอะไร บางทีอาจจะไม่รู้ว่าตัวเองควรใช้สีหน้าแบบไหนหรือจัดเรียงคำพูดอย่างไรเพื่อบอกกับเขาว่าตนอาจจะท้อง และเด็กเป็นลูกของเขา

เธอมองความรู้สึกที่เขามีต่อภรรยาของตัวเองออก

เธอไม่รู้ว่าเขาจะเกลียดเด็กหรือไม่

จะไม่ชอบหรืออาจจะไม่ต้องการหรือเปล่า

มันมีความไม่แน่นอนมากเกินไป ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าบอก

ในไม่ช้าเธอก็ถูกนำส่งโรงพยาบาล

ไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมายเพราะเธอท้องจริงๆ สองเดือน เก้าสัปดาห์แล้ว

แต่ตัวเธอกลับไม่รู้เลย เพราะว่าเธอไม่มีอาการแพ้ท้อง ดังนั้นเธอจึงไม่รู้

มีภาวะจะแท้งเกิดขึ้น หมอแนะนำให้เธอนอนพักนิ่งๆ อยู่บนเตียง จนกว่าทารกในครรภ์คงที่ถึงจะสามารถลุกขึ้นมาเดินได้

นอนบนเตียงผ่าตัด เฉิงยู่ซิ่วมองไปยังแสงไฟสว่างจ้าตรงหน้าด้วยความสับสน ที่ปลายจมูกเป็นกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล ทั้งฉุนและเย็น “ฉันดื่มไวน์นิดหน่อย จะมีผลกระทบต่อทารกในครรภ์หรือเปล่าคะ”

“ถ้าเล็กน้อยไม่มีผลอะไร ถ้าคุณกังวลก็ตรวจแต่เนิ่นๆ สถานการณ์ของคุณตอนนี้อันตรายมาก เพราะมีอาการตกเลือดแล้ว ถ้าคุณต้องการเด็กคนนี้ ต้องพักผ่อนให้ดี มิฉะนั้นก็รับประกันไม่ได้”

เฉิงยู่ซิ่วพยักหน้าและบอกว่า “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

ระหว่างที่หมอเข็นเธอออกไป เธอหลับตาแกล้งหลับ

จงฉีเฟิงยืนอยู่ริมหน้าต่างทางเดินเพื่อรับโทรศัพท์ ได้ยินเสียงประตูห้องผ่าตัดเปิด เขาจึงบอกว่ารอจนกว่าผมเข้าบริษัทพรุ่งนี้ แล้ววางสายไป เขาเดินเข้ามา มองเฉิงยู่ซิ่วที่นอนอยู่บนเตียง เธอหลับตาเหมือนว่าจะหลับอยู่

และเห็นว่าสีหน้าค่อนข้างซีด

เขามองไปที่หมอและสอบถามว่า “เธอไม่ได้บาดเจ็บหนักใช่ไหมครับ”

“เธอไม่ได้บาดเจ็บอะไร แค่เป็นสัญญาณเตือนของภาวะแท้ง ถ้าต้องการเด็กคนนี้ เกรงว่าจะต้องอยู่แต่บนเตียงนิ่งๆ”

เฉิงยู่ซิ่วที่นอนอยู่บนเตียง มือที่อยู่ข้างใต้ผ้าห่มจับผ้าปูเตียงแน่น ประหม่าตึงเครียด และกลัวจะได้ยินเขาพูดสิ่งที่ต้องการออกมา

ส่วนจงฉีเฟิงยืนอยู่ที่เดิม สติหายไปนานมาก เธอ เธอท้องเหรอ

ลูกของใคร

ลูกของเขาเหรอ

เขาเองก็เกิดความสับสนขัดแย้งกันในใจเช่นเดียวกับเฉิงยู่ซิ่ว

ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับการมาถึงโดยไม่คาดฝันนี้อย่างไร ไม่รู้ว่าต้องใช้อารมณ์ความรู้สึกแบบไหน

“นาน นานแค่ไหนแล้วครับ” มองสองข้างที่อยู่ข้างตัวกำเข้าหากันแน่น

“เก้าสัปดาห์” หมอบอก “เธอมีภาวะเครียดกังวลเกินไปไม่เอื้อต่อการบำรุงดูแลเด็กในครรภ์ ต้องพักผ่อน และต้องมีสติตระหนักรู้ให้มากขึ้นกว่านี้”

จงฉีเฟิงบอกว่าเข้าใจแล้ว

จากนั้นเธอก็ถูกส่งไปห้องพักฟื้นพร้อมกับเจ้าหน้าที่การแพทย์

และหมอก็ให้ข้อควรระวังเพิ่มเติมบางส่วนด้วย “เธอตกเลือดแล้ว แน่นอนว่าไม่สามารถลงเดินบนพื้นได้ ทั้งไม่สามารถทำงานและไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้”

หมอเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นคู่สามีภรรยากัน ดังนั้นจึงพูดตรงๆ

จงฉีเฟิงกระแอมไอออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอ่ยบางเบาว่า “ผมเข้าใจแล้วครับ”

หลังจากแจ้งจบแล้ว หมอจึงนำพยาบาลออกไป

เฉิงยู่ซิ่วรู้สึกโชคดีที่เธอแกล้งทำเป็นหลับ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับจงฉีเฟิงอย่างไร

มันน่าอายเกินไป

แต่ถึงอย่างนั้นหน้าก็ยังแดง