บทที่ 219 คุณเคยรักผมบ้างไหม

เฉิงยู่ซิ่วขึ้นโอบคอของเขา แบบนี้ก็ดี ไป๋หงเฟยจะได้เข้าใจชัดเจน

ไม่นานเฉิงยู่เวินกับไป๋หงเฟยที่ยืนอยู่บนบันไดก็เห็นเฉิงยู่ซิ่วถูกอุ้มเดินมา

แม้แต่เฉิงยู่เวินก็ยังตกตะลึงไปครู่หนึ่ง คิดไม่ถึงว่ามาเจอน้องสาวอีกครั้งโดยที่เธอถูกผู้ชายอุ้มไว้

ตอนนั้นเธอแค่บอกว่าเธอสัญญากับคนอื่นเรื่องหนึ่ง จึงจำเป็นต้องจากไป ให้เขาไม่ต้องเป็นห่วง

เขารู้ว่าการที่จู่ๆ จะสามารถได้เงินมาจำนวนมากในทันที มันต้องไม่ใช่เรื่องง่าย และเธอก็ยังเป็นผู้หญิง ยิ่งไม่ง่ายเข้าไปใหญ่

เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่า....

ไป๋หงเฟยตัวแข็งทื่อเป็นหินนิ่งอยู่กับที่ ผู้หญิงที่เขารักมากจนความรักแทรกซึมเข้ากระดูก เวลานี้ถูกผู้ชายคนอื่นอุ้มอยู่

ครั้งหนึ่ง พวกเขาสาบานรักชั่วฟ้าดินสลาย สาบานว่าจะแต่งงาน สัญญาว่าจะแต่งงานกัน มันยังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท

ชัดเจนมาก เจ็บปวดมาก

“ยู่ซิ่ว?” กดต่ำ อดกลั้น เหมือนเสียงคำรามต่ำของสิงโตที่กำลังจะเดือดดาลเต็มที

เฉิงยู่ซิ่วหัวใจเต้นแรงบ้าคลั่ง ช่วงเวลานี้ ไม่ใช่ว่าไป๋หงเฟยเจ็บปวดอยู่คนเดียว เธอก็เช่นกัน

เพียงแต่ เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้แล้ว

เธอซบศีรษะลงบนไหล่ของจงฉีเฟิง มองดูชายหนุ่มที่กำลังโกรธ ไม่มีคำอธิบายใดๆ และพูดอย่างแน่วแน่ว่า “คุณก็เห็นแล้วนะ ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว เราเลิกกันเถอะ”

แม้แต่เฉิงยู่ซิ่วก็ไม่อยากเชื่อตัวเอง เธอคิดว่าเธอจะทนไม่ได้ จะต้องเจ็บปวดเจียนตาย จะต้องร้องไห้อย่างหมดอาลัยตายอยาก แต่เปล่าเลย เธอสงบเยือกเย็นอย่างน่าอัศจรรย์

เดินมาไกลขนาดนี้ เธอรู้อย่างชัดเจนว่า พวกเขาจะไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก

“นี่ไม่ใช่คุณ!” ไป๋หงเฟยไม่เชื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้ จะปฏิบัติกับเขาอย่างโหดร้ายเช่นนี้

“คุณจำได้ไหมว่าคุณบอกว่าคุณจะแต่งงานกับผม....”

“นั่นมันเมื่อก่อน!” เฉิงยู่ซิ่วขัดจังหวะเขา โดยที่ไม่มีอคติใดๆ ไม่มีความรู้สึกผิดต่อสายตาที่ไม่อยากเชื่อของเขา ดูเหมือนเธอจะตัดสินใจแล้ว “ตอนที่ฉันต้องการคุณ คุณอยู่ที่ไหน ฉันไปหาคุณที่บ้าน แม่คุณดูถูกฉันยังไง ทำไมฉันยังต้องถนอมความรู้สึกของคุณ ไป๋หงเฟย ฉันไม่รักคุณแล้ว ไม่รัก ก่อนหน้านี้ที่บอกว่ารักคุณก็เป็นของปลอม มันก็แค่เพราะคุณเป็นคนตระกูลไป๋เท่านั้น....”

“ผมไม่เชื่อ ผมไม่เชื่อ!” ไป๋หงเฟยส่ายหน้าและวิ่งเข้ามา จงฉีเฟิงตั้งรับ ในช่วงเวลาที่เขาวิ่งมา โดยทำการเบี่ยงตัว เขาจึงวิ่งมาเก้อ

เขาไม่พอใจและโกรธมาก

“คุณเป็นใคร!” เขาจ้องจงฉีเฟิงอย่างโกรธเกรี้ยว สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังมือที่อุ้มเฉิงยู่ซิ่ว เน้นทุกคำทุกประโยค “เธอเป็นผู้หญิงของผม คุณปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”

จงฉีเฟิงเฉลียวฉลาดมีไหวพริบ จากบทสนทนาของพวกเขา ก็หาคำตอบได้

กระจ่างแจ้งในความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา

เฉิงยู่ซิ่วต้องประสบปัญหาบางอย่าง เหวินเสียนจึงเข้าไปช่วยเธอ

ดังนั้นเธอจึงตอบแทนเหวินเสียน บางทีทั้งสองคนอาจจะคุยข้อตกลงกันตั้งแต่แรก ดังนั้นเธอจึงปรากฏตัวขึ้นบนเตียงของเขา

และผู้ชายคนนี้เป็นแฟนเก่าของเธอ

ถึงได้มีภาพนี้เกิดขึ้น

ไม่ว่าเธอจะมีแฟนมามากแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา เขาจะไม่อนุญาตให้ใครก็ตามมาทำร้ายเธอและลูก

“พวกคุณแต่งงานกันแล้วเหรอ” จงฉีเฟิงพูดเสียงนิ่ง

คำพูดสั้นๆ แต่ทำให้ไป๋หงเฟยพูดไม่ออก ใช่ พวกเขามีความสัมพันธ์เป็นแค่แฟนกัน

การหมั้นหมายถูกยกเลิกโดยที่เขาไม่รู้

“แม่ของคุณได้ประกาศไปแล้ว ยกเลิกการหมั้นของเรา คุณกับฉันไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว คุณไปซะเถอะ” เฉิงยู่ซิ่วเบนสายตาไปทางอื่น

เธอคิดว่าเธอเข้มแข็งพอ สามารถเผชิญหน้ากับความผิดหวังของเขาได้ แต่สายตาที่เจ็บปวดในเวลานี้ ทำให้หัวใจเธออ่อนแอ

เธอกลัวที่จะมองสายตาของไป๋หงเฟย แล้วตนจะไม่สามารถใจร้ายได้

เธออยากบอกว่าขอโทษ

แต่ไม่สามารถพูดได้

เธอไม่สามารถให้ความหวังเขาได้ แบบนั้นมันจะทำให้เขายิ่งเจ็บปวด

“ผมขอโทษแทนแม่ของผม ยู่ซิ่ว คุณรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน ใช่ไหม” เขาดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงแหบแห้ง